Tibetan
་ཞེས་བྱ་བ་བཞི་ནི་འགོག་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་ནོ། །སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་རྟོགས་པས་སེར་སྣ་དང་འཆལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པ་ལ་སྦྱོར་བ་དང་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བའི་གནས་པ་སོ་སོར་བཀག་པ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་རྟོགས་པའི་ཆོས་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མི་དམིགས་པ་དང༌། མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པ་ཐོབ་པས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་གིས་གསུམ་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང༌། གཅིག་ཏུ་གཞོལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་དོན་དུ་སྲོག་གཏོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་བཞི་ནི་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་བཟོད་པ་དང་ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་གིས་བསྡུས་པ་འདི་རྣམས་ཡང་དག་པར་ཐོབ་པ་ན། དག་པ་འཇིག་རྟེན་པ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་མངོན་པར་མ་ཞེན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་རྗེས་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་བསྡུས་པས་རང་དང་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་འདུ་ཤེས་བཟློག་པ་ལ་སོགས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་དག་ཡིན་ནོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ནི་སེམས་ཅན་གདུལ་བའི་དགོས་པའི་དབང་མ་གཏོགས་པར་ཐམས་ཅད་དུ་རྟོགས་པ་དང་མཐུན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་བཏགས་ནས་བཤད་དེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྣལ་འབྱོར་པའི་རྒྱུད་ལ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའི་སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་ཇི་ལྟར་གཞན་ཡིད་ཆེས་ པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་དག་ཡིན། དེའི་འོག་ཏུ་བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་ལས། ལུགས་ལས་ཁྱད་པར་མ་བཟུང་བར་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བློ་མི་སྐྱེའོ་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རེ་ཞིག་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་ཁྱད་པར། བསྒོམ་པའི་ལམ་ནི་ཟབ་པ་སྟེ། །ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས། །ཟབ་པ་དེ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་དང༌། །སྐུར་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་བ་ཉིད། །ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་གཟུགས་མེད་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་གཟུགས་ལས་གཞན་པ་ཡང་མ་ཡིན་པས། གོ་རིམས་བཞིན་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་སྐུར་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཟབ་མོ་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ལ། ཟབ་མོ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པའི་ལམ་ཟབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཁྱད་པར་བསྟན་ནས་ཁྱད་པར་གྱི་གཞི། ངེས་འབྱེད་ཡན་ལག་དང་མཐོང་བའི། །ལམ་དང་བསྒོམ་པའི་ལམ་ཉིད་ལ། །ཡང་དང
Chinese
这四种被称为是断绝的相状。通过领悟布施等的差别，断绝与悭吝和邪淫的戒律等相应的行为，以及随之而来的安住；并且由于一切法都是解脱之门三者的自性，领悟到连微尘许的法也无法执著；以及通过获得完全的信赖，确信一切智智是三者的自性，自己如实地安住在三者之中；以及通过一心一意地为了遍知一切相智等法而舍弃生命，这四种被称为是道的相状。这样，当完全获得包含忍和智的十六刹那，清净的世间者具有不执著能取和所取的相状，由后续的心所摄持，为了生起与自身相应的果，即遣除色等之想等，菩萨安住在见道上，因此是不退转的体性。瑜伽士们的言辞，除了调伏众生的需要之外，全部都是与证悟相符的，为了让人明白这一点，才接近而宣说的。如果不是这样，瑜伽士的相续中，各自自证的刹那如何成为使他人相信的体性呢？在那之后，由于安住在修道上，所以是不退转的体性。因为如果不从一般中区分出特殊，就不会生起特殊的智慧，所以暂时说一下修道的差别。经中说：修道是甚深的，甚深是空性等，甚深即是从增益和损减的边解脱。也就是说，对于空性等来说，也没有色，空性等也不是与色不同的。因此，依次地，对于空性等来说，从增益和损减的边解脱，那就是甚深，也就是空性等。因为具有甚深性，所以修道是甚深的。这样显示了差别之后，是差别的基础。决择分和见道，以及修道上，又...
