Tibetan
ད་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་ཁྱད་པར་རོ། །འགོག་པའི་བར་དུ་མི་འདྲ་བར་འགྲོ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་ལུགས་དང་མཐུན་པ་དང་ལུགས་དང་མི་མཐུན་པའི་རིམ་པ་དག་གིས་འགོག་པ་མངོན་པར་ཁྱབ་པར་བྱས་པ་གོ་རིམས་མ་ཡིན་པར་འགྲོ་བ་དེ་ནི་འདིར་བསྒོམ་པའི་ལམ་ཉིད་ཡིན་པར་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་དོན་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། བསམ་གཏན་དང་པོ་ནས་བཟུང་སྟེ་འགོག་པའི་བར་དུ་སོང་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་འདོད་པ་མི་དགེ་བའོ་ཞེས་སྨོས་པས་འདོད་ཁམས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་རྣམ་པར་གཡེང་བའི་སེམས་ནས་ཉེ་བར་གཟུང་བ་བྱས་ནས་གཟུགས་ཁམས་སུ་གཏོགས་པའི་སེམས་ཀྱིས་བསམ་གཏན་དང་པོ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་འགོག་པའི་བར་དུ་སོང་ནས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ། བསམ་གཏན་གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་དང་དེ་བཞིན་དུ། གཟུགས་མེད་ཁམས་ལ་གནས་མེད་དེ། །སྐྱེ་བ་ལས་ནི་རྣམ་པ་བཞི། །ཞེས་སྨོས་པ་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་སུ་གཏོགས་པའི་སེམས་ནམ་མཁའ་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང༌། ཅི་ཡང་མེད་པ་དང༌། འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་དོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ནི་འགོག་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་རིམ་གྱིས་སོང་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཤད་པ་ནི་དེའི་འོག་ཏུ་འགོག་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་བསམ་གཏན་དང་པོའི་བར་དུ་འོངས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱུན་དུ་ལུགས་དང་མི་མཐུན་པར་བསྒོམས་པས་བསམ་གཏན་དང་པོའི་བར་དུ་འོངས་པ་ནི་འགོག་པ་དང་བཅས་ པའི་སྙོམས་འཇུག་དགུར་འོངས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བཤད་པའི་རིམ་གྱིས་ལུགས་དང་མཐུན་པ་དང་ལུགས་དང་མི་མཐུན་པའི་རིམ་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་བསམ་གཏན་བཞི་དང༌། གཟུགས་མེད་པ་བཞི་དང༌། འགོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དགུ་ལ་སོང་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ནས་བརྩམས་ཏེ། འགོག་པའི་བར་དུ་ནི་ལུགས་དང་མཐུན་པ་ཡིན་ལ་འགོག་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ། བསམ་གཏན་དང་པོའི་བར་དུ་ལུགས་དང་མི་མཐུན་པར་འོངས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཡང་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་དོར་བ་ནི་འོངས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། འོངས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་དང་པོར་སོང་བ་ལས་སོ། །ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བཤད་པའི་རིམ་པས་གཅིག་ལ་སོགས་པ་བོར་ནས་ཞེས་བྱ་བ་གཅིག་དང་གཉིས་དང་གསུམ་ལ་སོགས་པ་བོར་བས་སོ། །འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་ཐུབ་པའི་བར་དུ་མི་འདྲ་བའི་སྒོ་ནས་འགྲོ་བ་ནི་བསྒོམ་པའི
Chinese
这是关于禅定的差别的。到达灭尽定之间各不相同。所说的就是这样，以顺行和逆行的次第，灭尽定显现普及，以非次第的方式行进，这被说成是此处的修习之道，应当了解。偈颂的意义是，菩萨等被提及，从初禅开始直到灭尽定之间，从“欲望是不善的”这句话开始，从欲界的分别念所导致的心散乱中接近，然后以色界的心显现初禅，到达灭尽定之间，就像那样，二禅、三禅、四禅也是如此。以及：无色界无处所，生处有四种。所说的就是无色界的心，即虚空、识、无所有、非想非非想处。其后是灭尽定。像那样次第行进，所说的是其后从灭尽定开始直到初禅之间，通常以不顺行的方式修习，到达初禅之间，到达具有灭尽定的九次第定等，这就是所说的。像这样所说的次第，以顺行和逆行两种次第，到达四禅、四无色定和具有灭尽定特征的九次第定，从初禅开始，到达灭尽定之间是顺行，从灭尽定开始，到达初禅之间是不顺行，这是总结。再次，像那样舍弃两种等，所说的是“到达后”等，到达后就是像那样首先到达的地方。再次等，就是像那样所说的次第，舍弃一个等，就是舍弃一、二、三等。以不同的方式到达灭尽定，是修习的
English
