Tibetan
གས་པ་ཆོས་ཀྱི་བརྡར་བཏགས་པ་དང༌། རྨི་ལམ་དང༌། སྒྲ་བརྙན་དང༌། གཟུགས་བརྙན་དང༌། སྤྲུལ་པ་བཞིན་དུ་དགེ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་གིས་ཀྱང་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནས་སེམས་པར་མི་འགྱུར། སྐྲག་པར་མི་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཆེན་པོ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཐར་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་ལས་འདི་ཁྱད་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དྲོ་བར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆུང་ངུ་དང༌། འབྲིང་དང༌། ཆེན་པོའི་རིགས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནམ། ཡང་དབང་པོ་རྟུལ་པོ་ལ་སོགས་པའི་གང་ཟག་གི་དབྱེ་བ་ལའང་འདིའི་དམིགས་པའི་གནས་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་ནོ། །རྩེ་མོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཉེས་པ་མེད་དེ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་དྲོ་བར་གཏོགས་པ་བདེན་པ་བཞིའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་གང་བཤད་པ་དྲོ་པར་གྱུར་པ་ནི་བདེན་པ་བཞི་ལ་དམིགས་པ་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ལ། དྲོད་ལས་ནི་རྩེ་མོ་ཡིན་ཞིང་དེ་དག་ཀྱང་དེ་འདྲ་བར་གྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཅི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། ཅི་བྲེ་དང་ཁང་བཟངས་མཚན་ཉིད་འདྲ་བའམ། ཅི་འདི་ནི་འཇུག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དྲོ་བར་ གྱུར་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཆུང་ངུ་དང༌། འབྲིང་དང༌། ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས་མངོན་པར་འཕེལ་བའི་དྲོ་བར་གྱུར་པ་ལས་རྩེ་མོ་རྣམས་སྐྱེ་སྟེ། གཡོ་བའི་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱི་རྩེ་མོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྩེ་མོ་ཉིད་དོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་དང༌། རྒྱུ་ཉིད་ཁྱད་པར་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །རྩེ་མོ་རྣམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཟོད་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་རྣམས་ལའང་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པས་ཁྱད་པར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་རྩེ་མོའི་ཁྱད་པར་ནི་རེ་ཞིག་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མི་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། གཟུགས་ལ་གནས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཕུང་པོ་དང༌། ཁམས་དང༌། སྐྱེ་མཆེད་དང༌། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ཡན་ལག་རྣམས་དང༌། སའི་ཁམས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཆགས་པའི་གནས་བཀག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་གནས་པ་ནི་དངོས་པོ་ལ་དམིགས་པའི་རབ་ཏུ་གནས་པའི་སེམས་ལས་བྱུང་བའོ། །འདི་ལས་བཟློག་པ་ནི་མི་གནས་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདི་ནི་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་གནས་པ་མེད་པ་གནས་པར་མི་བྱ་བ་ཡིན་ན་ནི་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཉེན་པོར་མི་རིགས་སོ། །འོན་ཏེ་གནས་པ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ན་ཐལ་ཆེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་ལ་ཚུལ་ཇི་ལྟར་བཤད་པ་དེ་ལྟར་འདི་ལ་ཡང་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་རྣམས་དེའི་ངོ་བོས་སྟོང་ཞེས་སོ། །མདོ་ནི་ཇི་སྐད་དུ། གང་གི་ཕྱིར་གཟུགས་ནི་གཟུགས་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་འདིས་ནི་རྟག་པར་དམིགས་པའི་གནས་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་རྣམས་དང་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་དང༌། གང་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་རྣམས་དང་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཕན་ཚུན་དེའི་རང་བཞིན་གཅིག་པར་འདོད་པས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ་མདོ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཟུགས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་གཟུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིས་ནི་ཆད་པར་འཛིན་པའི་དམིགས་པའི་གནས་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པའི་རྣམ་པ་དག་ལ་གནས་པ་མེད་པར་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་གང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་སོ་སོ་ནས་སྡུག་བསྔལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཞི་བའོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་པ་བཀག་པའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་རྣམས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཏེ། གང་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་དེའི་རྣམ་པ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་རྣམས་དང༌། དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཕན་ཚུན་དེའི་བདག་ཉིད་གཅིག་པ་ནི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཏེ། གང་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་དང༌། དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་དག་ཕན་ཚུན་རང་བཞིན་གཅིག་པར་འདོད་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པས་ཕན་ཚུན་དེའི་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཡིན་ཏེ། ཡང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་རེ་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །འགོག་པའི་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་གནས་མེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་གང་འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་ཉིད་དང༌། ཆོས་ཉིད་དང༌། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང༌། ཆོས་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་དང༌། ཡང་དག
Chinese
如是安立名言，如幻、如梦、如影、如像、如化，以诸善等皆不可说故，乃至不惊、不恐等，决定生起一切种智，是为大显示。若问此与顺解脱分有何差别？所谓“暖”者，是小、中、大之义耶？抑或于根迟钝等补特伽罗之差别，亦当了知此等所缘等之差别。若谓于顶等亦成过失，此无过失，是所许故。何为暖分？谓于四谛十六行相中所说之暖，是缘四谛具十六行相者，暖之自性即是顶，如是彼等亦当如是。若问彼等云何耶？岂如量器与楼阁体性相同耶？岂非唯是趣入耶？暖位已说竟。如是小、中、大等次第增上，从暖位生起诸顶，以是动善之顶故，即是顶性。当知彼等之能摄与因性差别如前。如是诸顶，如其所有，于忍位及世第一法位，亦当以所缘与行相而说差别。其中，顶位之差别，略而言之，所缘之差别即是不住一切法，谓菩萨于般若波罗蜜多行时，不应住色，乃至遮止于蕴、界、处、缘起支分，以及地界等贪著之处，谓住彼等，是从缘于事物之常住心所生。当知与此相违即是不住。此当观察，若谓暂且无住，则以不住为无有之故
English
Thus, nominal designations are established, such as illusions, dreams, shadows, images, and emanations, because all virtues and the like are inexpressible. From the point of not being disturbed or frightened, it is certain that all-knowing wisdom will arise; this is the great manifestation. If asked, what is the difference between this and the part conforming to liberation? The so-called 'warmth' refers to the meaning of small, medium, and large, or is it the distinction of individuals with dull faculties and so on? One should also understand the differences in their objects of focus and so forth. If it is said that it also becomes a fault in the peak and so on, there is no fault in this, because it is what is accepted. What is the warmth category? What is said in the sixteen aspects of the four truths is that warmth is what focuses on the four truths and possesses the sixteen aspects. The nature of warmth is the peak, and those should also be the same. If asked, how are they? Are the characteristics of a measuring instrument and a pavilion the same? Is it not just an entry? The warmth stage has been explained. Similarly, the peaks arise from the warmth that gradually increases, such