Tibetan
དབེན་པའི་རང་བཞིན་ནི་གང་འདོད་ཆགས་དང༌། །ཞེ་སྡང་དང༌། གཏི་མུག་རྣམ་པར་བསལ་བའི་ཕྱིར་དབེན་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རྟགས་དབེན་པའི་རང་བཞིན་ནི་གང་འདོད་ཆགས་དང༌། ཞེས་སྡང་དང༌། གཏི་མུག་རྣམས་ཀྱི་རྟགས་ཀྱིས་དབེན་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་མཚན་མས་དཔེན་པའི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རྟགས་ནི་ལུས་ལ་སོགས་པའི་གནས་ངན་ལེན་ནོ། །མཚན་མ་ནི་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །མི་མཐུན་པ་དང་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་དག་གིས་དབེན་པའི་རང་བཞིན་ནི་གང་དེ་བཞིན་དུ་འདོད་ཆགས་དང༌། འདོད་ཆགས་མེད་པ་དང༌། ཞེ་སྡང་དང༌། ཞེ་སྡང་མེད་པ་དང༌། གཏི་མུག་དང༌། གཏི་མུག་མེད་པ་དང༌། དབེན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ཚུལ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ དང༌། ལྷག་པར་མོས་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ལ་བསྒོམ་པའི་ལམ་ཉེ་བར་བཀོད་པས་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དཀའ་བ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་གང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་མེད་པ་ཡིན་པས་དེ་དང་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་བྱའོ་ཞེས་གོ་ཆ་བགོས་པ་ནི་དཀའ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམ་པ་ནི་དོན་དཀའ་བ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །གཅིག་ཏུ་ངེས་པའི་ངོ་བོ་ནི་གང་དེ་ལ་གོ་བགོས་པ་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་སར་ལྷུང་བའི་གནས་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་པར་བསྒོམ་བ་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་གྱིས་སོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཆེད་དུ་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ནི་གང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་གོ་ཆ་བགོས་པའི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ལས་གཞན་དུ་མི་འཁྲུལ་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །མི་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་ནི་གང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་ཟབ་སྟེ། དེ་ནི་སུས་ཀྱང་བསྒོམ་པར་མི་བགྱི་བས་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དང༌། སྒོམ་པ་པོ་དང༌། སྒོམ་པའི་དམིགས་པ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་བསྒོམ་བ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་མི་དམིགས་པ་དེ་བས་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ལྟ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཟབ་མོ་བསྒོམ་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་བསྒོམས་པ་ལགས་སོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །མངོན་བར་ཞེན་པ་
Chinese
寂静自性即是，为了断除贪欲、嗔恨和愚痴，而成为寂静自性，此乃如是宣说。其相是，寂静自性即是，以贪欲、嗔恨和愚痴之相而成为寂静自性，此乃如是宣说。以其特征而宣说寂静自性。其中，相是身体等恶趣之处。特征是不如理作意。以不相符和对治之方，寂静自性即是，如是贪欲与无贪欲，嗔恨与无嗔恨，愚痴与无愚痴，以及寂静之自性，转变为一切种智之状态，并且对于特别信奉者，通过安置禅修之道而宣说。困难之自性即是，由于一切法皆为极度空性，故与其无有关联。为了使一切众生完全脱离痛苦，而披甲是由于行持困难之故。禅修般若波罗蜜多，即是宣说其意义之困难。唯一确定的体性即是，于此披甲，是因为没有堕入声闻等地的处所。宣说确定禅修之意义。特别目的之自性即是，为了使大菩萨获得一切种智之智慧，而披甲是为了不误入其他目的，应知其意义。无所缘之自性即是，世尊般若波罗蜜多甚深，无人能修，从所修、修行者和所修之对境，直至一切种智，修习禅修，无所缘，因此，世尊，如是，修习甚深般若波罗蜜多，即是修习一切种智。执着
English
The nature of solitude is that which, in order to eliminate desire, hatred, and ignorance, becomes the very nature of solitude, as has been taught. Its sign is that the nature of solitude is that which, by the signs of desire, hatred, and ignorance, becomes the very nature of solitude, as has been taught. By its characteristics, it is taught as the nature of solitude. Among these, the sign is the unfortunate state of body and so forth. The characteristic is improper attention. By the aspects of incompatibility and antidote, the nature of solitude is such that desire and non-desire, hatred and non-hatred, ignorance and non-ignorance, and the very essence of solitude, transform into the state of omniscience, and for those who are particularly devoted, by arranging the path of meditation, it is taught. The nature of difficulty is that, since all phenomena are utterly non-existent, there is no connection with them. To fully liberate all sentient beings from suffering, donning armor is for the sake of doing what is difficult. Meditating on the Prajnaparamita is precisely to show that the meaning is difficult. The nature of being solely determined is that donning armor in this regard is because there is no place to fall into the grounds of the Hearers and so forth. It is taught by the very meaning of teaching definite meditation. The nature of having a specific purpose is that, in order for the great Bodhisattva to attain the wisdom of omniscience for all sentient beings, donning armor is for the purpose of not being mistaken for other purposes, the meaning of which should be known. The nature of non-objectification is that the Bhagavan Prajnaparamita is extremely profound, and no one can meditate on it, from the object of meditation, the meditator, and the object of meditation, up to omniscience, meditating on meditation, non-objectification, therefore, Bhagavan, thus, meditating on the profound Prajnaparamita is meditating on omniscience itself. Attachment