This is about the differences in meditation. It goes differently until cessation. What is said is that, in the same way, with the order of accordance and non-accordance, cessation is manifested and pervaded, and going in a non-sequential way is said to be the path of meditation here, and it should be understood. The meaning of the verse is that Bodhisattvas and others are mentioned, starting from the first dhyana until cessation, from the phrase "desire is unwholesome," approaching from the mind distracted by the conceptualization of the desire realm, and then manifesting the first dhyana with the mind belonging to the form realm, until reaching cessation, just like that, the second, third, and fourth dhyanas are also like that. And: The formless realm has no place, there are four kinds of birth places. What is said is the mind of the formless realm, namely space, consciousness, nothingness, and neither perception nor non-perception. After that is cessation. In the same way, proceeding in order, what is said is that after that, starting from cessation and going up to the first dhyana, usually practicing in a non-accordant way, reaching up to the first dhyana, reaching the nine successive absorptions with cessation, etc., this is what is said. The order spoken of in this way, with the two orders of accordance and non-accordance, reaching the four dhyanas, the four formless absorptions, and the nine successive absorptions characterized by cessation, starting from the first dhyana, reaching up to cessation is accordance, and starting from cessation, reaching up to the first dhyana is non-accordance, this is the summary. Again, like that, abandoning two, etc., what is said is "after reaching," etc., after reaching is like that, the place first reached. Again, etc., is like that, the order spoken of, abandoning one, etc., is abandoning one, two, three, etc. Reaching cessation in different ways is the practice of
Tibetan
་རིམ་གྱིས་རབ་ཏུ་འགྲོ་བའི་རྒྱུས་མི་འདྲ་བར་འགྲོ་བ་ཐོད་རྒལ་གྱི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་ཉམས་སྨད་པར་བྱེད་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་ཁྱད་པར་རོ། །དབང་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་སེམས་དབང་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འགྲོ་བའི་དོན་གྱི་ཕྱིར་གོ་ཆ་བགོས་པས་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་པས་ན་བསྒོམ་པའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སེམས་ལ་དབང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དང་འདྲ་བར་འདོད་པས་འཇུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་འདྲ་བར་འགྲོ་བ་ནི་སེང་གེ་རྣམ་པར་བསྒྱིངས་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་ལ་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམས་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ཐོད་རྒལ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་རིགས་ཀྱི་གཞན་དག་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ས་བརྒྱད་རྣམ་པ་གཉིས་འབྲེལ་དང༌། །གཅིག་བརྒལ་སོང་ཞིང་འོངས་ནས་ནི། །རིས་མི་མཐུན་པར་གསུམ་པར་འགྲོ། །ཐོད་རྒལ་གྱི་ནི་སྙོམས་འཇུག་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་འདིས་བཤད་པའི་ཐོད་རྒལ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་འདིར་སྐབས་མ་ ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བསྒོམ་པའི་ལམ་བརྗོད་ནས་དེ་ལ་སྤོང་བའི་ཞེས་བྱ་བ་གང་གི་ཕྱིར་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱིས་སྤང་བ་ཡིན་པ་དེའི་རྒྱུས་འོག་ནས་བཤད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་པ་བཞི་བསྒོམ་པའི་ལམ་དེར་ཁོངས་སུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །དང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཞི་པོ་དེ་ལས་སྤང་བར་བྱ་བའི་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་ནི་རེ་ཞིག་མདོར་བསྡུས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་དོན་མདོར་བསྡུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། མདོར་བསྡུས་པ་དང་རྒྱས་པ་ལ་དགའ་བའི་གདུལ་བྱ་དག་སྟེ། མགོ་སྨོས་པ་དང་རྣམ་པར་སྤྲོས་པས་ཤེས་པ་ཁ་སྦུབ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་དང་བྲལ་བ་དག་ལ་ལུང་ཉེ་བར་སྟོན་པས་མདོར་བསྡུས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་དོན་ནི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ནན་ཏན་དུ་མི་བྱེད་པ་ནི་སྒྲུབ་པར་མི་བྱེད་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བསྟངས་པ་ནི་མགོན་དུ་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེས་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་ཞིང་བདག་གིར་མ་མཛད་པ་ནི་དེའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་ཡིན་ནོ། །བྱུང་བ་དང་འགག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཀུན་ཏུ་བྱུང་བ་རྣམས་རང་གི་ངང་གིས་འཇིག་པས་སྦྱོར་བའི་ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་མེད་པ་སྟེ། ཕན་ཚུན་འགལ་བ་
Chinese
次第渐进的行持与不相同的顿超之等持，是使烦恼及其习气衰损的禅定之差别。具有自在之体性，乃是菩萨为了利益有情而披甲，从而显现，因此是修道。以于一切等持中皆能自在，犹如大国王般随欲而行，故知不相同的行持是狮子奋迅等持，而殊胜者唯是殊胜之道，故此顿超之三摩地唯是菩萨之种姓，而非其他。如云： 八地二相连， 一超已过复来， 以不相似之相， 而成第三顿超之等持。 此说之顿超三摩地，于此非所应。如是宣说修道后，彼之舍弃，言说何者以修道而舍弃，其原因在于下文所说之四种分别念应包含于修道之中。初者，即四者之中所应舍弃之所取分别念，初者，谓略说等是也。词句所作之义，谓略说等，乃是为喜略与广之所化，以开头与详细解释而知，远离口朝下等过失者，以教证而示略说等二种分别念也。如所说之义，谓布施等，不精勤者，谓不修持，诸佛所指者，谓应为怙主者，彼未摄受且未作自者，乃是彼之另一分别念也。生起与灭尽，谓一切烦恼生起，自性寂灭，故与修道之功德相离之体性，即是不存在，是互相违背。
English
The gradual practice and the dissimilar transcendental samadhi are the distinctions of meditation that diminish afflictions and their predispositions. The characteristic of having power is the nature of controlling the mind, and bodhisattvas manifest it by donning armor for the benefit of beings, so it is the path of cultivation. Because one has power over the mind in all samadhis, and enters as desired like a great king, it should be known that the dissimilar practice is the samadhi of the lion's leap, and the excellent ones are only the excellent path, so this transcendental samadhi is only for bodhisattvas of the lineage, and not for others. As it is said: The eight grounds are connected in two ways, One transcends, having passed and come again, With dissimilar aspects, It becomes the third transcendental samadhi. The transcendental samadhi spoken of here is not relevant here. Having thus spoken of the path of cultivation, the abandonment of it, saying what is abandoned by the path of cultivation, the reason is that the four kinds of conceptualizations spoken of below should be included in the path of cultivation. The first, among the four, is the conceptualization of the object to be abandoned, the first, namely, the brief explanation and so on. The meaning made into words, namely, the brief explanation and so on, is for those who are pleased with brevity and elaboration, knowing by the beginning and detailed explanation, those who are free from faults such as the mouth facing down, the two kinds of conceptualizations, namely, the brief explanation and so on, are shown by the teachings. The meaning of what has been said, namely, generosity and so on, those who are not diligent, namely, those who do not practice, what is indicated by the Buddhas, namely, what should be the protector, that which is not embraced and not made one's own, is another conceptualization of that. Arising and ceasing, namely, all afflictions arise, and are naturally extinguished, so the characteristic of being separated from the qualities of the path of cultivation, namely, non-existence, is mutually contradictory.
