Tibetan
རྗེས་སུ་འབྲེལ་བས་སོ། །ཚིག་འདི་གཉིས་ནི་དབྱངས་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ། །དབྱངས་ཀྱང་རྐན་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་ཡིན་པར་གཟུང་ངོ༌། །དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་ལའམ། ཡང་ན་ཡོན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །བརྗོད་པར་འདོད་པའི་གཞན་དབང་ཕྱིར། །སྒྲ་རྣམས་གང་ནའང་ཡོད་ཡིན་མེད་མ་ཡིན། །དེ་ཡོད་པས་ནི་དོན་གྲུབ་ན། །ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་ཐམས་ཅད་འགྲུབ། །ཅེས་བྱ་བའི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པས་འཕགས་པ་རབ་འབྱོར་དེ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་སོ། །སྒྲ་དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྦྱོར་བའི་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་གཞན་དབང་ཉིད་མ་གྲུབ་པས་ན་ཇི་ལྟར་ན་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་སྙམ་པའི་དོགས་པ་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བས་བསུ་ནས་སྨྲས་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཐོག་མ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཐོག་མ་ཁོ་ན་རྒྱུ་དང་འབྲེལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པས་མ་གོས་པའི་ཐོག་མ་ནས་དག་པའོ། །རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་འཛིན་པའི་ཉེས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཐོག་མ་ནས་ཡོངས་སུ་དག་པའོ། །འདི་སྐད་དུ་གང་གིས་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་གཞན་དབང་ཉིད་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་པ། རྒྱུ་དང་བཅས་པ་དང་རྒྱུ་མེད་པ་སེམས་ཅན་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན། སྒྲ་དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཅི་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་ནི་གཞན་དུ་འཆད་དེ། ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་དུ་བརྡར་བྱས་པ་ཡིན་ལ་ཞེ་ན་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་སྙད་ཀྱང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་ཞེ་ན་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །དེ་པས་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་གང་ལ་བརྡར་བྱས་པ་དེས་ནི་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དེའི་ཚེ་ཉེ་བར་རྗེས་སུ་སྦྱོར་པ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་རྟོག་པའི་དྲི་མས་མ་གོས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་ན་ཐོག་མ་ནས་དག་པ་ཉིད་དོ། །གང་གིས་ཐ་སྙད་དུ་བྱས་པ་དེ་ལ་ཡང་བརྡ་བྱས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་སྔར་མ་མཐོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་བཞིན་དུ་ཉེས་པས་མགོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཐོག་མ་ནས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་དུ་དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་བར་སྒྲའི་སྦྱོར་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་སྨྲ་བར་འདོད་པའི་གཞན་དབང་ཉིད་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞན་དག་ནི་དེ་ལྟར་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པ་ཉིད་ བཀག་པ་ཡིན་གྱི་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བརྗོད་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བགྲང་བ་ལ་སོགས་པ་ད
Chinese
随后关联。这两个词是名为“音”的差别。音也被认为是唇等的作用。所谓“彼”，仅仅是世俗谛，或者即使已成为功德的词语。为了想要表达的自在，声音无论在哪里，存在即非存在，不存在即非不存在。如果因为它的存在而成就意义，那么一切都能成就一切。具有这种想法的圣者善现说：并非如此。由于声音如实结合事物的想要表达的自在本身没有成立，那么为何不是那样呢？为了消除这种疑惑，以“有情从最初”等来迎接并说道。最初本身没有被因和关联等过失所染污，从最初就是清净的。为了远离无因者的执着自性的过失，从最初就是完全清净的。如此说来，如果想要表达的自在没有成立，有因和无因的有情本身不存在，那么声音如何如实结合事物呢？这是所说之意。其他人则另作解释，如果说是为了名言的意义而作约定，那是不对的。因为名言的共同特征是没有事物，所以是从自性而来的。因此，对于约定自性者，不能成为名言，因为那时没有随之而来的结合。因此，声音的自性没有被表达的分别念所染污，所以从最初就是清净的。对于谁作了名言，也没有作约定，因为那是以前没有见过的。因此，同样因为被过失所染污，所以从最初就是完全清净的。因此，为了名言的意义，声音如实结合事物是不可能的，所以说想要表达的自在并没有成立。其他人则说，如果是那样，那么仅仅是遮止了所要表达的，而不是事物的自性。因此，在表达的世俗谛中计数等。
English