Tibetan
བཀག་པའི་རང་བཞིན་ནི་གང་རབ་འབྱོར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཟབ་མོ་འདི་ལ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་ཡོངས་སུ་བརྟག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པར་ཡོངས་སུ་བརྟག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། འདི་བསྟན་པའི་ཚེ་མི་འཇིགས། མི་སྐྲག་བ་ལ་སོགས་པས་ལམ་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་པའི་རང་བཞིན་ནི་གང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཇི་ལྟར་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་གཞོལ་བའི་བསམ་བས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་ ལགས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། རབ་འབྱོར་རྨི་ལམ་དང༌། སྤྲུལ་པ་ལ་གཞོལ་བའི་བསམ་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཟབ་མོ་འདི་ལ་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་ཉིད་བསྟན་པས་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེན། གཟུགས་ནས་རྣམ་པར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་ལ་ཡང་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་དང༌། ལམ་གྱི་རྣམ་པ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་པ་ཉིད་ལས། དམིགས་པའི་བསྒོམ་པའི་ཁྱད་པར་རབ་ཏུ་བསྐྱེད་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ངོ་བོ་སྟོན་པའི་དོན་གྱིས་ཞུས་པ་ལ། རབ་འབྱོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ནི་གཟུགས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་ལ་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་དེ་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ཤེས་པའི་དོན་གྱི་ལན་སོ་སོར་བསྟན་པས་སོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་དེ་ལྟར་ཡིན་ན། སྡིག་པའི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ། །མི་དགེ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེན། གཟུགས་ཉིད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཅིག་ལ་གཅིག་ངོ་བོ་ཟབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་དག་གི་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་གཉིས་སུ་མེད་ཅིང་གཉིས་སུ་བྱར་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ཇི་ལྟར་འཐད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ས
Chinese
遮止的自性是，何者善现！对于这甚深般若波罗蜜多，不退转的菩萨摩诃萨应当如理作意，从“应当如理作意”开始，到“对于般若波罗蜜多无所执著地如理作意”为止。宣说此法之时，以不畏惧、不恐怖等了知道之相而修习，这便是所宣说的。所缘的自性是，何者世尊！以如何之想而趣入一切相智，菩萨摩诃萨于般若波罗蜜多中如理作意？从“是”开始，到“善现！以梦和幻化之想而趣入，菩萨摩诃萨于这甚深般若波罗蜜多中如理作意”为止，这便是宣说修习一切相智。为何如此呢？从色乃至一切相智之间也如理作意，从一切智性以及道之相智的方面而宣说，由所缘修习的差别极度增长，以一切相智的所缘差别显现本体之义而请问时，善现！菩萨摩诃萨不是从色乃至一切相智之间作意。从“是”开始，到“一切相智的如是性，即是诸佛的如是性”为止，从一切相智的如是性，以所缘的差别了知意义的回答分别显示，这便是所宣说的。如果那样的话，一切罪恶之法，不善等又是如何呢？从“是”开始，色即是一切相智，一切相智即是色，如此宣说，因此一者对另一者本体甚深。为何如此呢？因为它们的如是性是无二且不可分的。如此转法轮如何合理呢？
English
The nature of prevention is, what is good manifestation! For this profound Prajnaparamita, the irreversible Bodhisattva Mahasattva should properly contemplate, starting from "should properly contemplate," to "without attachment to Prajnaparamita, properly contemplate." When teaching this Dharma, cultivate with the aspect of knowing the path through fearlessness, non-terror, etc., this is what is declared. The nature of the object is, what is Bhagavan! With what kind of thought does the Bodhisattva Mahasattva, who is inclined towards all-knowingness, properly contemplate the Prajnaparamita? Starting from "is," to "Good Manifestation! With the thought of dreams and illusions, the Bodhisattva Mahasattva properly contemplates this profound Prajnaparamita," this is the declaration of cultivating all-knowingness. Why is that? From form to all-knowingness, one also properly contemplates, speaking from the aspect of all-knowingness and the knowledge of the aspects of the path. Because the difference in the object of cultivation greatly increases, when asking about the meaning of revealing the essence of the difference in the object of all-knowingness, Good Manifestation! The Bodhisattva Mahasattva does not contemplate from form to all-knowingness. Starting from "is," to "the suchness of all-knowingness is the suchness of the Buddhas," from the suchness of all-knowingness, the answers that know the meaning of the difference in the object are separately shown, this is what is declared. If that is the case, then how are all sinful dharmas, non-virtue, etc.? Starting from "is," form is all-knowingness, all-knowingness is form, thus it is declared, therefore one is profound in essence to the other. Why is that? Because their suchness is non-dual and indivisible. How is it reasonable to turn the wheel of Dharma in this way?