Tibetan
ཉིད་ཀྱིས་ནི་གཅིག་ལ་བྱུང་བ་དང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ངོ་བོ་གཉིས་མི་འཐད་པས་མེད་པའམ་ངོ་བོ་ཉིད་གཉིས་ལས་འདས་པའི་ངོ་བོ་ནི་རང་གི་ངང་གིས་འཇིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་མ་འོངས་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོར་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་དང་མི་ལྡན་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ནི་ཡང་དག་པའི་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་འོངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་འགོག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ལམ་གསུམ་ལ་འཇུག་པ་དང༌། །ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཡང་དག་པར་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ཡུལ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ལམ་གསུམ་པ་འཇུག་པ་དུས་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་དུ་ ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གསུམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱིའི་དོན་ཡིན་ཏེ། དུས་གསུམ་ཡོན་ཏན་མེད་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལམ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། །དེ་མེད་པས་སེལ་བའི་ལམ་མེད་པ་དེ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཞི་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པས་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དག་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དོན་དུ་སྦྱོར་བའི་ལམ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པས་མཐོང་བའི་ལམ་མོ། །རང་བཞིན་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་མེད་པས་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། བསྒོམ་པའི་ལམ་སྟེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་གསུམ་གྱིས་ནི། །ལེགས་པའི་ལམ་ནི་རྣམ་གསུམ་ལ། །ཞེས་བྱ་བ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། ལེགས་པའི་ལམ་རྣམ་པ་གསུམ་མོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའོ། །གནས་སྐབས་འདིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་དབང་དུ་བྱ་བའི་གནས་སྐབས་སུ་ཤིན་ཏུ་སྤང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན། བསྒོམ་པའི་ལམ་སྔར་བཤད་པའི་སྦྱོར་བའི་གནས་སྐབས་གང་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འཇུག་པའི་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་དང་པོ་སྟེ། དེའི་ཡུལ་ཅན་གཟུང་བ་རྣམ་པ་དགུ་ནི་ཆོས་བསྡུས་པ་ལ་སོགས་པ་ཅི་རིགས་པར་བླང་བ་དང་དོར་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་ལུས་པ་ནི་སྤང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་དང་པོའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། །ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་དོན་ནི་དགེ་བའི་
Chinese
您认为，对于一个事物来说，存在着产生和将要产生的两种自性是不合理的，因为不存在或者超越两种自性的自性，因为它是自性毁灭的，并且未来是不存在于其自性中的。所谓“不具备真实产生的因”，是因为烦恼等不具备真实的产生。所谓“见”等等，是因为后来产生的烦恼等不存在于其自性中。所谓“未来”等等，是为了断除三种烦恼而进入三道，并且烦恼等实际上并不存在，因为没有对境，那么进入第三道如何成为三时的功德呢？所谓“这是三种分别”是总的意义，这是在解释“三时无功德”。如果存在我见等，那么就存在涅槃等道，因为不存在我见等，所以不存在遣除的道，这就是颠倒等等，颠倒寂静等是将我见等作为涅槃之义而修持的道。对此，通过证悟空性而获得无我之智慧，是见道。所谓“以无自性的自性”，是因为无自性，所以不存在修习等等，是修道。所谓“以三种分别，善道有三种”，这是在解释，善道有三种，这是总结。所谓“和”是 جمع。所谓“在此处”，是因为必须断除，所以在必须控制的处境中，因为必须彻底断除，所以修道，先前所说的加行道，即修道之心和心所不间断地进入的所缘的第一个差别，即以其对境所执取的九种相是随其应取舍的法等等的分别。因为所有的分别都是必须断除的，所以才说了“如是最初”等等。偈颂的意义是善的。
English
You consider that for one thing, it is unreasonable to have two natures of arising and will arise, because there is no nature or a nature beyond two natures, because it is self-destructive, and the future does not exist in its own nature. The so-called "not possessing the cause of true arising" is because afflictions and the like do not possess true arising. The so-called "seeing" and so on, is because the afflictions and the like that arise later do not exist in their own nature. The so-called "future" and so on, is to enter the three paths in order to cut off the three kinds of afflictions, and afflictions and the like do not actually exist, because there is no object, then how can entering the third path become the merit of the three times? The so-called "these are three kinds of discrimination" is the general meaning, this is explaining "the three times have no merit." If there is a view of self and so on, then there is the path of Nirvana and so on, because there is no view of self and so on, so there is no path of removal, this is inversion and so on, inversion and tranquility and so on are the paths of cultivating the view of self and so on as the meaning of Nirvana. In this regard, obtaining the wisdom of no-self by realizing emptiness is the path of seeing. The so-called "with the nature of no self-nature" is because there is no self-nature, so there is no cultivation and so on, it is the path of cultivation. The so-called "with three kinds of discrimination, the good path has three kinds," this is explaining, the good path has three kinds, this is the summary. The so-called "and" is جمع. The so-called "here" is because it must be cut off, so in the situation where it must be controlled, because it must be completely cut off, so the path of cultivation, the previously mentioned application path, that is, the first difference of the object that the mind and mental factors of the path of cultivation enter uninterruptedly, that is, the nine aspects grasped by its object are the discriminations of the Dharma and so on that should be taken and abandoned accordingly. Because all discriminations must be cut off, so it is said "thus the first" and so on. The meaning of the verse is good.