Tibetan
པར་དང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །རྩེ་མོ་རྣམས་ལ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་བཟོད་པ་རྣམས་དང་འཇིགས་རྟེན་པའི་ཅོས་ཀྱི་མཆོག་རྣམས་ལ་ལ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རྩེ་མོའི་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། དེས་གཟུགས་ལ་གནས་པར་མི་བགྱིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་པ་བཀག་པ་དང༌། དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ནི་འདི་ལྟར་གཟུགས་གཟུགས་ཀྱིས་སྟོང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེའི་དངོས་པོ་བཀག་པས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས་གཟུགས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ལགས་པ་དེ་ཡང་གཟུགས་མ་ལགས། སྟོང་པ་ཉིད་ལས་གཞན་ནའང་གཟུགས་མ་མཆིས་ཞེས་བྱ་བ་ཆོས་རྣམས་དང་དེའི་སྟོང་བ་ཉིད་ཕན་ཚུན་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་དང༌། དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། གཟུགས་ཉིད་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་གཟུགས་སོ་ཞེས་བྱ་པས་ཆོས་རྣམས་དང་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཕན་ཚུན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་འདོད་པས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་སྔ་མས་ནི་རྟག་པའི་མཐའ་བཀག་པ་ཡིན་ལ། ཅིག་ཤོས་ཀྱིས་ནི་ཆད་པའི་མཐའ་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །བདེན་པ་བཞིའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའི་ སྐབས་སུ་གནས་པ་མེད་པའི་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། དེས་གཟུགས་ལ་མིན་རྟག་ཅེས་བགྱི་བར་གནས་པར་མིན་བགྱིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། གཟུགས་ལ་ཞི་བའོ་ཞེས་བགྱི་བར་གནས་པར་མི་བགྱིའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་རྒྱས་པར་ཏེ། དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེན། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ནི་འདི་ལྟར་གཟུགས་མི་རྟག་པ་ནི་གཟུགས་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་སྟེ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གནས་པ་ནི་དངོས་པོ་ལ་དམིགས་པའི་སེམས་ཀྱིས་བརྟེན་པའོ། །འདིར་སྤྱད་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་གནས་མེད་པ་ཙམ་གནས་པར་མི་བྱ་བ་ཡིན་ན་ནི་མེད་པ་ཡིན་ན་པའི་ཕྱིར་གཉེན་པོར་མི་རིགས་སོ། །འོན་ཏེ་གང་གནས་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ནི་ཐལ་ཆེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་ལ་ཚུལ་ཇི་ལྟར་བཤད་པ་དེ་ལྟར་འདི་ཡང་བལྟ་བར་བྱའོ། །རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་རྟག་པའི་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ལགས་པ་དེའང་མི་རྟག་པ་ཉིད་མ་ལགས། མི་རྟག
Chinese
并且，对于分别念和正确的理解，也应当像前面那样去理解。就像对于顶峰一样，对于安忍和世间法的殊胜者也是如此。因此，在顶峰的所缘的差别方面，世尊还说，当大菩萨行于般若波罗蜜多时，他不应安住于色，从“不应安住于色”开始，遮止了安住于一切法。那是因为什么呢？世尊说，这是因为色以色为空，从而遮止了诸法的实有。在相的差别方面，色的空性是什么呢？那也不是色，在空性之外也没有色，这是诸法和它的空性相互之间具有自性的相的差别。那是因为什么呢？因为色即是空性，空性即是色，这是因为诸法和它的空性被认为是相互的自性。其中，前者遮止了常边的极端，后者遮止了断边的极端。在四谛的方面，在苦谛的情况下，没有安住的所缘的差别是：世尊还说，当大菩萨行于般若波罗蜜多时，他不应安住于认为色是无常的，从“不应安住于认为色是无常的”开始，一直到“不应安住于认为色是寂静的”为止，广说。那是因为什么呢？世尊说，这是因为色无常是以色无常本身为空。其中，安住是指以对事物的执著为所缘的心所依赖的。这里应当运用，如果仅仅是不安住，就不应当安住，因为如果是不存在，就不适合作为对治。然而，如果是不安住，那么这太过分了，如果这样说，那么应当像解释没有显现执著那样来观察这个。相的差别是，世尊，无常性的空性是什么呢？那也不是无常性，无常
English
And, for discrimination and correct understanding, it should also be understood as before. Just as for the peaks, so it is for the forbearance and the supreme of worldly dharmas. Therefore, in terms of the difference of the object of the peak, the Blessed One also said that when a great Bodhisattva practices the Prajñāpāramitā, he should not abide in form, starting from "should not abide in form," and preventing abiding in all dharmas. Why is that? The Blessed One said that it is because form is empty of form, thereby preventing the reality of all dharmas. In terms of the difference of aspect, what is the emptiness of form? That is not form, and there is no form other than emptiness. This is the difference of aspect of the self-nature between dharmas and their emptiness. Why is that? Because form itself is emptiness, and emptiness itself is form, this is because dharmas and their emptiness are considered to be mutual self-nature. Among them, the former prevents the extreme of permanence, and the latter prevents the extreme of annihilation. In terms of the four truths, in the case of the truth of suffering, the difference of the object of no abiding is: The Blessed One also said that when a great Bodhisattva practices the Prajñāpāramitā, he should not abide in thinking that form is impermanent, starting from "should not abide in thinking that form is impermanent," all the way to "should not abide in thinking that form is peaceful," extensively speaking. Why is that? The Blessed One said that it is because the impermanence of form is empty of the impermanence of form itself. Among them, abiding refers to what the mind that focuses on things relies on. Here it should be applied, if it is only non-abiding, then it should not abide, because if it does not exist, it is not suitable as an antidote. However, if it is non-abiding, then this is too extreme, if you say so, then this should also be examined as explained for no manifestation of clinging. The difference of aspect is, Blessed One, what is the emptiness of impermanence? That is not impermanence, impermanence
Tibetan
་པ་ལས་གུད་ན་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་མ་མཆིས་ཏེ། ཞེས་བྱ་བས་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཕན་ཚུན་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་དང༌། དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ནི་འདི་ལྟར་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་མི་རྟོག་པ་ཉིད་ཞེས་བྱ་བས་དེ་དག་ཕན་ཚུན་རང་བཞིན་གཅིག་འདོད་པས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་མི་རྟག་པའི་དོན་ནི་མེད་པའི་དོན་དང་སྡུག་བའི་དོན་དང་སྡུག་བསྔལ་བའི་དོན་ནི་མ་སྐྱེས་པའི་དོན་ཡིན་པ་དེས་ན་མི་རྟག་པ་ཉིད་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཕན་ཚུན་གྱི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནི། འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། ཟག་པ་དང་བཅས་པ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི་སྡུ་བསྔལ་བ་ཉིད་ཡིན་པ་དེས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དེ་གཉིས་དང་སྟོང་པ་ཉིད་ཕན་ཚུན་ཁྱབ་པར་གསལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀུན་བརྟགས་པའི་དངོས་པོ་ནི་མི་རྟག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ་ སྡུག་བསྔལ་བ་ཉིད་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་དང་སྟོང་བ་ཉིད་གཉིས་ཀྱང་ཕན་ཚུན་ཁྱབ་པར་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ཉེས་པ་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དེའི་རྣམ་བ་རྒྱུ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་བ་དང༌། རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དང༌། རྐྱེན་ལ་བརྟེན་པའི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་དག་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འགོག་པའི་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་གནས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་དེས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་གནས་པར་མི་བགྱི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ལ་གནས་པར་མི་བགྱི་སྟེ། དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ནི་འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དངོས་པོ་དང་བྲལ་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་བསམས་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དངོས་པོ་ཡོད་ན་དེར་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ལགས་པ་དེའང་དེ་བཞིན་ཉིད་མ་ལགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི
Chinese
