Tibetan
་པ་དང་མེད་པར་འཛིན་པའོ། །ཇི་ལྟར་ན་གཉེན་པོ་ཡིན་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་དེ་དག་མེད་པའོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ན་དེ་དག་མེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འཆད་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་ཏེ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་གལ་ཏེ་སེམས་མེད་པ་དེ་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་དམ་མེད་པ་ཉིད་མེད་པའམ་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ན། འོ་ན་སེམས་མེད་པའི་སེམས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡོད་དམ་ཞེས་བརྒལ་བ་དེ་རིགས་འགྱུར་རམ་ཞེས་བྱའོ། །འདིས་ནི་ལྷག་པར་མི་གནས་པ་དང་ཀུན་དུ་མེ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡང་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འགོག་པ་དང་ལམ་གྱི་བདེན་པ་དག་གི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དྲོ་བར་གྱུར་པའི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་དག་གི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་གསུངས་པ་ནི་འགོག་པ་འདི་ལྟར་མངོན་དུ་བྱའོ། །འདིས་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱའོ། །ལམ་འདི་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ལ་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བས་ནི་བདེན་པ་བཞི་ལ་དེའི་རྣམ་པ་བཞི་བཞི་གསུངས་པ་ཡིན་ལ། འདིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ཚོགས་སུ་གྱུར་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་རྣམས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་འགོག་པ་ དང་ལམ་དག་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་མཚན་མ་མེད་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་དེ། མཚན་མ་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ་བརྟེན་པར་བྱ་བ་དང༌། བརྟེན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་མཚན་མ་དང༌། སྤྱད་པར་བྱ་བ་དང་སྤྱད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ལ་སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པའི་གཞི་ལྷག་པར་གནས་པའི་མཚན་མ་དང༌། སྤྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་དང༌། དེ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཐབས་ལ་མཁས་པ་དང་ཐབས་ལ་མཁས་པ་མ་ཡིན་པ་ཀུན་ཤེས་པའི་མཚན་མའོ། །འདི་དག་ལས་བཟློག་པ་མཚན་མ་མེད་པ་བསྟན་པའི་དོན་དུ་གསུངས་པ་ནི། འདི་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའོ། །འདི་ནི་རྣམ་པར་བྱང་བའོ། །ཆོས་འདི་དག་ནི་བསྟེན་པར་བྱ་བའོ། །ཆོས་འདི་དག་ནི་བསྟེན་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་འདི་ནི་ཐབས་ལ་མཁས་པའོ། །འདི་ནི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་མ་ཡིན་པའོ། །ཞེས་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་ལྷག་པར་གནས་པ་དང་ཀུན་ཤེས་པ་འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་ལ་སྲེད་པ་སྟེ་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་བར་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཆོས་ལ་སྲེད་པ་ཡིན་ནོ། རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལུགས་སུ་འཇུག་པའི་ཆོས་ལ་སྲིད་པའོ། སྐྱོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ
Chinese
，执着于有和没有。如果问：怎样才是对治呢？答：怎样才能没有那些呢？又如果问：怎样才能没有那些呢？答：就像接下来要讲的那样。具寿舍利子，如果那个无心，对于它来说，存在本身或者不存在本身，是没有或者不可见的，那么，那个无心的心是什么，它是存在的吗？这样反驳是合理的。这也就是特别指不执着和普知。就灭谛和道谛而言，通过温暖的所缘和相的差别来讲述，就是要这样显现灭谛。通过这个来显现灭谛。道要这样修习。等等，就是没有显现的执着。其中，通过“这样”这个词，讲述了四谛各自的四种相。通过“这个”这个词，讲述了成为其集合的菩提分法。这里，灭谛和道谛被称为是无相的解脱之门。相有三种：依赖于遍一切烦恼和清净之法；不依赖于应依赖的，是显现执着的相；对于应行和不应行，是学习和不学习的，是常住之基的相；布施等波罗蜜多，以及非波罗蜜多等，是善巧方便和非善巧方便，是普知的相。为了显示与这些相反的无相，而讲述了：这是遍一切烦恼，这是清净，这些法是应依赖的，这些法是不应依赖的，乃至这是善巧方便，这是非善巧方便。像这样，执着、常住和普知，对于大菩萨来说，贪著随顺之法，就是过失等等。贪著于证悟随顺之法。随顺，就是贪著于进入正道的法。过失，就是烦恼的
English
and clinging to existence and non-existence. If asked, how is it an antidote? Answer: How can those be absent? Again, if asked, how can those be absent? Answer: Just as it will be explained immediately. Venerable Shariputra, if that which is without mind, for it, existence itself or non-existence itself, is absent or invisible, then, what is that mind without mind, does it exist? Such a refutation is reasonable. This also particularly refers to non-attachment and omniscience. In terms of the truths of cessation and the path, speaking through the object of warmth and the distinctions of aspects, is to manifest cessation in this way. Through this, cessation is manifested. The path is to be cultivated in this way. And so on, is without manifest clinging. Among them, through the word "this way," the four aspects of each of the four truths are taught. Through the word "this," the aspects of enlightenment that have become its collection are taught. Here, cessation and the path are said to be the gate of liberation without characteristics. There are three kinds of characteristics: relying on all afflictions and pure dharmas; not relying on what should be relied upon, is the characteristic of manifest clinging; for what should be practiced and what should not be practiced, it is the basis of learning and not learning, it is the characteristic of abiding; generosity and other perfections, and non-perfections, etc., are skillful means and non-skillful means, it is the characteristic of omniscience. In order to show the absence of characteristics opposite to these, it is taught: This is all affliction, this is purity, these dharmas should be relied upon, these dharmas should not be relied upon, up to this is skillful means, this is non-skillful means. Like this, clinging, abiding, and omniscience, for the great Bodhisattva, attachment to the dharmas that are in accordance with it, is a fault, and so on. Attachment to the dharmas of realizing accordance. Accordance is attachment to the dharma of entering the right path. Fault is the meaning of affliction.
