Tibetan
ད་ཡིན་པས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱེད་པའི་སེམས་ནི་ཡོངས་སུ་བསྔོ་པའི་སྐད་ཅིག་མའི་ཚེ་མེད་པ་དེ་པས་ན་དེས་ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་སྔོ་བར་བྱེད་ཅེས་བསམས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་ཡི་རང་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་མ་འབྲེལ་ཏོ་ཞེས་བསྟན་ནས། ད་ནི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པའི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་དེ་མི་རིགས་པར་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་དུ་གང་གི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་རྣམ་པར་སྐྱེས་བས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱེད་པའི་སེམས་ཉིད་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པའི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པའི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཐ་དད་པའི་ལས་སུ་གྱུར་ པ་གང་ཞིག་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱེད་པའི་སེམས་བྱེད་པ་བོར་གྱུར་པས་ཡོངས་སུ་སྔོ་བར་བྱེད་པའི་སེམས་དེ་གང་ཞིག་ཡིན། སེམས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་དེ་བསྔོ་བར་ཡང་མི་རིགས་ཏེ་རང་ཉིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་འདོད་དོ། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་སེམས་ཀྱི་རྗེས་ཐོགས་ལ་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེས་པ་ལས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པའི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཐོབ་པའི་སེམས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཕྱིས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་སེམས་ཀྱིས་བསྔོ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འདི་ནི་ངག་དེའི་དོན་ཡིན་པར་འདོད་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ནི། གང་གི་ཚེ་སེམས་གཉིས་ཕྲད་པ་མེད་ན་སེམས་ཀྱི་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གནག་གི་དོན་འདི་ལྟར་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཡིན་པས་སྐད་ཅིག་གཉིས་པའི་ཚན་མེད་ལ། དེ་བཞིན་དུ་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་བྱུང་བ་ཡང་རྒྱུ་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་མ་སྐྱེས་པས་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོའི་ཚེ་ན་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་གང་གི་ཚེ་བསྔོ་བར་བྱ་བ་དང་སྔོ་པར་བྱེད་པ་སྐད་ཅིག་དང་པོ་དང་གཉིས་པར་བྱུང་བའི་སེམས་དེ་གཉིས་འགྲོགས་པ་མེད་པ་དེས་ན་དུས་མཉམ་དུ་འབྱུང་བ་མེད་ན་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པར་བྱུང་བའི་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་སེམས་ཀྱིས་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་བྱུང་བའི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པའི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོའི་སེམས་དེ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་ཇི་ལྟར་ནུས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོ་ན་སྔ་མའི་སེམས་མི་སྐྱེ་བ་ཉིད་དེའི་
Chinese
既然如此，那么随喜的心在回向的刹那已经不存在了，因此，心又如何回向呢？是这样想的。像这样，说明了“从随喜”这个词是不相关的。现在，为了说明“具有随喜的福德之事物”这个词是不合理的，所以才说了“具有随喜”等等。这段话的意思是：因为随喜的行相产生，所以才说随喜的心本身是具有随喜的福德之事物。因为是那样，所以具有随喜的福德之事物变成了不同的作用，哪个随喜的心已经消失了，那么哪个回向的心又是什么呢？认为那个心自己回向自己也是不合理的，因为自己对自己作用是相违的。如果认为，在随喜的心之后，产生了特殊的心的刹那，由此获得了具有随喜的福德之事物的心，那个心之后被回向的心回向，如果认为这是那句话的意思，那么，即使那样，“回向”这个词也是不合理的，这样说道。当两个心没有相遇时，心之心等等。应该这样连接文句的意义：第一刹那产生的识是刹那本身，所以没有第二个刹那的份。同样，在第二个刹那产生的识，也因为因不齐全而没有产生，所以在第一个刹那的时候是不存在的。这样一来，当要回向的事物和回向者，是第一和第二刹那产生的心，那两个心没有相伴，因此，如果不是同时产生，那么在第二个刹那产生的回向的心，又怎么能够回向在第一个刹那产生的具有随喜的福德之事物的心呢？是这个意思。那么，先前的识不是不产生，而是
English
