Tibetan
་ཡོན་ཏན་བཅུ་བཞི་ཡིན་ནོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ཡང་གང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་དོན་ཡིན་ལ་སྦྱོར་བ་པོའི་བར་ཆད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཉེས་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཚིགས་ཆེན་པོས་འཐོབ་པ་ནི་ཡུམ་ཤེས་པར་རིང་ཞིག་ན་ཐོབ་པའོ། །སྤོབས་པ་ཧ་ཅང་མྱུར་བ་ནི་སྔོན་དང་ཕྱི་མ་མ་དཔྱད་པར་ཡུམ་ཤིན་ཏུ་མྱུར་བར་ཤེས་པའོ། །ལུས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་དང་སེམས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་ནི་ལུས་དང་སེམས་དག་གི་རྣམ་པར་གཡེང་བའོ་།རིག་པ་དང་མ་ཡིན་པ་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གཅིག་ལ་གཅིག་རྒོད་པ་ལ་སོགས་པས་དྲི་བ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱིར་ཕྱོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡུམ་མཉན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་དད་པ་མེད་པས་སོ། །རྒྱུ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཉམས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྤངས་ནས་ཐེག་པ་གཞན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པ་དང༌། གྱ་ནོམ་པ་ཉིད་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཐེག་པའི་མཆོག་ཉིད་དང༌། རྟག་ཏུ་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ཉིད་དང༌། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་འབྲེལ་བ་ཉིད་དང༌། གོང་ན་མེད་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པས་རྒྱུ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལ་སོགས་པ་དྲུག་པོ་ལ་ཉམས་པ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལས་ཉམས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་རྣམ་པ་མང་པོ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བུད་མེད་ལ་སོགས་ཡུལ་རྣམ་པ་མང་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡི་གེར་འདྲི་བ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལས་གཡེངས་པའི་རྒྱུ་རྣམས་ཡིན་ནོ་།འདིར་བཅུ་ཚན་སྔ་མ་ནི་ཉན་པ་པོ་ཡིན་ལ་བཅུ་ཚན་ཕྱི་མ་ནི་འཆད་པ་པོ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་གྲངས་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། གྲངས་བཞིན་དུ་ཉན་པ་པོ་དང་འཆད་པ་པོ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ཉན་པ་དང་འཆད་པར་བྱེད་པ་དེ་དག་གང་ཡང་རུང་བ་ནི་གཅིག་ཅིག་གོ །དེ་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དང་མངོན་པར་འབྲེལ་བས་ཞེས་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། །བཅུ་ཚན་སྔ་མའི་སྦྱོར་བ་ནི་སྔ་མ་ཉན་པ་པོ་ཡིན་ལ་བཅུ་ཚན་ཕྱི་མའི་སྦྱོར་བ་ལ་ནི་ཕྱིས་སྨོས་པ་འཆད་པ་པོ་ཡིན་པར་སྦྱོར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ ། འདུན་པ་དང་སྙོམ་ལས་ནི་མངོན་པར་འདོད་ན་ཡང་ལེ་ལོ་བྱེད་པའོ། །འདུན་པའི་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ནི་ཉན་པ་པོའི་འདུན་པའི་ཡུལ་ལས་འཆད་པ་པོའི་འདུན་པ་ཐ་དད་པ་ཉིད་དོ། །འདོད་རྩེན་ཆུང་བ་དང་འདོད་རྩེན་ཆུང་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ནི་ཉན་པ་པོ་དང་འཆད་པ་པོ་དག་ཡུམ་བསྒོམ་པ་མེད་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པས་འདི་དག་ལ་ཉམས་པ་ཞེས་བརྗོད
Chinese
是十四种功德。其下文的“又是何者”等是偈颂的意义，而“说法者的障碍”等是说明过失。以大精进获得，是指很久之后才能了解般若波罗蜜多。过于迅速的骄傲，是指不考虑前后，非常迅速地了解般若波罗蜜多。身体的恶劣状态和心灵的恶劣状态，是指身体和心灵的散乱。 “智慧和非智慧”等，是指因为互相争斗等而进行提问等。背离的原因等，是因为对听闻般若波罗蜜多等没有信心。对因执着而退失等，是指舍弃大乘，认为其他乘是菩提之因，以及殊胜，以及在一切方面都是乘之最胜，以及恒常应该做，以及因和果的联系，以及对无上执着，因此说对因执着等六者是退失，是因为这是从大乘退失的原因。 “对众多境”等，是指因为生起对女性等众多境的分别念的智慧。对书写文字执着等，也是从大乘散乱的原因。这里，前一个十类是听者，后一个十类是说者。也就是说，已经说了“如其数量”等。如其数量，听者和说者等，无论是听者还是说者，都是一样的。这是因为与前后有明显联系而说的。前一个十类的结合是，前一个是听者，而后一个十类的结合是，后面所说是说者，这样结合，这是总结语。 希求和懈怠是指明明想要却懈怠。希求的所境不同，是指听者的希求所境与说者的希求不同。欲望微小和非欲望微小，是指听者和说者没有修习般若波罗蜜多，因此称这些为退失。
English
These are the fourteen qualities. The following, such as "And what is it?" and so on, is the meaning of the verses, and "the obstacles of the speaker" and so on, explain the faults. Obtaining with great effort means that it takes a long time to understand the Prajnaparamita. Excessive quick pride means understanding the Prajnaparamita very quickly without considering the before and after. The bad state of the body and the bad state of the mind refer to the distraction of body and mind. "Wisdom and non-wisdom" and so on, refer to asking questions and so on because of fighting each other and so on. The reason for turning away, etc., is because there is no faith in listening to the Prajnaparamita, etc. To be attached to the cause and to degenerate, etc., means abandoning the Mahayana and considering other vehicles to be the cause of Bodhi, as well as being superior, and in all respects being the best of vehicles, and always should be done, and the connection between cause and effect, and attachment to the unsurpassed, therefore it is said that attachment to the cause, etc., are the six degenerations, because this is the cause of degeneration from the Mahayana. "To many objects" and so on, refers to the arising of wisdom that distinguishes many objects such as women. Attachment to writing letters, etc., is also a cause of distraction from the Mahayana. Here, the first ten categories are the listeners, and the latter ten categories are the speakers. That is to say, "according to their number" and so on have been said. According to their number, the listeners and speakers, etc., whether listeners or speakers, are the same. This is said because it is clearly related to the before and after. The combination of the first ten categories is that the first is the listener, and the combination of the latter ten categories is that the latter is the speaker, and this is the concluding remark. Desire and laziness mean being lazy even though you want to. The object of desire is different, which means that the object of the listener's desire is different from the speaker's desire. Small desire and non-small desire mean that the listeners and speakers do not practice Prajnaparamita, so these are called degenerations.
Tibetan
་དོ། །སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་དང༌། མི་ལྡན་པ་དག་ནི་ཉན་པ་པོ་དང་འཆད་པ་པོ་དག་འདོད་རྩེན་ཆུང་བ་དང༌། འདོད་རྩེན་ཆུང་བ་མ་ཡིན་པ་དག་གིས་ཞེས་བཤད་པར་བྱའོ། །དགེ་བ་དང་དགེ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ ཉིད་དང་གཏོང་བ་དང་སེར་སྣ་བྱེད་པ་ནི་དད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཉན་པ་པོའི་ནོར་གཏོང་བ་དད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ན་འཆད་པ་པོ་ལ་སེར་སྣ་བྱེད་པའོ། །སྦྱིན་པ་དང་མི་ལེན་པ་ནི་ཉན་པ་པོ་དང་འཆད་པ་པོ་དག་སྟེར་པ་དང་མི་ལེན་པའོ། །མགོ་སྨོས་པས་གོ་བ་དང་རྣམ་པར་སྤྲོས་པ་ཉིད་ནི་ཉན་པ་པོ་དང་འཆད་པ་པོ་དག་གོ །མདོ་སྡེ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་མངོན་པར་ཤེས་པ་དང༌། མངོན་པར་མི་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་འཆད་པ་པོ་དང་ཉན་པ་པོ་དག་གོ །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འདི་དག་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་དང་ལྡན་པ་དང་མི་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཅི་རིགས་པར་སྦྱར་བར་བྱའོ། །གྲངས་བཞིན་དུ་གཅིག་པུ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་སྔ་མ་སྔ་མ་དག་ནི་འཆད་པ་པོ་ཡིན་ལ་།ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་དག་ནི་ཉན་པ་པོ་ཡིན་པར་སྦྱར་བར་བྱའོ། །དེ་ནི་འཆད་པ་པོ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། འཁོར་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་ཉིད་ནི་བདག་ཉིད་ནི་འཁོར་དང་བཅས་པར་འགྱུར་བར་བྱའོ་ཞེས་མངོན་པར་འདོད་པའོ། །གོ་སྐབས་མི་འབྱེད་པ་ཉིད་དང་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་མ་འབྲེལ་པ་ཉིད་ནི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་སྦྱིན་པ་པོ་ཉིད་དུ་འདོད་པའོ། །ཟང་ཟིང་