Tibetan
ཆགས་པ་ལ་སོགས་པས་རྣམ་པར་དབེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །སེམས་ཅན་རྣམས་བདེ་བར་གྱུར་ཞེས་བསམ་པ་འབའ་ཞིག་གིས་ཆོག་པར་འཛིན་པ་དགག་པའོ། །དེ་ནི་བླང་བ་དང་དོར་བ་རྟོགས་ནས་ཡང་རྟོགས་པ་དང་མཐུན་པར་དངོས་སུ་སྒྲུབ་པའི་དོན་ཏེ་ཕྲིན་ལས་བཞི་པའོ། །རང་གི་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་དོན་ལ་མངོན་ པར་ཞེན་པ་དང་མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར། མཚན་མེད་རབ་ཏུ་སྦྱིན་ལ་སོགས། །ཡང་དག་སྒྲུབ་ལ་མཁས་པ་འདི། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་འདི་ལ། །ཐར་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པར་འདོད། །ཅེས་བསྟན་པ་རྣམས་སོ། །རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྲོག་གཅོད་པ་སྤོང་བ་དང༌། མ་བྱིན་པར་ལེན་པ་སྤོང་བ་དང༌། འདོད་པས་ལོག་པར་གཡེམ་པ་སྤོང་བ་དང༌། བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་སྤོང་བ་དང༌། ཚིག་རྩུབ་པོ་སྤོང་བ་དང༌། ཕྲ་མ་སྤོང་བ་དང༌། གནོད་སེམས་སྤོང་བ་རྣམས་ནི་གཞན་ལ་གནོད་པ་སྤོང་པས་གཞན་གྱི་དོན་དུ་བསྡུས་ལ། ངག་འཁྱལ་པ་དང༌། བརྣབ་སེམས་དང༌། ལོག་པར་ལྟ་བ་རྣམས་སྤོང་བ་ནི་རང་ལ་གནོད་པ་སྤོང་བས་རང་གི་དོན་བསྡུས་པའམ། ཡང་ན་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་མ་བསྔོས་པས་ཉན་ཐོས་རྣམས་ལྟར་ན་རང་འབའ་ཞིག་གི་དོན་ནི་མ་ཡིན་གྱི་གཉི་གའི་དོན་དུའོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ལ་ལམ་དང་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་ཇི་སྙེད་དུ་བསྟན་ཀྱང་དེ་དག་ལས་གཙོ་བོ་ནི་དགེ་བ་བཅུ་པོ་འདི་དག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་ལའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདི་དག་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་སྡུག་ཅིང་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཅན་ཡིན་པས་ན་དགེ་བའོ། །ལུས་ཀྱི་གསུམ་དང་ངག་གི་བཞི་དང་ཡིད་ཀྱི་གསུམ་རྣམས་ནི་བཅུའོ། །ལས་ཀྱི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྐད་ཅིག་གཞན་དུ་མི་གནས་ཤིང༌། །བྱེད་མེད་ཡིད་ཀྱང་གང་གིས་ནི། །བྱེད་དང་བཅས་ལྟར་སྣང་བྱེད་པ། །སེམས་པ་དེ་ནི་ཡིད་ཀྱི་ལས། །ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ན་ལས་ནི་སེམས་པ་སྟེ། སེམས་པ་དེ་ཡང་བརྣབ་སེམས་སྤོང་བ་དང༌། གནོད་སེམས་སྤོང་བ་དང༌། ལོག་པར་ལྟ་བ་སྤོང་བ་རྣམས་ཀྱི་དབང་དུ་འགྲོ་ཞིང་དེ་དག་གི་ལམ་དུ་འཇུག་པས་ན་ལས་དེའི་ལམ་ནི་དེ་དག་གོ །ལྷག་མ་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པ་བདུན་ནི་ལས་ཀྱང་ཡིན་ལ་སེམས་པ་ཡང་དང་པོར་འདི་དག་སློང་ཞིང་བསྐྱེད་ལ། དེ་ནས་ཀྱང་འདི་དག་ལ་རྟེན་ཅིང་འཇུག་པས་ལས་ཀྱི་ལམ་ཡང་ ཡིན་ཏེ། དེ་
Chinese
已经说明，由于远离贪执等，才是利益众生。驳斥仅仅认为“愿众生安乐”的想法就足够了。那是了知应取舍之处，并与再次了知相符，实际成办之事，即是四种事业。所谓“自利”，是因为没有脱离对自身利益的执着。所谓“以三轮清净而善加区分”，如前所说：“无相善施等，精于如实成办者，于此通达一切相，视为与解脱分相应。”以上所说。所谓自他利益之相，即是断除杀生、断除不予取、断除邪淫、断除妄语、断除恶语、断除离间语、断除害人之心，这些是断除对他人之害，故归属于利他。断除绮语、断除贪心、断除邪见，这些是断除对自身之害，故归属于自利。或者说，所谓自他之利，因为没有回向于佛果，所以如声闻乘那样，并非仅仅是自利，而是二者的利益。所谓成佛之道，虽然为了获得佛果而宣说了众多道和道的支分，但其中最主要的是这十善，因此才这样说。所谓十善业道，这些是异熟果美好且令人喜悦的，因此是善。身三、语四、意三，总共是十。所谓业道，如云：“刹那不住异，无作者意由谁，似具作者而作，彼心即意业。”以这种方式，业即是心，而心又受断除贪心、断除害人之心、断除邪见等的支配，并进入它们的道，因此业的道就是它们。其余的杀生等七者，既是业，也是心，首先发起和产生这些，然后也依赖和进入这些，因此也是业道。那
English
It has been shown that benefiting sentient beings is achieved by being completely separated from attachment and the like. It refutes the notion that merely thinking "May all sentient beings be happy" is sufficient. It is the meaning of actually accomplishing things in accordance with understanding what to accept and reject, and in accordance with further understanding, which are the four activities. The term "self-interest" means that one has not separated from being manifestly attached to one's own benefit. The term "well distinguished by the purity of the three spheres" refers to what was previously stated: "Those who are skilled in truly accomplishing the unconditioned generosity, etc., understand all aspects of this, and consider it to be in accordance with the aspect of liberation." These are