Tibetan
འི་དབྱིངས་ལ་གནས་པར་བྱད་པ་མ་ཡིན། སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན། སེར་སྣ་འདོར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་སྟེར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་འདོར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གང་གསུངས་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་གཉིས་པ་ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པས་བསྡུས་པ་མི་མཐུན་པ་དང་གཉེན་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་གཏན་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་འདི་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རབ་འབྱོར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་དང༌། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ཆོས་རྣམས་དང༌། ཉན་ཐོས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་སོ་སོར་སྟེར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན། འདོར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན། འདུས་བྱས་ཀྱི་ཁམས་དང་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཁམས་སྟེར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན། འདོར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རབ་འབྱོར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་ཡང་རུང་མ་བྱུང་ཡང་རུང་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་འདི་གནས་པ་ཉིད་དང༌། ཆོས་ངེས་པ་ནི་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ལ་མངོན་པར་རྟོགས་སོ། །མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ཤིང་མངོན་པར་རྟོགས་ནས་ཀྱང་གསུངས་པར་མཛད། སྟོན་པར་མཛད། རྣམ་པར་འགྲེལ་བར་མཛད། རྣམ་པར་འབྱེད་པར་མཛད། གསལ་བར་མཛད། ཡང་དག་པར་འཆད་པར་མཛད་དོ་ཞེས་གང་གསུངས་པ་ནི། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་གསུམ་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་གྱིས་བསྡུས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པ་དང་བཤད་པའི་ཆོས་དག་གི་རྒྱུ་དེ་ཡིན་པར་ བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན། དེ་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟོན་པ་དང༌། འཆད་པ་དང༌། བརྗོད་པ་དང༌། འདོགས་པ་དང༌། རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་དང༌། རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང༌། སྨོས་པ་དང༌། གསལ་བར་བྱེད་པ་དང༌། ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་གང་ལགས་པ་འདི་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པར་བསྟན་པ་ལགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་བསྟན་པའི་ཚིག་རྣམས་ཀྱི་དོན་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང༌། རབ་ཏུ་དབྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་དང༌། མིང་གི་ཚོགས་བསྟན་པ་དང༌། ཚིག་དང་ངག་རྣམ་པར་གཞག་པ་དང༌། དོན་དེ་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཉེ་བར་བྱེད་པ་དང༌། གདུལ་བྱ་རྣམས་ཆོས་འདི་ལ་མོས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དོ
Chinese
不在法界中安住。布施波罗蜜不作布施，不作舍弃悭吝等等，乃至不作施与一切种智，不作声闻和独觉的舍弃。如是所说，是如实地显示第二道相智的圆满境地，因为由轮回和涅槃所摄的不相容和对治的分别念，永远不会被使用。再说，所谓“这才是”，须菩提，般若波罗蜜不分别施与诸佛之法，不分别施与异生之法，不分别施与声闻和独觉之法。不分别施与有为界和无为界，不分别施与和舍弃。为什么呢？须菩提，如来出现也好，不出现也好，法界本性是安住的，法之决定性是安住的，如来现证圆满菩提而证悟。现证圆满菩提而证悟后，也作宣说，作开示，作解释，作分别，作阐明，作如实讲述。如是所说，是如实地显示第三一切种智的圆满境地，因为这是阐述自他利益所摄的一切相的证悟和讲述之法的因。因此，如此般若波罗蜜的开示、讲述、陈述、施设、解释、分别、言说、阐明、以及如实地开示，这就是般若波罗蜜的完全清净的显示。这些开示之语的意义是，为了使诸法自性、种种差别之自性、名相之集合的显示、词句和言语的安立、以及使此意义接近于他者的相续，并使所化众生信乐此法。
English