Tibetan
ངས་རྒྱས་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དག་ནི་གཉིས་སུ་མེད་ཅིང་གཉིས་སུ་བྱར་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་དོན་དུ་ཐུགས་ལས་ཆུང་བ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་དམིགས་པར་བྱ་བ་དང༌། དམིགས་པར་བྱེད་པའི་དབྱེ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་དང་མི་མཐུན་ པའི་རང་བཞིན་ནི་གང་ལྷའི་བུ་དག་ནམ་མཁའ་ཟབ་པའི་ཕྱིར་ཆོས་འདི་ཟབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་བཟུང་བའི་སླད་དུ་བསྟན་པ་མ་ལགས། མི་གཟུང་བའི་སླད་དུ་བསྟན་པ་ཡང་མ་ལེགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇིག་རྟེན་ནི་མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་དང་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་འཛིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྣོད་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཐོགས་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ནི་གང་དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་རྣམ་པ་གསུམ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་དང་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡེ་ཤེས་ཐོགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གཞི་མེད་པའི་རང་བཞིན་ནི་གང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྟེན་མི་དམིགས་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཤེས་པ་དང༌། ཤེས་བྱ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འགྲོ་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ནི་གང་འདི་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་གསུམ་པོ་ཀུན་བསྐྱེད་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམ་པ་ལ། གནས་བརྟན་རབ་འབྱོར་དཔེར་བྱས་ནས། ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མ་འོངས་མ་སོང་བ་དེ་བཞིན་དུ། གནས་བརྟན་རབ་འབྱོར་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་མ་འོངས་མ་སོང་བ་ནས། གནས་བརྟན་རབ་འབྱོར་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྗེས་སུ་སྐྱེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་སུ་མངོན་བར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཉིད་གནས་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱ་སྟེ། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུན་འགྱུར་བ་མེད་ཅིང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །བསྒྲུབ་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་བ་ནི་དེའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ནོ། །མི་བྱེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བ་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གཞན་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཐེག་པ་ གསུམ་གཞན་དུ་ཚོལ་
Chinese
佛和一切遍知者的真如，以无二且不可分的体性，为了转法轮的意义，其微小之因，即是所缘和能缘无别之故，此乃其义。与一切世间不相符之自性，即是诸天之子，从“因虚空深邃，故此法深奥”开始，直至摄持一切相智之间，并非为了显示，亦非为了不摄持而显示。世尊，世间以相为行境，此与一切世间不相符之体性，即是以执著为行境，并非般若波罗蜜多的法器，此乃所诠释。无碍之自性，即是如是与三种圆满遍知之现观相符之故，对于色等一切法，智慧无有阻碍，此乃所诠释。无基之自性，即是从不缘色等之所依开始，即是能知与所知平等之义，此乃所诠释。无行之自性，即是此乃为了能生起一切三遍知者，而修持般若波罗蜜多时，以具寿善现为例，如来之真如为何，即如未来未至般，具寿善现之真如亦如未来未至般，具寿善现乃如来之后所生。如是，所谓诸法之真如，即是欲显现为法，乃是色等之总集。法性安住即是真如，法性之流不变且无分别，即是真如。于所证之法之差别中而行，即是彼之无分别即是法性。所谓不作之真如，即是不缘三乘差别之法性。所谓非异之真如，即是在他处寻求三乘
English
The suchness of the Buddha and the all-knowing, with the nature of being non-dual and indivisible, for the sake of turning the wheel of Dharma, its subtle cause is that there is no distinction between the object of focus and the focusing subject, this is its meaning. The nature that is incompatible with all the world is that the sons of the gods, starting from "because the sky is deep, this Dharma is profound," up to the holding of all-aspects-wisdom, is not for the sake of showing, nor is it for the sake of not holding and showing. Bhagavan, the world practices with signs, this nature that is incompatible with all the world, that is, practicing with attachment, is not a vessel for Prajnaparamita, this is what is explained. The unobstructed nature is that, thus, because it is in accordance with the three kinds of perfect omniscience, there is no obstruction of wisdom for all phenomena such as form, this is what is explained. The nature of being without a basis is that, starting from not focusing on the basis of form and so on, it is the meaning of the equality of knowledge and the object of knowledge, this is what is explained. The nature of non-going is that this is for the sake of generating all three omniscient ones, when practicing Prajnaparamita, taking the venerable Subhuti as an example, what is the suchness of the Tathagata, just as it is like the future not yet arrived, the suchness of the venerable Subhuti is also like the future not yet arrived, the venerable Subhuti was born after the Tathagata. Thus, the so-called suchness of all dharmas is to be manifested as Dharma, which is the collection of form and so on. The abiding of Dharma-nature is suchness, the flow of Dharma-nature is unchanging and without discrimination, which is suchness. To go in the distinction of the Dharma to be attained is that its non-discrimination is Dharma-nature. The so-called non-doing suchness is the Dharma-nature that does not focus on the distinction of the three vehicles. The so-called non-other suchness is seeking the three vehicles elsewhere.