Since this is the case, the mind of rejoicing does not exist at the moment of dedication, so how does the mind dedicate? That is what is thought. In this way, it is explained that the word "from rejoicing" is irrelevant. Now, in order to explain that the word "the object of merit with rejoicing" is unreasonable, the words "with rejoicing" and so on are spoken. The meaning of this passage is: because the aspect of rejoicing arises, it is said that the mind of rejoicing itself is the object of merit with rejoicing. Because it is so, the object of merit with rejoicing becomes a different action, which mind of rejoicing has disappeared, then what is the mind of dedication? It is considered unreasonable for that mind to dedicate itself to itself, because it is contradictory for oneself to act on oneself. If it is thought that after the mind of rejoicing, a special moment of mind arises, from which the mind that obtains the object of merit with rejoicing is obtained, and that mind is later dedicated by the mind of dedication, if it is thought that this is the meaning of that sentence, then even so, the word "dedication" is unreasonable, it is said. When the two minds do not meet, the mind of mind and so on. The meaning of the sentence should be connected in this way: the consciousness that arises in the first moment is the moment itself, so there is no share of the second moment. Similarly, the consciousness that arises in the second moment also does not arise because the cause is incomplete, so it does not exist at the time of the first moment. In this way, when the object to be dedicated and the dedicator are the minds that arise in the first and second moments, those two minds do not accompany each other, therefore, if they do not arise at the same time, then how can the mind of dedication that arises in the second moment dedicate the mind of the object of merit with rejoicing that arises in the first moment? That is the meaning. Then, the previous consciousness is not not arising, but
Tibetan
ཚེ་ཡོད་པས་ཡོངས་སུ་བསྔོའོ་ཞེ་ན། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་ཡང་མི་ནུས་ན་ཞེས་སྨོས་ཏེ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་འཕགས་པ་བྱམས་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་བརྒྱ་བྱིན་ལན་འདེབས་པ་ནི། དེ་ནས་ལྷའི་དབང་བོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། །བསམ་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཁས་བླངས་པའི་རང་བཞིན་རྣམས་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པས་ན་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེ་བའི་བྱ་བའི་ཁོངས་སུ་འདུས་པ་མ་གཏོགས་པ་གཞན་གྱི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པར་བྱ་བ་ནི་འགའ་ ཡང་མི་སྲིད་དོ། །དེ་པས་ན་རྣལ་འབྱོར་བའི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་སེམས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྗེས་ཐོགས་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པའི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོའི་སེམས་ཤིན་ཏུ་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང༌། དེའི་ཡང་རྗེས་ཐོགས་ལ་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བསྒོས་པ་ཆེས་ཤིན་ཏུ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་སེམས་ཡོངས་སུ་སྔོ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་པ། སྐད་ཅིག་གིས་ཐ་སྙད་མི་འཐད་པས་ན་བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོའི་ངོར་རྒྱུན་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་དང༌། བརྡ་ལ་ལྟོས་པས་སྒྲ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་འདི་ནི་འཕགས་པ་བྱམས་པས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པའི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་དེ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ངག་འདིས་ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་དང་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གསུངས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡང་དངོས་པོའི་ཆ་ཙམ་ཡོངས་སུ་པོར་ཏེ། སྒྲ་ཙམ་ཁོ་ན་བཟུང་སྟེ་བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོ་སྐྲག་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་ཡི་རང་ནས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པའི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་དེ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོའོ་ཞེས་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་སྔར་འཕགས་པ་རབ་འབྱོར་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རང་གི་ཚིག་གིས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དགོངས་པ་ཁས་བླང་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བསམ་པས་འཕགས་པ་རབ་འབྱོར་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་སོ། །གལ་ཏེ་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་དགོངས་པས་མི་འཛིན་ན་དེའི་ཚེ་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པས་ཇི་
