Tibetan
ཏུ་སྟོན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རྒྱུ་མཐུན་པར་གྱུར་པ་ཡིན་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བཞེད་པས་མང་པོ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གོམས་པ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་བྱར་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཕྱིར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པ་ཁོ་ནའོ་སྙམ་པའི་སྐྱེ་བོ་བློ་དམན་པའི་ངོར་དོགས་པ་བསུ་བར། དངོས་པོ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ལ། །ཉམས་པ་དང་ནི་འཕེལ་མི་རུང༌། །བསྒོམ་ཞེས་བྱ་བའི་ལམ་གྱིས་ནི། །ཅི་ཞིག་ཉམས་ཤིང་ཅི་ཞིག་འཐོབ། །ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོར་འདོད་པའི་ལམ་གྱི་དངོས་པོ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་ན་དེ་ཉིད་དང༌། གཞན་ཉིད་དང་གཉིས་ཀ་དང་གཉིས་ཀ་མ་ ཡིན་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ལ་སྒོམ་པ་ཕུལ་དུ་ཕྱིན་པར་བྱར་མེད་པའི་ཕྱིར། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་དག་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་འབྲལ་བ་དང་སྐྱེ་བར་མི་རུང་ངོ༌། །དེ་བས་ན་སྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ལམ་གྱིས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་ཅི་ཞིག་པོར་རྣམ་པར་བྱང་བ་ནི་ཅི་ཞིག་འཐོབ་སྟེ། ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པ་ཉིད་པས་ཉེ་བར་དགོད་པར་མི་བྱ་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་དུ། །འདི་ནི་འདོད་པའི་དོན་སྒྲུབ་བྱེད། །བྱང་ཆུབ་དེ་བཞིན་ཉིད་མཚན་ཉིད། །དེ་ཡང་དེ་ཡི་མཚན་ཉིད་བཞེད། །ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཁྱད་པར་དུ་བྱར་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདག་པོ་ཙམ་གྱིས། གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་དོན་ཁྱད་པར་ཅན་སྣང་བའི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་སྒོ་ནས་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། བསྒོམས་པས་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བའི་སྒོ་ནས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པའི་ལམ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འདི་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་དོ། །དོན་དམ་པར་ནི་ཉམས་པ་དང་འཕེལ་བ་དགག་པའི་ཚུལ་དུ་བཞེད་པས་དེའི་ཚེ་སྦྱོར་བ་མེད་པ་ཉིད་སྦྱོར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་དོན་བྱེད་པར་མི་རུང་ངོ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་བསུ་བར། སེམས་ནི་སྔ་མས་བྱང་ཆུབ་པར། །རིགས་མིན་ཕྱི་མས་ཀྱང་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སྔ་ཕྱིར་གྱུར་པའི་
Chinese
因为导师本身认为，无缘大悲的自性，与法界成为同类，因此如来不会陷入多重性。以空性之相的串习达到极致，难道不是不可为吗？因此，为了迎接那些认为“一丝一毫也不做才是唯一”的低劣之人的疑惑，（经中）说： 事物不可说， 衰损与增长，皆不可能。 以名为“修”之道， 何者衰损，何者获得？ 这是因为，在自性中被认为是道的实事，以自性空性而真实，既不可说是“彼”，也不可说是“异”，既不可说是“二者”，也不可说是“非二者”，因此修习不可能达到极致。不相符的方面和对治，不可能依次分离和产生。因此，以名为“修”之道，不相符方面的体性是什么被彻底净化，又是什么被获得呢？难道不应该以“一丝一毫也不做”来劝诫吗？ 并非如此。因为（经中）说： 如此菩提如何如是， 此乃成办所欲义。 菩提如是性， 彼亦如是之体性。 正如无差别之如是性的菩提，仅凭无戏论智慧的自性，法身等的自性之佛的本体，为了顺应所化众生的福德和智慧，以生起显现特殊意义之心的方式，成办显现所欲之义一样。通过修习，以远离暂时性的垢染的方式，显现出来的道，即如是性的体性，也在世俗中成办显现所欲之义的事业。在胜义中，因为认为衰损和增长是被否定的方式，所以在那个时候，无合一本身就是合一，因此没有过失。如果这样，难道在世俗中也不能成办意义吗？为了迎接这样的疑惑，（经中）说： 心识非由前者得菩提， 亦非由后者之异类。 这是因为，成为前后者的
English
Because the Teacher himself considers that the nature of great compassion without object, becomes homogeneous with the Dharmadhatu, therefore the Tathagata will not fall into multiplicity. Isn't it impossible to make the habit of emptiness reach the extreme? Therefore, in order to welcome the doubts of those inferior people who think that "doing nothing at all is the only thing", (the sutra) says: Things cannot be said, Decay and growth are both impossible. With the path called "meditation", What decays and what