Tibetan
་ཕྱིན་པ་ལྔ་པོ་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ལམ་དུ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་གཞན་གྱི་དབང་ཡིན་པའི་དོན་གྱིས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་པ་དགུ་པོ་གཉིས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན། ཆེད་བཞིན་ངེས་པར་མི་འབྱུང་དང༌། །ལམ་དང་ལམ་མིན་ངེས་འཛིན་དང༌། འགག་དང་བཅས་པའི་སྐྱེ་བ་དང༌། དངོས་པོ་ལྔན་དང་མི་ལྡན་དང༌། །གནས་དང་རིགས་ནི་འཛིན་པ་དང༌། །དོན་དུ་གཉེར་དང་རྒྱུ་མེད་དང༌། །ཕྱིར་རྒོལ་བ་ནི་དམིགས་པ་དང༌། །འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་གཞན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ངེས་པར་མི་འབྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་དཔེས་དེ་རྣམས་རྣམ་པར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ལམ་མཉམ་པར་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་དེའི་གཞན་གྱི་དབང་ཡིན་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ལམ་དང་ལམ་མ་ཡིན་པའི་ངེས་པར་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ལམ་དག་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་མ་ཡིན་པ་དང༌། ལམ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་བ་དང་འགག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། །ཆོས་ཉིད་ཚད་མར་ཡས་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ནི་དོན་ཆེན་པོའི་སླད་དུ་ཉེ་ བར་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཆོས་གང་ཡང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའམ་འགོག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དང༌། དེ་ལྟར་ན་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་མི་འཐད་པ་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དམིགས་པར་བྱས་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་ཐུན་མོང་དུ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་ཞིང་འཁོར་གསུམ་དུ་མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་བསྒོམས་པས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་མངོན་པར་བརྩོན་པ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་དང་ལྡན་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་རྟོགས་པ་ནི། དེའི་རྒྱུ་ཡོངས་སུ་ཞུས་པ་སོ་སོར་བསྟན་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ། གཟུགས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་ལ་ལྡན་པ་དང་མི་ལྡན་པ་བཀག་པས་མངོན་པར་བརྩོན་པར་བྱེད་པར་བསྟན་པས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་གནས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། ཡང་གཟུགས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་ལ་གནས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བརྩོན་པར་བྱ་བ་ཉིད་དང༌། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཟུགས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ
Chinese
那五种度（ཕྱིན་པ་ལྔ་པོ）不是像声闻等道那样随所欲而行，而是随顺般若波罗蜜多，以他自在之义所说。现在要说第二种九种执著分别。因此说：不特意决定不生，道与非道决定执，有灭之生，有物与无物，处与种类是执著，追求义与无因，反驳者是所缘，是其他的执著分别。如是说。其中，如所应作，决定不生的分别，以转轮王的譬喻，为了那些一切相智之道的平等行，说是他的他自在。道与非道的决定执著分别，是对声闻等和一切相智之道，以菩萨道不是道，是道本身而说的。生与灭的分别。从法性量起，此般若波罗蜜多为大义而安住，乃至任何法都不生或灭之间。如是，则六度不应理，以一切相智为所缘，与一切有情共同回向无上正等菩提，于三轮不缘的形态中修习，以对六度精进和正确结合而说的。有物与无物的分别。从显示其原因的完全询问开始，从色到一切相智之间，以遮止有无而显示精进的方式所说。于色等住的分别。又从色到一切相智之间不住而应精进。那是什么原因呢？从色到一切相智
English
Those five perfections (ཕྱིན་པ་ལྔ་པོ) do not proceed as desired in the path of the Hearers and others, but are spoken of in the sense of being dependent on others by following the Prajñāpāramitā. Now, the second of the nine types of grasping and conceptualization is to be discussed. Therefore, it is said: Not intentionally determining non-arising, Determining the path and non-path, Birth with cessation, Having things and not having things, Place and type are grasping, Seeking meaning and without cause, The opponent is the object, It is another grasping and conceptualization. Thus it is said. Among them, as it should be done, the conceptualization of definitely not arising, with the example of the wheel-turning king, is said to be his dependence on others for the sake of the equal progress of those paths of all-knowingness. The conceptualization of definitely grasping the path and the non-path is spoken of to the Hearers and others and the path of all-knowingness, with the Bodhisattva's path not being the path, but being the path itself. The conceptualization of arising and ceasing. Starting from the nature of Dharma as a measure, this Prajñāpāramitā abides for the sake of great meaning, up to the point where no Dharma arises or ceases. Thus, the six perfections are not reasonable, and with all-knowingness as the object, dedicating to unsurpassed perfect enlightenment in common with all sentient beings, and cultivating in the form of not focusing on the three wheels, it is spoken of through diligence and correct combination with the six perfections. The conceptualization of having things and not having things. Starting from the complete inquiry that shows its cause separately, from form to all-knowingness, it is spoken of in the way of showing diligence by preventing having and not having. The conceptualization of dwelling on form and so on. Again, one should strive not to dwell from form to all-knowingness. What is the reason for that? From form to all-knowingness