Chinese
如果有人问：有生之年可以回向吗？（答：）心的自性是不能回向的。因为（心的）体性是无自性的。世尊和圣者弥勒的加持，帝释天回答说：从那以后，天王帝释天说了等等。意思是说，在世俗中承认的自性，因为它们本身就是有意义的，所以不是刹那性的，除了包含在特殊的生起行为的范畴内，没有什么可以包含在其他范畴内。因此，瑜伽士随喜的特殊心念之后，随喜所具有的福德事业之心的生起将变得非常特殊。而且，在那之后，由善根的习气所熏染的、极其殊胜的心，将以回向的方式，依靠缘起之法性力而生起。因为刹那不适合表达，所以对于孩童来说，是依赖于相续，并且依赖于名相而安立声音。事物的真如实相的这种状态，圣者弥勒菩萨说：菩萨摩诃萨随喜所具有的福德事业，应当回向于无上正等觉。以这种方式，以业和作者以及行为等方式宣说。而且，对于此，仅仅完全抛弃事物的部分，仅仅抓住声音，不要产生使孩童恐惧的分别念。此外，像这样随喜之后，随喜所具有的福德事业，应当以言语表达为回向于无上正等觉。以前圣者善现自己也以自己的语言，对于世俗方面，应当承诺如是所说的意趣。以这种想法说了圣者善现如何等等。如果不如是执持如是所说的意趣，那么因为没有其他方式，那么
English
If someone asks: Can one dedicate merit during one's lifetime? (Answer:) The nature of the mind cannot be dedicated. Because the nature (of the mind) is without self-nature. The blessing of the Blessed One and the noble Maitreya, Indra replied: From then on, the King of Gods, Indra, spoke and so on. It means that the natures that are accepted in the conventional truth, because they themselves are meaningful, are not momentary, except for being included in the category of special arising actions, there is nothing that can be included in other categories. Therefore, after the special mind of the yogi's rejoicing, the arising of the mind of meritorious deeds possessed by rejoicing will become very special. Moreover, after that, the extremely special mind, perfumed by the habit of the root of virtue, will arise in the form of dedication, relying on the power of the Dharma nature of dependent origination. Because the moment is not suitable for expression, for children, it depends on the continuum, and it depends on the terms to establish the sound. This state of the reality of things, the noble Maitreya Bodhisattva said: The Bodhisattva Mahasattva should dedicate the meritorious deeds possessed by rejoicing to the unsurpassed perfect and complete enlightenment. In this way, it is declared in terms of action, agent, and behavior, etc. Moreover, for this, just completely abandon the part of things, just grasp the sound, and do not generate the discriminating mind that makes children afraid. Furthermore, after rejoicing in this way, the meritorious deeds possessed by rejoicing should be expressed in words as dedicating to the unsurpassed perfect and complete enlightenment. Previously, the noble Subhuti himself also, with his own language, for the conventional aspect, should promise the meaning of what was said. With this thought, he spoke of how the noble Subhuti, etc. If one does not hold the meaning of what was said in this way, then because there is no other way, then
Tibetan
ལྟར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ཡང་མི་རུང་བ་དེ་བས་ན་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དགོངས་པ་ཉིད་གཟུང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། ཡོངས་སུ་འཛིན་པས་ལེགས་པར་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་དང་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བས་ལེགས་པར་ཡོངས་ སུ་སྔོ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། །ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་དོན་བསྟན་པ་ནི་དེ་ནས་གནས་བརྟན་ཚེ་དང་ལྡན་པ་རབ་འབྱོར་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། བརྩམས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པས་སྔོན་དུ་བྱས་པའོ། །གཞིར་བཅས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདུན་དུ་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོར་བཞག་ནས་སོ། །ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་ཡོངས་སུ་སྔོ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་པས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་རང་གི་ངོ་བོ་སྣང་བ་དོན་མེད་པ་ལ་དོན་དུ་ཞེན་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