從[無常]等分離，也不是空性。 由於這個原因，無常等和它們的空性，彼此具有自性的形態差異。 為什麼呢？ 世尊說，無常也是空性，空性也是無常，因為它們彼此被認為是同一自性。 在這裡，無常的意義是無有，痛苦的意義和苦惱的意義是無生，因此，無常和苦惱的空性是彼此的自性。 如果不是這樣，有為法的共同特徵是無常，有漏法的共同特徵是苦惱，因此，一切法的共同特徵，這兩者和空性將會清楚地相互遍及。 或者，無常的遍計所執之事物只是無常，苦惱也只是苦惱，事物和空性兩者也被認為是相互遍及，因此沒有過失。 同樣，就集諦而言，應當闡述其形態，即因、集起、生起和依賴於緣的目標和形態的差異。 就滅諦而言，不執著於目標的特點，如真如等，即以般若波羅蜜多行事的人，不應執著於真如等，乃至不應執著於真實的邊際。 為什麼呢？ 世尊說，真如以真如的自性而空等。 在這裡，應當思維遠離事物的真如，並了解它是以自性而空的，因為如果事物存在，它就會被安立在那裡。 形態的特點是，世尊，真如的空性是什麼，那也不是真如等，為什麼呢？ 世尊，就像這樣，真如是空性，空性是真如等。 在這裡，真如的
English
Even when separate from [impermanence] etc., it is not emptiness. Because of this, impermanence etc. and their emptiness have differences in the form of their own nature with each other. Why is that? The Blessed One said that impermanence is also emptiness, and emptiness is also impermanence, because they are considered to be of the same nature with each other. Here, the meaning of impermanence is non-existence, and the meaning of suffering and affliction is unborn, therefore, the emptiness of impermanence and suffering is the nature of each other. If it is not like that, the common characteristic of conditioned phenomena is impermanence, and the common characteristic of contaminated phenomena is suffering, therefore, the common characteristic of all phenomena, these two and emptiness will clearly pervade each other. Or, the object of imputation of impermanence is only impermanence, and suffering is also only suffering, and both things and emptiness are also considered to be mutually pervasive, so there is no fault. Similarly, in terms of the truth of origin, its forms should be explained, that is, the differences in the aim and form of cause, origin, arising, and dependence on conditions. In terms of the truth of cessation, not dwelling on the characteristics of the object, such as Suchness, etc., that is, those who practice the Prajnaparamita, should not dwell on Suchness, etc., and should not dwell on the true limit. Why is that? The Blessed One said that Suchness is empty by the nature of Suchness, etc. Here, one should contemplate Suchness that is separate from things, and understand that it is empty by its own nature, because if things exist, it will be established there. The characteristic of the form is, Blessed One, what is the emptiness of Suchness, that is not Suchness, etc., and why is that? Blessed One, like this, Suchness is emptiness, and emptiness is Suchness, etc. Here, the Suchness of
Tibetan
་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པན་དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྲལ་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་བརྟགས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ལས་གཞན་ནའང་སྟོང་པ་ཉིད་མ་མཆིས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཏགས་པ་དོན་དམ་པར་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་དོན་གྱིས་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟ་བས་བྱས་པའི་གཉེན་པོའི་དོན་གྱིས་ན་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་དོན་གྱིས་ན་ཆོས་ཉིད་ངོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་སྔ་མ་དང་འདྲའོ། །གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་དོན་གྱིས་ན་ཆོས་ངེས་པ་ཉིད་དོ། །ཡང་དག་པའི་མཐའ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །ལམ་གྱི་བདེན་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་གནས་པ་མེད་པ་དང་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་མེད་པའི་དོན་གྱིས་དམིགས་པའི་ཁྱད་ པར་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་གནས་ན་དེ་གཟུགས་མངོན་པར་འདུ་བགྱི་བ་ལ་སྤྱོད་ཀྱི། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་མི་སྤྱོད་པ་ལ་མི་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། མངོན་པར་འདུ་བགྱི་བ་ལ་སྤྱོད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ནི། དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ལྟར་གཟུགས་ནི་ཡོང་སུ་གཟུང་བ་མ་མཆིས་པ་སྟེ། གཟུགས་ཀྱི་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་མ་མཆིས་པ་གང་ལགས་པ་དེ་འང་རང་བཞིན་གྱི་སྟོང་པའི་སླད་དུ་གཟུགས་མ་ལགས་ཞེས་ཞེས་བྱ་བས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་བ་ལ་དེའི་ངོ་བོ་བཀག་པས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་བ་ཞེས་བགྱི་བ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩི་མོར་གྱུར་པའོ་།དེའང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཚོགས་གཞན་དང་གཞན་ཐོབ་པར་བྱེད་པས་དཀྱིལ་འཁོར་ཡངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡངས་པའོ། །མདུན་དུ་བྱས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་དག་གིས་མདུན་དུ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །ཚད་མེད་པར་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་འཕྲོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་དམིགས་པ་དང༌། རྣམ་པ་དང༌། རྒྱུ་དང༌། ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་སོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི
Chinese
所謂的“空性不是真如”，是因為離繫的真如是假立的緣故。所謂的“空性不是真如之外的其他”，是因為施設是勝義諦的空性之緣故。因為不變異之義，故為真如。因此，以所作的對治之義，故為空性。以不可分割之義，故為法性。法界與前相同。以決定唯一生起之義，故為法決定性。真實之邊與前相同。就道諦而言，以無住和無所作之義，所緣的差別是世尊，如果色存在，則會行於色之所作，不行於般若波羅蜜多，從“不行於般若波羅蜜多”開始。這是為了什麼呢？因為行於所作的菩薩摩訶薩不會被般若波羅蜜多完全攝持等等所說的。相的差別是，這是為了什麼呢？世尊，像這樣，色是沒有完全執取的，凡是沒有完全執取的色，也是因為自性空的緣故，不是色，像這樣，因為對沒有完全執取的色等遮止了它的體性而說的。這被稱為菩薩摩訶薩的等持壇城，即一切法都沒有完全執取，這就是頂點。也是因為獲得其他不同的等持之聚，故稱為廣大壇城，也就是廣大法界，也就是廣大法界。所謂的“置於面前”，是指以所緣和相的差別等置於面前。所謂的“無量決定”，是指因為在一切種智中個別決定的緣故。所謂的“聲聞和獨覺都不能奪走”，是指如前所說的所緣、相、因和完全執取的差別。所謂的“一切法都沒有完全執取”是指
English
The so-called "emptiness is not suchness" is because the detached suchness is merely imputed. The so-called "emptiness is not other than suchness" is because the imputation is the emptiness of ultimate truth. Because of the meaning of non-change, it is suchness. Therefore, because of the meaning of the antidote that is made, it is emptiness. Because of the meaning of indivisibility, it is dharmata. The dharmadhatu is the same as before. Because of the meaning of definite arising as one, it is the definiteness of dharma. The limit of reality is the same as before. In terms of the truth of the path, the distinction of the object of focus is that, because of the meaning of non-abiding and non-intentionality, the Blessed One, if form exists, then it engages in the intentionality of form, but does not engage in the Prajnaparamita, starting from "does not engage in the Prajnaparamita." Why is that? Because a Bodhisattva Mahasattva who engages in intentionality will not be completely grasped by the Prajnaparamita, etc. The distinction of aspect is, why is that? Blessed One, like this, form is not completely apprehended; whatever form is not completely apprehended, that is also not form because of the emptiness of its own nature, like this, because the essence of that which is not completely apprehended, such as form, is negated. This is called the mandala of the samadhi of the great Bodhisattva, which is that all dharmas are not completely apprehended, and that is the pinnacle. Also, because it obtains other different collections of samadhi, it is called the vast mandala, which is the vast dharmadhatu, which is the vast dharmadhatu. The so-called "placed in front" means that it will abide in front because of the distinctions of object of focus and aspect, etc. The so-called "immeasurable determination" means that it is determined individually in the omniscient wisdom. The so-called "not stolen by all the Shravakas and Pratyekabuddhas" refers to the distinctions of object of focus, aspect, cause, and complete apprehension as previously described. The so-called "all dharmas are not completely apprehended" refers to