what were taught. The characteristics of self and other's benefit, such as abandoning killing, abandoning taking what is not given, abandoning sexual misconduct, abandoning lying, abandoning harsh speech, abandoning divisive speech, and abandoning harmful thoughts, are all included in benefiting others because they abandon harming others. Abandoning idle talk, abandoning covetousness, and abandoning wrong views are included in benefiting oneself because they abandon harming oneself. Alternatively, the term "self and other's benefit" means that it is not merely for one's own benefit like the Hearers, because it is not dedicated to Buddhahood, but for the benefit of both. The path of Buddhahood means that although many paths and branches of the path have been taught for attaining Buddhahood, the most important of these are these ten virtues, and that is why it is said. The path of the ten virtuous actions means that these are virtuous because their results are beautiful and pleasing. The three of body, the four of speech, and the three of mind are the ten. The path of action means that action is thought, as it is said: "It does not remain in another instant, and the mind without a doer, by whom does it appear to act as if with a doer? That thought is the action of the mind." In this way, action is thought, and thought is governed by abandoning covetousness, abandoning harmful thoughts, and abandoning wrong views, and enters their path, so the path of action is those. The remaining seven, such as killing, are both action and thought, and first arouse and generate these, and then rely on and enter these, so they are also the path of action. That
Tibetan
སྐད་དུ་དབྱིག་གཉེན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས། ཆོས་མངོན་པ་མཛོད་ཀྱི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ལས། གསུམ་མམ་བདུན་ནི་ལས་ཀྱང་ཡིན། །ཞེས་བཤད་ལ། ལས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱང༌། དེ་ནི་སེམས་པ་དང་དེས་བྱས། །སེམས་པ་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཡིན་ནོ། །དེ་བསྐྱེད་ལུས་དང་ངག་གི་ལས། །ཞེས་སོ། །དེ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གོམས་པ་ལའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མོས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་དབང་གིས་གོམས་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ཞིག་ཏུ་གཞག་གི་དངོས་གཞི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པར་བཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རྗེས་ལ་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱིན་པ་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་ལ། བསོད་ནམས་ཤིན་ཏུ་ཆེར་བསགས་པའི་སེམས་ལ་ཇི་ལྟར་སྨོན་པ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་སྦྱིན་པ་ནི་ས་དང་པོ་དེར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་རྟོག་པའི་མཚན་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱུས་ཏེ་དེ་ལ་སྦྱོར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཚོགས་ནི་ས་དང་པོ་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་སོ། །དེ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་ཚོགས་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་གནས་ཀྱང་ད་དུང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་པས་དེ་དག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ས་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་ཅིང༌། དེའི་ཚེ་ཡང་དེ་དག་གི་བརྡར་བཏགས་པར་ཤེས་པས་དཔྱོད་ཀྱི་དངོས་པོར་འཛིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་པ་ལ་འགོད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྡར་བཏགས་པ་ཙམ་ལ་ལྟོས་པའོ། །ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་དངོས་པོར་མངོན་པར་མ་ཞེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཆོས་ཐམས་ཅད་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། །གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་བློ་རབ་ཏུ་ལོག་པས་འདི་དག་ནི་དབྱེར་མེད་པར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ངེས་པར་གྱུར་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རང་དང་གཞན་དུ་འབྱེད་པ་མེད་པས་རང་གི་དོན་དུ་མཐོང་བས་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་ཅིང་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ ཤེས་ཕྲིན་ལས་དང་བཅས་པ་དེ་ཉིད་ཐབས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྟོབས་སོ། །དེ་ལ་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ནི་དྲོད་ལ་སོགས་པ་ཐོབ་པ་སྟེ། ཤིང་ཏོག་སྨིན་པ་དང༌། མ་སྨིན་པ་བཞིན་དུ་ལས་སུ་རུང་བའོ་ཞེས་བདག་གི་བླ་མས་ལུང་ཕོག་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས་ཀྱང་བསྟན་ཏོ།
Chinese
據說，在世親面前，《阿毗達磨俱舍論》的偈頌中說：「三或七也是業。」並且，業的定義是：「彼乃思與思所作，思是意之業，彼所生身語之業。」然後，「習慣於一切法自性空性」是指僅僅通過信解作意而習慣，並非實質，因為在極喜地等中，安立為作意真如。其後，「依賴布施波羅蜜多」是指布施是福德之業的殊勝者，為了使積累極大福德之心如何如願以償，布施是第一地中，法界周遍行之分別，無二之法的因，即與之相合之義。資糧是第一地的福德和智慧二者。 「彼成為圓滿之因」是指，雖然住在極喜地的特殊資糧上，但仍然不是圓滿，為了使彼等圓滿，在第二地等中，圓滿戒律等一切波羅蜜多的法，並且，那時也知道彼等是假名安立，不是以視為觀察之實事的方式來安立。 「如是」是指僅僅依賴假名安立。 「不顯現執著於能知和所知實事的自性，一切法無所緣」是指，由於能取和所取之心的徹底轉變，這些無有分別地顯現為法界之種種，對此成為定解。如是，為了知曉，由於沒有自他之分別，以自利的角度看待，從而使有情成熟，並且由於沒有顯現執著，因此具有智慧事業的彼者就是方便波羅蜜多的力量。其中，有情成熟是指獲得暖等，如水果成熟和未成熟一樣，可以運用，這是我的上師所作的授記。如是，《莊嚴經論》中也有開示。
English
It is said that in front of Vasubandhu, in the verses of the Abhidharmakosha, it says, "Three or seven are also karma." And the definition of karma is: "That is thought and what is done by it, thought is the karma of the mind, and what is born from it is the karma of body and speech." Then, "Habituating to the emptiness of all phenomena by nature" means that it is only habituated by the power of faith and attention, and it is not the substance, because in the Joyful Land and so on, it is established as attending to suchness. After that, "Relying on the perfection of generosity" means that generosity is the supreme of the karma of merit, and in order to fulfill the wishes of the mind that has accumulated great merit, generosity is the cause of the non-duality of the nature of the Dharma Realm that pervades all in the first ground, that is, the meaning of combining with it. Accumulations are the two, merit and wisdom, of the first ground. "That becomes the cause of perfection" means that although residing on the special accumulation of the Joyful Land, it is still not perfect, so in order to perfect them, in the second ground and so on, all the dharmas of the perfections such as discipline are perfected, and at that time, it is also known that they are nominally established, not in the way of regarding them as objects of observation. "Likewise" means only relying on nominal establishment. "The characteristic of not manifestly clinging to the reality of the knower and the known, all dharmas are without object" means that because of the complete transformation of the mind of the grasper and the grasped, these appear without distinction as the various aspects of the Dharma Realm, and this becomes a definite understanding. Thus, in order to know, since there is no distinction between self and other, it is seen from the perspective of self-interest, thereby ripening sentient beings, and since there is no manifest clinging, that which possesses wisdom and activity is the power of the perfection of means. Among them, the ripening of sentient beings means obtaining warmth and so on, just as fruit ripens and is unripe, it can be used, this is the prophecy made by my guru. Thus, it is also taught in the Ornament of the Sutras.