བསམ་པས་ཇི་ལྟར་འདུ་ཤེས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། །ལན་གདབ་པའི་ཕྱིར་འཕགས་པ་རབ་འབྱོར་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་པ་ཡིན་ཏེ། སེམས་དེ་ལ་སེམས་སུ་འདུ་ཤེས་བར་མ་གྱུར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡོངས་སུ་སྔོ་བར་བྱེད་པའི་སེམས་དེ་ལ་དོན་དམ་པར་སེམས་སུ་མངོན་པར་ཞེན་པར་མ་གྱུར་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡོན་ཏན་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། །ཉེ་བ་རབ་སྡུ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་སེམས་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་པ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡོངས་སུ་སྔོ་བར་བྱེད་པའི་སེམས་དེ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་མངོན་པར་ཞེན་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་སེམས་དེ་མི་ཤེས་ཏེ་མི་རྟོགས་པ་དེ་ལྟར་གལ་ཏེ་ཡོང་སུ་སྔོ་བར་བྱེད་ན་དེའི་ཚེ་དེ་ལྟར་ཡང་དག་པར་མི་དམིགས་པའི་རྒྱུ་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདུ་ཤེས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །འདི་སྐད་དུ་གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་མེད་པ་དེ་ལ་ཡུལ་དང་ལྡན་པར་གཟུང་ན་དེའི་ཚེ་འཁྲུལ་བར་འགྱུར་པ་ཞིག་ན། གང་གི་ཕྱིར་འདིས་སྒྱུ་མ་མཁན་དང་འདྲ་བར་ཤེས་པའི་ཡུལ་མེད་པ་དེ་ལ་ཡུལ་མེད་པ་ཉིད་རྟོགས་ནས་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཡོངས་སུ་བ
Chinese
因此应当如是回向。如果不是这样，无论如何也是不行的，所以应当领会如前所说的意旨。为了显示这个道理，所以才说“具有随喜”等等。应当与“通过完全执持而善加执持，通过完全回向而善加回向，将会如何”等句相联系。为了显示不颠倒之相的回向作意之义，所以才说“此后，具寿善现”等等。其中，“开始”是指以分别识预先进行。“安立为基础”是指在面前安立为对境之事物。以“应当回向”之语，是因为是回向，所以是以分别作意而回向。因此，所有的分别念，其自性显现的自体是无意义的，却执著为有意义而趣入，因此是虚妄的。以这样的想法，才说了“如何不会变成颠倒想”等等。为了回答，所以才说了“圣善现，如果”等等。其中，“如果不对那个心识生起心识之想”是指，不要对回向之心，在胜义中显现执著为心识。如果那样，会有什么功德呢？因此才说了“如是菩萨摩诃萨”等等。为了极度摄集要点，所以才说了“如何对那个心识”等等。如是，如果对回向之心，以显现执著而认为“这就是那个心识”，如此一来，如何能不了解、不领悟那个心识呢？如果如是回向，那么，在那时，因为是进入不真正观想之因，所以不是颠倒想等等。这里说，如果将没有分别念之境执著为具有境，那么，那时就会变成错乱。因为此人像幻术师一样，了知没有所知之境，并了知其无境性，然后以分别念完全地
English
Therefore, it should be dedicated in this way. If it is not like this, it is not possible in any way, so the meaning of what was said before should be understood. In order to show this reason, it is said "having rejoicing" and so on. It should be connected with "How will it be well grasped by completely grasping, and how will it be well dedicated by completely dedicating?" In order to show the meaning of the non-inverted characteristic of dedication, it is said, "Then, the venerable Subhuti" and so on. Among them, "begin" means to precede with the discriminating consciousness. "Establish as the basis" means to establish it in front as an object of the object. With the words "should be dedicated", because it is a dedication, it is dedicated with discriminating attention. Therefore, all discriminations are illusory because their self-nature appears to be meaningless, but they are attached to as meaningful. With this thought, it is said, "How can it not become an inverted thought?" and so on. In order to answer, it is said, "Holy Subhuti, if" and so on. Among them, "If that mind is not perceived as mind" means that the mind of dedication should not be manifestly attached to as mind in the ultimate sense. If so, what merit would there be? Therefore, it is said, "Thus the Bodhisattva Mahasattva" and so on. In order to gather the points extremely closely, it is said, "How about that mind" and so on. Thus, if the mind of dedication is manifested and attached to as "This is that mind", how can one not understand or comprehend that mind? If one dedicates in this way, then at that time, because one has entered the cause of not truly contemplating, it is not an inverted thought and so on. Here it says, if one grasps what has no discrimination as having an object, then at that time it will become confused. Because this person, like an illusionist, knows that there is no object of knowledge, and knows its objectlessness, and then completely with discrimination