as small, medium, and large, because it is the peak of moving virtues, it is the nature of the peak itself. The difference between their comprehensive nature and causal nature should be understood as before. As for the peaks, as they are, the differences in focus and aspects should also be stated in the patience and the supreme worldly dharma. Among them, the difference of the peak, briefly speaking, the difference of the object of focus is not abiding in all dharmas, that is, when a Bodhisattva practices the Perfection of Wisdom, one should not abide in form, and so on, up to the point of preventing attachment to the aggregates, elements, sense bases, limbs of dependent origination, and earth element, etc. Abiding in them is born from the permanent mind that focuses on things. It should be known that the opposite of this is non-abiding. This should be examined. If it is said that there is temporarily no abiding, then because non-abiding is non-existent
Chinese
确实是作为对治。如果是不安住，那就是太过分了，如果这样说。对于没有显现执着，就像所说的那样，也应当这样观察。一切法自性空性是相的差别，那是因为什么呢？因为那些以它的自性空。经中如是说：因为色以色自性空等等。这由此舍弃了常的所缘处，法和它的空性是相的差别，那是因为什么呢？因为那些和它的空性互相认为它的自性是一，所以这样显示。如经中所说，薄伽梵，色即是空性，空性也是色等等。 因此，这舍弃了断灭的执着所缘处。对于苦等谛相没有安住的所缘差别是，对于色等蕴各自是苦啊，从这到寂静啊，安住被遮止了，这样显示。苦等相是空性，是相的差别，那是因为什么呢？色等蕴，苦等它的相，自性是空性。苦等相和它的空性，互相它的体性是一，是相的差别，那是因为什么呢？苦等和它的空性互相认为自性是一，这样说的。这里也是，苦本身被空性遍及，所以互相它的自性是一，但是苦不是空性，因为那是所有法的共同相。这暂时要知道是苦和集谛所作的所缘和相的差别。灭谛所作的是，如来藏等没有安住的所缘差别是，就像这样，如来藏和法性，和法界，和法无过失性，和真实。
English
Indeed, it serves as a remedy. If it is non-abiding, then it is too extreme, if one says so. For the absence of manifest clinging, just as it was said, so too should this be observed. All dharmas, emptiness by nature, are distinct in aspect. Why is that? Because those are empty of its essence. As it is said in the sutra: Because form is empty of form itself, and so on. This, thereby, abandons the object of permanence. Dharmas and their emptiness are distinct in aspect. Why is that? Because those and their emptiness are shown to be of one essence with each other. As it is said in the sutra, the Bhagavan, form itself is emptiness, emptiness is also form, and so on. Therefore, this abandons the object of clinging to annihilation. The distinction of the object without abiding in the aspects of the truths of suffering, etc., is that for the aggregates of form, etc., individually, it is suffering, from this to peace, abiding is prevented, thus it is shown. The aspects of suffering, etc., are emptiness, which is a distinction of aspect. Why is that? The aggregates of form, etc., suffering, etc., their aspects are emptiness by nature. The aspects of suffering, etc., and their emptiness, mutually their essence is one, which is a distinction of aspect. Why is that? Suffering, etc., and their emptiness are said to be of one nature with each other. Here also, suffering itself is pervaded by emptiness, so mutually their essence is one, but suffering is not emptiness, because that is the common characteristic of all dharmas. This, for the moment, should be understood as the distinction of object and aspect made by the truths of suffering and origin. That which is made by the truth of cessation is that the distinction of the object without abiding in the Tathagatagarbha, etc., is that, just like this, the Tathagatagarbha and the Dharma-nature, and the Dharma-dhatu, and the faultless nature of Dharma, and the true.