It does not abide in the realm of reality. The perfection of generosity does not perform generosity, it does not abandon miserliness, and so on, up to not giving all-knowingness, and not abandoning by hearers and solitary realizers. What was said is, in that way, it fully shows the second, the occasion of the knowledge of the path itself, because the discriminations of incompatibility and antidote, which are included in samsara and nirvana, are never used. Again, what is said, "This is it," Subhuti, the perfection of wisdom does not separately give the dharmas of the Buddhas, nor the dharmas of individual beings, nor the dharmas of hearers and solitary realizers. It does not give or abandon the realm of conditioned things and the realm of unconditioned things. Why is that? Subhuti, whether the Tathagatas appear or do not appear, the nature of the dharma realm remains, and the certainty of the dharma remains, and the Tathagatas realize manifest complete enlightenment. Having realized manifest complete enlightenment, they also speak, show, explain, differentiate, clarify, and correctly explain. What was said is, in that way, it fully shows the third, the occasion of all-knowingness itself, because it is said to be the cause of the dharmas of realization and explanation of all aspects included in one's own and others' benefit. Therefore, such teaching, explaining, stating, applying, interpreting, differentiating, mentioning, clarifying, and truly showing the perfection of wisdom is the complete and pure teaching of the perfection of wisdom. The meaning of these words of teaching is for the sake of the self-nature of dharmas, the nature of differentiation, the teaching of the collection of names, the establishment of words and speech, and bringing that meaning close to the continuum of others, and to make those to be tamed have faith in this dharma.
Tibetan
ན་དུ་ཉེ་བར་བྱེད་པ་དང༌། དེ་དག་ཉིད་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་མངོན་པར་ཞེན་པར་བྱ་བ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་ཞན་པ་རྣམས་ལ་བསླབ་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ནས་སྟོན་པ་དང༌། བརྩོན་པ་བར་མ་རྣམས་ལ་སྨོས་པའི་ཆོས་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་ལྷག་པ་རྣམས་ལ་ཆོས་མཐའ་དག་ཡང་དག་པར་འཆད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཡང་ཅིའི་དོན་གྱིས་ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་བསྒོམ་པའི་ལམ་ལོགས་ཤིག་པ་མེད་ཅེ་ན། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཤེས་པ་དང་མཐོང་བས་བལྟས་ནས་འདའོ་ཞེས་གསུངས་པས་ན་འདི་ནི་གཞན་གཙོར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་རྒྱུན་ཏུ་ཞུགས་པ་ནས་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་གྱི་ཤེས་པ་དང་སྤོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །བཟོད་པ་གང་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པའོ། །འདི་ག་ལས་ཤེས་ཤེ་ན། ལམ་གཞན་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན། རིགས་དང་དབང་པོ་དང་ཚོགས་ཁྱད་ཞུགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བཟོད་པའི་བྱེད་པར་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་བྱེད་པ་མ་ལུས་པ་འདུས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེ་དག་གི་ཤེས་ པ་དང་སྤངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དེའི་བཟོད་པ་ཡིན་གྱི། རྟོགས་པའི་ཚད་འདི་ཙམ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་གྲངས་གཞན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན། ཤེས་པས་སྲིད་ལ་མི་གནས་ཤིང༌། །སྙིང་རྗེས་ཞི་ལ་མི་གནས་དང༌། །ཐབས་མ་ཡིན་པས་རིང་བ་དང༌། །ཐབས་ཀྱིས་རིང་བ་མ་ཡིན་ཉིད། །མི་མཐུན་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་དག་དང༌། །སྦྱོར་དང་དེ་ཡི་མཉམ་ཉིད་དང༌། །ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་མཐོང་བའི་ལམ། །དེ་འདྲ་ཀུན་ཤེས་ཉིད་དུ་འདོད། །ཅེས་གང་གསུངས་པ་དེ་ནི། འདིར་རྗེས་སུ་འདས་པའི་འབྲེལ་པ་ཡིན་པར་བལྟའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མན་ངག་གི་བསྟན་བཅོས་