Tibetan
་ཚིག་གོ །རྟོགས་པའི་ཆོས་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་སྲེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྩེ་མོའི་སྐྱོན་ཆེན་པོ་ཡིན་པར་བརྗོད་དེ། དེའི་དབང་དུ་མཛད་ནས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཐབས་མི་མཁས་པས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སྤྱོད་ཅིང་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་ལ་བརྟེན་ནས། ཉན་ཐོས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་ཡང་མི་ལྟུང་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྐྱོན་མེད་པ་ལ་ཡང་མི་འཇུག་པ་འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྩེ་མོའི་སྐྱོན་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྐྱོན་མེད་པ་གང་ཡིན་སྙམ་ན། ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ནང་སྟོང་པ་ ཉིད་དུ་མི་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། དེ་རྣམས་སོ་སོ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མཐོང་བ་ཕན་ཚུན་བཀག་པས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། འདིས་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་མཚན་མ་ནུབ་པའི་ཕྱིར་འགོག་པ་མཚན་མ་མེད་པར་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ལམ་ཡང་མཚན་མ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ནི་དེ་ལྟར་སློབ་པས་ནི་གཟུགས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲས་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཤེས་བར་བྱ་སྟེ། དེས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་རློམ་པའི་མཚན་མ་མེད་པས་མཚན་མ་མེད་པའི་ལམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལམ་གྱི་བདེན་པའི་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གཟིངས་ལྟ་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་དོར་བར་བྱ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་སེམས་དེ་ནི་སེམས་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ་འོད་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡོན་ནོ། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ་འདི་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་སེམས་གང་འདོད་ཆགས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཉན་ཐོས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སེམས་དང་ལྡན་པ་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བར་བསམས་ནས་སྨྲས་པ་ནི། ཚེ་དང་ལྡན་པ་རབ་འབྱོར་སེམས་གང་ཞིག་སེམས་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སེམས་དེ་ཡོད་དམ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པ་ཙམ་དུ་བཏགས་པའང་མི་བཟོད་པས་སྨྲས་པ་ནི། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་སེམས་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་དམ། མེད་པ་ཉིད་ཡོད་པའམ། དམིགས་བར་འགྱུར་རམ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེའི་བརྒལ་བ་མི
Chinese
词语啊。对于证悟之法随顺的贪爱，被说是菩萨顶点的巨大过失。依此而说，具寿舍利子！大菩萨不善巧方便，行持六度，依止三解脱门，既不堕入声闻和独觉之地，也不进入菩萨的无过失之地，这乃是菩萨顶点的巨大过失。如是所说。又，何为菩萨的无过失呢？从“不见外空性为内空性”开始，对于那些各自见到空性，以各种方式互相遮止，如是宣说。这显示了由于自身的体性、相状消失，而无相的止息。在此，道也是无相的。如是说，如是学习，应知色，但也不应生起骄慢之心，乃至应知十八不共佛法，但也不应生起骄慢之心，乃至应知菩提心，但也不应生起骄慢之心。这以无骄慢之相，是无相之道，显示了道谛所缘的差别。如果说，因为它像船一样，也应该舍弃吗？那为什么呢？因为，心不是心，而是心的自性，因为是光明。如是说。心的自性光明是什么呢？具寿舍利子！心，无论是贪欲，乃至与声闻和独觉之心相应或不相应，那才是。如是等等宣说。仅仅是存在，并思索与之相关联而说的是：具寿善现！那个被称为非心的心，存在吗？如是说。仅仅安立为存在也无法忍受，所以说：具寿舍利子！那个无心，是存在本身，还是不存在本身存在，还是成为所缘呢？如是说，那样的辩驳不
English
Words! Attachment that is in accordance with the realized Dharma is said to be a great fault at the peak of a Bodhisattva. In accordance with this, Shariputra, the venerable one! A great Bodhisattva who is unskilled in means, practices the six perfections, relies on the three doors of liberation, and neither falls into the level of a Shravaka or a Pratyekabuddha, nor enters the faultless state of a Bodhisattva, this is said to be a great fault at the peak of a Bodhisattva. Thus it is said. Furthermore, what is the faultlessness of a Bodhisattva? Starting from "not seeing outer emptiness as inner emptiness," for each of those who see emptiness in all ways, mutually preventing each other, thus it is proclaimed. This shows the cessation without characteristics because the nature and characteristics of oneself disappear. Here, the path is also without characteristics. As it is said, by learning in this way, one should know form, but one should not have a conceited mind, and up to knowing the eighteen unshared qualities of a Buddha, but one should not have a conceited mind, and up to knowing the mind of enlightenment, but one should not have a conceited mind. This, with the absence of the characteristic of conceit, is the path without characteristics, showing the distinction of the object of the truth of the path. If it is said, because it is like a raft, should it also be abandoned? Why is that? Because, the mind is not the mind, but the nature of the mind, because it is luminous. Thus it is said. What is this luminous nature of the mind? Shariputra, the venerable one! The mind, whether it is desire, or whether it is associated or disassociated with the mind of a Shravaka or a Pratyekabuddha, that is it. Thus and so forth it is proclaimed. Merely existing, and thinking of it in connection, it is said: Subhuti, the venerable one! Does that mind called non-mind exist? Thus it is said. Not even tolerating being merely established as existing, it is said: Shariputra, the venerable one! That which is without mind, is it existence itself, or is non-existence itself existent, or does it become an object? Thus it is said, that kind of refutation is not