Tibetan
་པའི་མཐའ་དང༌། གཟུངས་ཀྱི་སྒོ་ཐམས་ཅད་དང་སྦྱར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་མདོ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་གནས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ནི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དང༌། དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཕན་ཚུན་དེའི་བདག་ཉིད་ གཅིག་པ་ནི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་དེ་བཞིན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། དེ་དེ་བཞིན་ཉིད་ལས་གཞན་མ་ལགས། དེ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གཞན་མ་ལགས་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཡང་གཉིས་ཀས་གཉིས་ཀ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་དོན་ལ་ཁྱད་པར་མེད་དོ་ཞེ་ན། དོན་གཞན་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ལ། ལྟ་བར་གྱུར་པའི་གཉེན་པོ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཀུན་ལ་དོན་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ལ། འཕགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། །གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཆོས་སྐྱོན་མེད་པའོ། །ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པས་ན་ཡང་དག་པའོ། །རབ་ཀྱི་མཐར་འགྲོ་བས་ན་མཐའ་ཞེས་བྱའོ། །ལམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ནི་གནས་མེད་པ་དང་མངོན་པར་འདུས་མ་བྱས་པ་ལ་དམིགས་པས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གཞན་ཡང་ཐབས་མི་མཁས་པས་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པའི་སེམས་ཀྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་གཟུངས་ཀྱི་སྒོ་རྣམས་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོར་བ་དང༌། འགལ་བར་གནས་པ་དང༌། མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པར་དམིགས་པ་བཀག་པ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་མདོ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ན་ཐབས་ལ་མི་མཁས་པས་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པའི་སེམས་ཀྱིས་གཟུགས་ལ་གནས་ཤིང༌། ད་ཡང་གཟུགས་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་ལ་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་མི་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། མངོན་དུ་མི་བྱེད་པ་ལ་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་འཛིན་
Chinese
的边际，以及所有陀罗尼之门结合起来，这已经阐明。正如经中所说：当菩萨行于般若波罗蜜多时，不应安住于真如等等。真如等等自性空是相的差别，如经中所说：世尊，如此真如自性是空等等。真如等等，以及它的空性，互相是它的体性，一者是相的差别，如经中所说：世尊，凡是真如空性，它不是与真如相异，真如也不是与空性相异，空性也是真如。真如也是等等。在此，也应知二者皆遍于二者。若是这样，意义上没有差别吗？意义上不是他者，那就是真如，成为见解的对治是空性。像这样，一切意义上没有差别是法性，因为是圣法之因，所以是法界。因为唯一确定生起，所以是无过失之法。因为不颠倒，所以是真实。因为到达极顶，所以称为边际。从道（的角度）来说，以无住和不作意为对境，是极为殊胜的，其他任何不善巧方便者，以执著我与我所之心，对于色等等蕴，乃至陀罗尼之门，以及与一切种智相符顺地修持般若波罗蜜多，以及安住于相违，以及作意为对境，是遮止的，这已经阐明。此处的经是：世尊，如果菩萨在行持般若波罗蜜多时，由于不善巧方便，以执著我与我所之心而安住于色，并且现在又以色为所作意，那不是在行持般若波罗蜜多，从这开始，若行持于不作意，则能圆满摄持般若波罗蜜多。
English
of, and all the doors of the dharanis are combined, this has been explained. As it is said in the sutra: When a Bodhisattva practices the Prajnaparamita, he should not abide in Suchness, etc. Suchness, etc., being empty of self-nature is a difference in aspect, as it is said in the sutra: World Honored One, thus Suchness is empty of self-nature, etc. Suchness, etc., and its emptiness, mutually are its essence, one is a difference in aspect, as it is said in the sutra: World Honored One, whatever is Suchness emptiness, it is not different from Suchness, and Suchness is not different from emptiness, emptiness is also Suchness. Suchness also, etc. Here, it should also be known that both pervade both. If so, is there no difference in meaning? Not being other in meaning, that is Suchness, the antidote that becomes a view is emptiness. Like this, the absence of difference in meaning in everything is the Dharma-nature, because it is the cause of the noble Dharmas, therefore it is the Dharmadhatu. Because it definitely arises as one, therefore it is the faultless Dharma. Because it is not inverted, therefore it is true. Because it reaches the extreme, therefore it is called the limit. From the perspective of the path, it is extremely superior to focus on non-abiding and non-conceptualization, any other unskilled means, with the mind of clinging to self and what belongs to self, towards the aggregates of form, etc., up to the doors of dharanis, and in accordance with all-knowingness, practicing the Prajnaparamita, and abiding in contradiction, and focusing on conceptualization as an object, is prohibited, this has been explained. The sutra here is: World Honored One, if a Bodhisattva, while practicing the Prajnaparamita, due to unskilled means, abides in form with the mind of clinging to self and what belongs to self, and now also conceptualizes form, then he is not practicing the Prajnaparamita, starting from this, if he practices non-conceptualization, then he can fully grasp the Prajnaparamita.