ཅུང་ཟད་ཙམ་འདོད་པ་དང་དེ་སྦྱིན་པར་མི་འདོད་པ་ཉིད་ནི་ནོར་རྣམས་ལ་སྦྱིན་པར་མི་འདོད་པའོ། །སྲོག་གི་བར་ཆད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་བཅུ་ཚན་བཞི་པ་ནི་སྔར་བཤད་པ་བཞིའོ། །འོག་ནས་བཤད་པའི་ཉེས་པ་དྲུག་པོ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་མུ་གེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ཉེས་པ་བཞི་བཅུ་རྩ་དྲུག་གིས་ནི་ཡུམ་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པར་རུང་བའི་སེམས་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། །གོ་རིམས་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པ་བཞི་པོ་རེ་རེ་ཞིང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་གསུམ་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་སོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་དོན་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འབྱུང་བ་ནི་ཡུམ་གྱི་དབང་གིས་སངས་རྒྱས་སུ་འགྲུབ་པའོ། །འཇིག་རྟེན་འཇིགས་པ་མེད་པ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དང་རྒྱུན་མི་འདྲ་བའི་རྒུད་པའི་འཇིགས་པས་ཡང་དག་པར་ན་མི་འཇིགས་པའོ། །སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་ སྤྱོད་པ་ནི་
Chinese
དོ། 具有修习功德和不具有修习功德的，应说听者和讲者是小欲和非小欲者。善与非善之法性，以及布施与悭吝，以信心之法性则听者舍财，以非信心之法性则对讲者悭吝。布施与不接受是听者和讲者给予和不接受。以开头所说而理解和详细阐述，是听者和讲者。通达经部等法和不通达，是讲者和听者。因此，这些与六度相应和不相应等，应酌情配对。如数量般，单独和等词，前面的词是讲者，后面的词是听者，应如此配对。这是讲者等所说，对眷属感到非常欢喜，是自己希望成为具有眷属者。不区分机会和不与欲望相连，是希望自己成为唯一的布施者。想要少许财物和不愿布施，是不愿对财物进行布施。以生命的障碍等来说，四组十个是之前所说的四种。下面所说的六种过失，如饥荒等所说，这样，四十六种过失会使适合了解母等的心生厌烦，因此是过失。以次第等来说，四种特征中的每一种都具有三种一切智的差别。如来等是解释偈颂的意义，如来的出现是依靠母而成就佛果。世界无有怖畏，是刹那和与常续不同的衰败怖畏，真实而言是无有怖畏。有情之心的 行为是
English
Do. Those who possess the qualities of practice and those who do not should be said to be listeners and speakers who have little desire and those who do not have little desire. Virtuous and non-virtuous dharmata, as well as generosity and stinginess, are such that with the dharmata of faith, the listener gives away wealth, and with the dharmata of non-faith, he is stingy towards the speaker. Giving and not receiving are the giving and not receiving of the listener and the speaker. Understanding and elaborating on what was said at the beginning are the listener and the speaker. Understanding the Dharma of the Sutra Pitaka and not understanding it are the speaker and the listener. Therefore, these, such as being endowed with the six perfections and not being endowed with them, should be appropriately paired. Like numbers, the words "alone" and so on, the earlier words are the speaker, and the later words are the listener, and they should be paired in this way. This is what the speaker and so on said, being very happy with the retinue, is the desire to become one who has a retinue. Not distinguishing opportunities and not being connected to desires is the desire to be the only giver. Wanting a little wealth and not wanting to give it away is not wanting to give away wealth. In terms of obstacles to life and so on, the four sets of ten are the four mentioned earlier. The six faults mentioned below, such as famine and so on, are mentioned in this way, so that the forty-six faults will make the mind suitable for understanding the mother and so on become bored, so it is a fault. In terms of order and so on, each of the four characteristics has the difference of the three omniscient ones. The Tathagata and so on are the explanation of the meaning of the verses, the appearance of the Tathagata is the attainment of Buddhahood by relying on the mother. The world is without fear, it is the fear of decay that is momentary and different from the continuous, and in truth it is without fear. The mind of sentient beings is the behavior