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་ལས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པའི་སྐབས་སྤྱོད་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་ལེའུ་སྟེ་གསུམ་པའོ། །ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །། བཞི་པ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་རྫོགས་པར་རྟོགས་པའི་སྐབས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ལེའུ། རྣམ་པ་རྣམས་བཤད་པ། ད་ནི་རྣམ་པ་ཀུན་མངོན་པར་རྫོགས་པ་རྟོགས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས། གཞི་ཤེས་པ་ཡི་བྱེ་བྲག་རྣམས། །རྣམ་པ་ཞེས་བྱ་མཚན་ཉིད་དེ། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །དངོས་པོ་ལ་དམིགས
Chinese
使之趋近于衰败，并且要对那些布施等摄持之事物显现贪执，对于精进薄弱者，将一切教诲汇集而宣说，对于中等精进者，阐明所说之法性，对于殊胜精进者，则以讲说一切正法的角度，按照次第如是宣说。又，是何原因使得如了知道之自性般，于了知一切之自性中，没有一个单独的修道呢？因为声闻和独觉的圆满，是菩萨的智慧和见地所观察而度过的，所以这被认为是重视他者的缘故。此外，从入流果到独觉之间的智慧和断除，都是对不生之法的忍，这是所说的。什么是忍呢？是对苦谛生起法智忍。从何得知呢？没有其他的特殊道路。因为种姓、根器和眷属的差别而进入。因为菩萨的忍之作用，包含了其他所有人的证悟作用。他们的智慧和断除就是他们的忍，但证悟的程度不仅限于此。这是一种其他的分类。如此一来，智慧不住于有，慈悲不住于寂，非方便则远离，方便则不远离。不共对治之品，以及结合和它的平等性，声闻等见道，都应知是如此。如是所说，在此应视为是随后的关联。般若波罗蜜多教授论现观庄严论中，于一切种智之时，行相差别品第三。一切种智已宣说完毕。 第四品，一切种相现证之境，真如品。 宣说行相。 现在要宣说一切种相现证，所以说：了知基础之差别，称为行相之体性。如是说。缘于事物。
English
Bringing them closer to decay, and to manifest attachment to those objects of gathering such as generosity, and for those with weak diligence, to gather and teach all the teachings, and for those with moderate diligence, to clarify the nature of the Dharma that is spoken of, and for those with superior diligence, to speak in order as it is, from the perspective of teaching all the correct Dharma. Furthermore, for what reason is there no separate path of meditation in the nature of knowing all, just as the nature of knowing the path? Because the perfections of the Hearers and Solitary Buddhas are passed through by being observed by the knowledge and vision of the Bodhisattvas, therefore this is considered to be for the sake of valuing others. Furthermore, whatever knowledge and abandonment there is from the Stream-enterer to the Solitary Buddha is the forbearance of the Dharma of non-arising, which is what was said. What is forbearance? It is the forbearance of knowing the Dharma in relation to suffering. How is this known? There is no other special path. Because of the difference in lineage, faculties, and assembly, one enters. Because the function of the Bodhisattva's forbearance includes all the functions of realization of others. Whatever knowledge and abandonment they have is their forbearance, but the extent of realization is not limited to this. This is another classification. In this way, wisdom does not abide in existence, compassion does not abide in peace, non-skillful means is far away, and skillful means is not far away. The qualities of dissimilar antidotes, as well as the union and its equality, the path of seeing of Hearers and so on, all such should be known as such. What was said in this way should be regarded here as a subsequent connection. In the Abhisamayalankara, the Treatise on the Instructions of the Prajnaparamita, the third chapter, the Distinction of Practices at the Time of All-Knowingness. The All-Knowingness has been explained. Fourth Chapter: The Chapter on Suchness, the Occasion of Manifestly and Completely Realizing All Aspects. Explanation of Aspects. Now, since all aspects are to be manifestly and completely realized, it is said: The distinctions of knowing the basis are called the nature of aspects. Thus it is said. Focusing on objects.