is obtained? This is because, in the nature of Dharma, the reality of the path that is considered to be the self-nature, is truly empty of self-nature, and it cannot be said to be "that", nor can it be said to be "different", nor can it be said to be "both", nor can it be said to be "neither". Therefore, it is impossible to make the practice reach the extreme. The incompatible aspects and antidotes cannot be separated and produced in order. Therefore, with the path called "meditation", what is the nature of the incompatible aspects that is completely purified, and what is obtained? Shouldn't we admonish with "doing nothing at all"? It is not like that. Because (the sutra) says: How is enlightenment like that, This accomplishes the desired meaning. Enlightenment is suchness, That is also its nature. Just as the enlightenment of suchness without difference, only by the nature of non-conceptual wisdom, the essence of the Buddha of the nature of Dharmakaya, etc., in order to conform to the merit and wisdom of the beings to be tamed, in the way of generating a mind that manifests special meaning, accomplishes the meaning of manifesting what is desired. Through practice, the path that is manifested by separating from temporary defilements, that is, the nature of suchness, also accomplishes the action of manifesting the desired meaning in the conventional. In the ultimate sense, because it is considered that decay and growth are the ways of being negated, so at that time, non-unity itself is unity, so there is no fault. If so, can't it also accomplish meaning in the conventional? In order to welcome such doubts, (the sutra) says: The mind is not enlightened by the former, Nor by the latter's heterogeneous. This is because, becoming the former and the latter,
Tibetan
སེམས་རེ་རེ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་དོན་མཐའ་དག་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར། རེ་རེས་བྱང་ཆུབ་པར་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདོད་པའི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྣང་བའི་སེམས་གཅིག་ཅར་བྱུང་བ་མང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུད་རེ་རེ་བའོ་ཞེས་འབྱུང་བས་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བླ་ན་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ལ་སོགས་པ་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བ་སེམས་བྱུང་བ་སྔ་ཕྱིར་གྱུར་པ་མང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བྱུང་མ་ཐག་ཏུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འཇིག་པས་ན་ཕན་ཚུན་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཇི་ལྟར་དོན་ཁྱད་པར་ཅན་སྣང་བའི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་སྒོ་ནས་དོན་བྱེད་ཅེ་ན། དེ་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པས། མར་མེའི་དཔེ་ཡི་ཚུལ་གྱིས་ནི། །ཟབ་མོའི་ཆོས་ཉིད་རྣམ་པ་བརྒྱད། །ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཇི་ལྟར་མེ་ལྕེ་དང་སྙིང་པོ་ཕྲད་པའི་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་ལ། རང་གི་རྒྱུས་ཕན་ཚུན་གྱི་སྒོ་ནས་དུས་མཉམ་དུ་ཕྲད་པ་བསྐྱེད་པས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར། སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་མེད་པར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་སྲེག་པར་བྱེད་པ་དང༌། བསྲེག་པར་བྱ་བ་མེད་ལ། དེ་བཞིན་དུ་མེ་ལྕེ་དང་སྙིང་པོ་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེ་བ་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ལ་ཡང༌། རྟག་ཏུ་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་མེད་པར། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་འབྱུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་སྲེག་པར་བྱེད་པ་དང༌། བསྲེག་པར་བྱ་བ་མེད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་གང་གི་ཚེ་རྐྱེན་ཉིད་འདི་པ་ཙམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་མ་བརྟགས་གཅིག་པུར་ཉམས་དགའ་བ་ཉིད་དུ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་འབྲེལ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་གཉིས་ཀ་ཕྲད་པའི་ཁྱད་པ་ཅན་གྱི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ལ་ལྟོས་ནས། དེས་བྱས་པ་མཐུ་ཕུལ་དུ་ཕྱིན་པ་དང་ལྡན་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ན། དེའི་ཚེ་རྒྱུ་མེད་པར་ཞིག་ཀྱང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་དུས་མཉམ་དུ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པར་དམིགས་པས། སྲེག་པར་བྱེད་པ་དང་བསྲེག་པར་བྱ་བ་ཡོད་དོ། །དེ་བས་ན་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ལམ་ལྟོས
Chinese
因为在每一个心中，诸如成就佛陀菩提的一切遍知等意义完全不显现，所以每一个心成就菩提是不合理的。为了成办所欲之义，显现的众多刹那生起的心也不行，因为经中说：‘众生是各自的识流’，所以不可能。为了成办无上佛陀的菩提，从忆念近住等乃至佛陀不共十八法之间，逐渐证悟的自性，先后产生的众多心所也不行，因为它们刚一生起就立即坏灭，所以彼此没有关联。因此，如果通过生起显现特殊意义的心而行事，那是不正确的。如以灯火为例：深奥之法性，具有八种相。如是宣说。如灯焰与灯芯相遇的第一刹那，由于自因通过相互的方式，同时产生相遇，所以没有成为特殊。没有第二刹那，就没有作为因果之相的燃烧和所燃烧。同样，灯焰与灯芯产生特殊，在第二刹那也是如此。因为会成为常有等过失，如果没有第一刹那，世俗中也不会产生。没有作为因果之相的燃烧和所燃烧。因为如果是那样，所以在任何时候，仅仅以因缘的自性，不以缘起之法性来衡量，独自享受，因果关联的力量，依赖于两者相遇的特殊第一刹那。如果由此所作，具有殊胜威力的特殊第二刹那等存在，那么，即使无因坏灭，因和果也依次同时显现生起和坏灭，所以燃烧和所燃烧是存在的。因此，第一刹那也依赖于第二刹那。
English
Because in each and every mind, meanings such as the omniscient nature that accomplishes the enlightenment of the Buddha are not fully manifest, it is unreasonable for each mind to achieve enlightenment. Even many minds arising simultaneously to accomplish the desired meaning are not sufficient, because it is said in the scriptures, 'Sentient beings are each a stream of consciousness,' so it is impossible. To accomplish the unsurpassed enlightenment of the Buddha, even many mental factors arising sequentially, gradually realizing their own nature from mindfulness and abiding closely, up to the eighteen unshared qualities of the Buddha, are not sufficient, because they perish as soon as they arise, so there is no connection between them. Therefore, if one acts by generating a mind that manifests a special meaning, that is not correct. As in the example of a lamp: The profound nature of reality has eight aspects. Thus it is said. Just as in the first moment when the flame and the wick meet, because the self-cause generates the meeting simultaneously through mutual means, it does not become special. Without the second moment, there is no burning and no object to be burned as the characteristic of cause and effect. Similarly, the generation of a special flame and wick also occurs in the second moment. Because it would lead to faults such as being permanent, if there were no first moment, it would not arise even conventionally. There is no burning and no object to be burned as the characteristic of cause and effect. Because if it were so, at any time, merely with the nature of conditions, without measuring by the nature of dependent arising, enjoying solitude, relying on the special first moment of the meeting of both through the power of cause and effect. If the special second moment and so on, made by this, possessing excellent power, exists, then, even if it perishes without cause, because cause and effect are perceived to arise and perish simultaneously in order, burning and what is to be burned exist. Therefore, even the first moment depends on the second moment.