Subsequently related. These two words are the difference called "sound." Sound is also considered to be the action of the lips, etc. The so-called "that" is merely conventional truth, or even a word that has become merit. For the sake of the independence of wanting to express, sound, wherever it is, existence is non-existence, and non-existence is non-non-existence. If meaning is accomplished by its existence, then everything can accomplish everything. The noble Subhuti, with this thought, said: It is not so. Since the independence of wanting to express the sound as it is combined with things itself is not established, then why is it not so? In order to dispel this doubt, he greeted and said with "sentient beings from the beginning," etc. The very beginning is not defiled by faults such as cause and connection, and is pure from the beginning. In order to be free from the fault of clinging to the self-nature of the causeless, it is completely pure from the beginning. Thus, if the independence of wanting to express is not established, and the sentient being with and without cause does not exist, then how can sound be combined with things as they are? This is the meaning of what is said. Others explain it differently, saying that if it is agreed upon for the sake of the meaning of terms, that is not correct. Because the common characteristic of terms is that there is no thing, so it comes from self-nature. Therefore, for those who agree on self-nature, it cannot become a term, because at that time there is no combination that follows. Therefore, the nature of sound is not defiled by the discriminations of expression, so it is pure from the beginning. For whoever made the term, there was no agreement, because it had not been seen before. Therefore, likewise, because it is defiled by faults, it is completely pure from the beginning. Therefore, for the sake of the meaning of terms, it is impossible for sound to be combined with things as they are, so it is said that the independence of wanting to express is not established. Others say that if that is the case, then it is only the expressible that is negated, not the self-nature of things. Therefore, counting, etc., in the conventional truth of expression.
Tibetan
ང་མི་ལྡན་པས་སེམས་ཅན་མཐའ་ལས་འདས་པར་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །བརྒྱ་ཕྱིན་གྱི་བསམ་པ་ཉིད་དེ་ལྟར་བཤད་དོ་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསམས་སོ། །རྣམ་གྲངས་འདིས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བཤད་པའི་སེམས་ཅན་མཐའ་ལས་འདས་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །རྣམ་པ་གཞན་ཡོད་པར་ངེས་པར་གཟུང་བ་མཇུག་བསྡུ་པའི་དོན་དུ་སྨྲས་པ་ནི། ཀཽ་ཤི་ཀ་དེ་ལྟར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་བར་གཟུང་པའོ། །སེམས་ཅན་མཐའ་ཡས་པ་གཉིས་པས་རྐྱེན་གྱི་རྣམ་པ་དགག་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ་ནི་འབྲས་བུ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་སྨྲས་པ་ནི། དེ་ནས་དབང་པོ་དང་བཅས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཚངས་པ་ནི་མི་མཇེད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་གཙོ་བོའོ། །སྐྱེ་དགུའི་བདག་པོ་ནི་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བའོ། །དྲང་སྲོང་ནི་སྔ་ཚོགས་པ་བཤེས་གཉེན་ལ་སོགས་པའོ། །ཇི་སྐད་དུ་བརྗོད་པའི་བསྟན་པས་ཇི་ཙམ་དུ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་བདག་མེད་པ་རྟོགས་པ་ན་ཆེད་ཀར་བརྗོད་པས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་སྟེ། རྟོགས་པས་དགའ་བའི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ་ཞེས་སྨྲས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ཉིད་ནི་ཨེ་མའོ་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དུ་གྱུར་པས་བརྒྱ་བྱིན་ལ་སོགས་པས་འཕགས་པ་རབ་འབྱོར་ལ་བསྟོད་པ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལས་འབྱུང་བའམ་འདིས་འབྱུང་བས་འབྱུང་བ་སྟེ་མཐོང་བའི་ལམ་མོ། །ལེགས་པར་སྨྲས་པས་ཞེས་བ་ཉེས་པ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ལྷུར་བྱེད་པས། འབྲེལ་པས་བརྗོད་ཅིང༌། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་ཏེ། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བཤད་ལ། དེ་གཉི་གས་རྣམ་པར་གཞག་གོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཀྱིས་ཀུན་འབྱུང་གི་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པའི་རྣམ་པ་བསྒོམ་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ད་སླན་ཆད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེང་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །འདི་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐོང་པའི་ལམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་དང་ངོ༌། །མ་བྲལ་བ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་ཐོབ་པ་ལས་མཉམ་པས་སོ། །གནས་པ་ནི་མ་རྟོགས་པའི་དོན་རྟོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལགས་པར་འཛིན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ངེས་པ་ཁོ་ན་རེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གོ་འཕང་འཐོབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་པའོ། །འདི་སྐད་དུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་གནས་པ
Chinese
我没有能力，因此被称为向无量众生宣说。百遍的思考就是那样说的，会说出来的，这样想的。这个名称也是，是指不仅仅是先前所说的无量众生的形象的同义词。为了确定有其他形象，作为总结之义而说的是： कौशिका (梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思) 憍尸迦，像那样也是等等。又是为了确定。以无量众生二者否定了缘起的形象。世尊所说的法不是没有果报的，这样说的是：此后与权能一起的诸天等等。梵天是娑婆世界的界的主宰。生主是掌管世界的。仙人是先前的集会善知识等等。如所说之教，于多少所取与能取之无我而证悟时，以特别之言说而特别说，即以证悟而为欢喜之因说也。彼即是ཨེ་མའོ་ཆོས་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）等所说，成为善知识，百遍等对圣者善现赞叹的是：如来出现等等所说，由此出现或以此出现故为出现，即见道。善说者，以不犯过失而说为要务，以关联而说，以自性而显示，以共相而解说，以彼二者而安立也。如来之加持，以俱生之刹那二者之形象而修习也，这样说的是：世尊等等。今后是指从现在开始的同义词。此与是指见道之自性者。不离是指从获得而平等。安住是指以未证悟之义而证悟之方式。执持为如来是指：决定唯一希望获得如来之果位也。如是安住于般若波罗蜜多
English
I do not have the ability, therefore it is called declaring to immeasurable sentient beings. Thinking a hundred times is said like that, it will be said, that's what I thought. This name also refers not only to the synonymous term for the image of immeasurable sentient beings previously mentioned. In order to ascertain that there are other images, it is said as a concluding meaning: Kaushika, like that also, etc. Again, it is for certainty. The two of immeasurable sentient beings negate the image of dependent origination. The Dharma spoken by the Blessed One is not without fruition, saying: Thereafter, the gods together with power, etc. Brahma is the master of the realm of the Saha world. The Lord of Beings is the one who governs the world. The sage is the previous gathering, virtuous friend, etc. As the teaching that is spoken, when one realizes the selflessness of how much is taken and what can be taken, it is specially spoken with special words, that is, it is said as a cause of joy by realization. That is, Emaho Dharma, etc., is spoken, becoming a virtuous friend, a hundred times, etc., is the praise of the noble Subhuti: Thus Gone One appearing, etc., is spoken, arising from this or arising from this, therefore it is arising, that is, the path of seeing. The well-spoken one, taking speaking without fault as the main task, speaks with connection, shows with self-nature, explains with common characteristics, and establishes with those two. By the blessing of the Thus Gone One, one cultivates the image of the two moments of co-emergence, saying: Blessed One, etc. Hereafter refers to a synonym for starting from now. This and refers to the nature of the path of seeing. Not separated means equal from attainment. Abiding refers to the manner of realizing the meaning that has not been realized. Holding as the Thus Gone One means: deciding that only one hopes to attain the fruit of the Thus Gone One. Thus abiding in the Perfection of Wisdom