English
These four are called the aspects of cessation. By understanding the distinctions of generosity and so on, one separately prevents the engagement with and subsequent abiding in miserliness and immoral conduct, and so on; and because all dharmas are the nature of the three doors of liberation, one does not perceive even a particle of dharma by understanding; and by obtaining complete faith, one is certain that omniscient wisdom is the nature of the three, and one abides in the three as they are; and by being single-mindedly devoted, one gives up one's life for the sake of the meaning of the dharmas such as the all-knowing wisdom, these four are called the aspects of the path. Thus, when one has completely obtained these sixteen moments that include forbearance and knowledge, the pure worldling has the aspect of not being attached to the apprehended and the apprehender, and is gathered by the subsequent mind, in order to generate the fruits that are in accordance with oneself, such as reversing the perception of form and so on. Because the bodhisattva abides on the path of seeing, they are the characteristics of non-retrogression. The terms of the yogis are all in accordance with realization, except for the need to tame sentient beings, and are spoken closely in order to make this known. If it were not so, how would the moments of self-awareness of each individual in the continuum of yogis be the characteristics that make others believe? After that, because one abides on the path of meditation, it is the characteristic of non-retrogression. Because special wisdom does not arise unless one distinguishes the special from the general, I will briefly explain the distinction of the path of meditation. It is said: The path of meditation is profound, profound is emptiness and so on, profound is liberation from the extremes of superimposition and denigration. That is to say, for emptiness and so on, there is no form, and emptiness and so on are not different from form. Therefore, in order, for emptiness and so on, liberation from the extremes of superimposition and denigration, that is profound, that is emptiness and so on. Because it has profoundness, the path of meditation is profound. Thus, after showing the distinction, it is the basis of the distinction. The decisive part and the path of seeing, and on the path of meditation, again...
Tibetan
་ཡང་དུ་སེམས་པ་དང༌། །འཇལ་དང་ངེས་རྟོག་བསྒོམ་པའི་ལམ། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཐོས་པ་དང་བསམས་པ་དང་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་དག་གམ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྦྱོར་བ་དང་དངོས་དང་རྗེས་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས། གོ་རིམས་བཞིན་དུ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཡན་ལག་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ལ་ངེས་པར་མཐོང་བའི་དོན་ཡང་དང་ཡང་དུ་སེམས་པ་དང༌། འཇལ་བ་དང་ངེས་པར་རྟོག་པ་དག་ནི་བསྒོམ་པའི་ལམ་རྒྱུན་ཆགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་རྣམ་པ་དུ་ཞིག་ཅེ་ན། དེ་ནི་རྒྱུན་ཆགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །ཆུང་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་རྣམས། །ཆུང་ངུའི་ཆུང་སོགས་དབྱེ་བ་ཡིས། །རྣམ་པས་རྣམ་པ་དགུར་བཞེད་དོ། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། མུན་པ་ཤིན་ཏུ་ཆེན་པོ་ནི་སྣང་བ་ཆུང་དུས་སེལ་ལ། ཆུང་ངུ་ནི་ཆེན་པོས་སེལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དཔེས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཆེན་པོ་དང་འབྲིང་དང་ཆུང་ངུ་རྣམས་རེ་རེ་ཞིང༌། ཆེན་པོ་དང་འབྲིང་དང་ཆུང་ངུའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་གི་གཉེན་པོ་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱང་རེ་རེ་ཞིང་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ན་དོན་དམ་པར་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཉེན་པོའི་དབྱེ་བ་ལས་གྲངས་བཞིན་དུ། འདོད་པའི་ཁམས་ལ་སོགས་པས་དགུ་དག་ཏུ་རྣམ་པ་དགུ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། བསྒོམ་པའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །རྒྱལ་བའི་ཡུམ་དེ་དང་དེ་ལས་རྣམ་པ་རེ་རེའི་དབང་དུ་མཛད་དེ། བསོད་ནམས་གྲངས་མེད་པ་དང༌། གཞལ་དུ་མེད་པ་དང༌། ཚད་མེད་པ་སྐྱེ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་བྱེ་བྲག་རྣམ་པ་མང་བ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་དགུ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། གྲངས་མེད་ལ་སོགས་བསྟན་པ་རྣམས། །དམ་པའི་དོན་དུ་བཟོད་མ་ཡིན། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་ཐུགས་བརྩེ་བའི། །རྒྱུ་མཐུན་དེ་དག་ཐུབ་པ་བཞེད། །ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གྲངས་མེད་པ་དང༌། གཞལ་དུ་མེད་པ་དང༌། ཚད་མེད་པ་བསྟན་པ་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པའི་ངོ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། དོན་དམ་པར་ན་བསྒོམ་པའི་ལམ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དོན་གཅིག་ཏུ་རབ་ཏུ་སྦྱར་བ་ལ་ལྡོག་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཉེ་བར་བསྐྱེད་པའི་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོར་དབྱེ་བར་བྱ་བ་བཟོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་བཤད་པའི་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཇི་སྐད་བཤད་ཅིང་བསྟན་པ་དེ་དག་བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་འབྲས་བུ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བ་རབ་
Chinese
又于思惟，量与决定作意道。如是说，听闻与思惟与修习所生之智慧，或由三摩地之加行与真实与随生之智慧，如其次第决定辨别之支分等三，于决定见之义，又于思惟，量与决定作意等乃修道之恒常。若是多少耶？若是恒常之故，小与中与大等，由小之小等差别，以种类立为九种。如是说，菩提萨埵之烦恼者，谓为分别也。以黑暗极重能遣除小光明，小能遣除大之譬喻，大分别与中与小等一一，由大与中与小之差别而各异故。 彼等之对治小与中与大等亦一一由小与中与大之差别而各异故，如是则于胜义中，由空性之体性之相之门，从分别之对治之差别，如其数量。由欲界等九种，种类九种恒常生故，是为修道。胜者之母于彼彼种类之自在而作，谓生无量福德与无量与无边故，岂非差别种类众多耶？云何种类为九耶？无量等所示者，于胜义是不容，于世俗乃慈悲之，因缘彼等能仁许。如是说，无量等与无量与无边所示之语词自性者，于胜义中，则修道如前所说之体性者，于一义中极合而观待于还灭，从近生之各异性之自性，不容许分别也。于世俗中，所说之法之自性，如前所说与所示者，于幼稚众生能生广大果报极
English
And again, thinking, measuring, and deciding are the paths of mental activity. It is said that the wisdom arising from listening, thinking, and meditating, or the wisdom arising from the application, reality, and subsequent stages of Samadhi, repeatedly thinking about the meaning of definitive vision in the three branches of definitive discernment in sequence, and measuring and deciding are the constant paths of meditation. How many are these? Because it is constant, small, medium, and large, etc., are divided by the differences of smallness, etc., and are considered to be nine types. It is said that the afflictions of Bodhisattvas are called discriminations. Just as very great darkness dispels small light, and smallness dispels great light, so each of the great, medium, and small discriminations is different because of the differences between great, medium, and small. Similarly, the antidotes to these, small, medium, and large, are also different because of the differences between small, medium, and large. Thus, in the ultimate sense, from the perspective of the nature of emptiness, according to the number of distinctions between the antidotes to discrimination, nine types constantly arise from the desire realm, etc., and this is the path of meditation. The mother of the Victorious Ones empowers each of these types, and it is said that countless merits, immeasurable merits, and boundless merits are born. Isn't there a great variety of distinctions? How can there be nine types? Those who show the immeasurable, etc., are not tolerated in the ultimate sense, but in the conventional sense, the compassionate, the causes and conditions, are accepted by the Able One. It is said that the nature of the words that show the immeasurable, etc., the immeasurable, and the boundless, in the ultimate sense, the nature of the path of meditation as described above, is not allowed to be distinguished as the nature of the difference that arises from being closely combined in one meaning and looking at the reversion. In the conventional sense, the nature of the Dharma that has been spoken and shown, as described above, is extremely capable of producing great fruits for immature beings.