Chinese
依靠觉知的心，有些希求进入寂灭。依靠世间的善，有些希求在轮回中流转。如是说。智慧与慈悲的结合，以及它们彼此不相异，超越不和之方，结合极其纯熟，依于证悟者的权能，从何处以何种方式，何处至何处，何者必定生起，以显示此五问接近于“何者”的方式进入。世尊，大菩萨的大乘是什么？以多少才能真正进入大乘？从何处生起？于何处安住？此乘将生起何者？这是五个问题。从第一个问题开始，善巧方便之集合，乃是大菩萨具足一切种智的作意，以不观自身的方式安住于诸波罗蜜多，并使其他众生正确地领受，这正是大乘之所在。智慧之集合也应知为空性之智慧二十种相。这空性二十种相是：眼等内法，以无恒常住留及无坏灭之自性，故说为内空性。此乃所说。其中，“俱吒”是集合之意。因其中不可见有之自性，故为“阿俱吒悉他”（梵文：Akutastha，梵文罗马转写：Akutastha，汉语字面意思：非集合处），即不住于集合。如是转变，何者将坏灭？因此是不坏灭，此乃不生不灭之法性，即是此之自性。外法色等，以如是之自性，故为外空性。内外之法，诸蕴，以如是之自性，故为内外空性。其中，内之诸蕴，是指由六根之自性所摄持者。外，是指由境之自性所摄持者。内外，是指由根之所依所摄持者，此由心所执持故为内，不由根所摄持故亦为外。
English
Relying on the mind of awareness, some desire to enter nirvana. Relying on the goodness of the world, some desire to wander in samsara. Thus it is said. The union of wisdom and compassion, and their non-difference from each other, transcending the side of discord, the union being extremely refined, relying on the power of the realized one, from where, in what way, from where to where, what will definitely arise, entering in a way that shows these five questions are close to "what". World-Honored One, what is the Great Vehicle of the Great Bodhisattva? By how much does one truly enter the Great Vehicle? From where does it arise? Where does it abide? What will arise from this vehicle? These are the five questions. Starting with the first question, the collection of skillful means is the Great Bodhisattva's attention endowed with all-knowingness, abiding in the perfections in a way that does not observe oneself, and causing other beings to receive them correctly, this is precisely where the Great Vehicle lies. The collection of wisdom should also be known as the wisdom of emptiness with twenty aspects. These twenty aspects of emptiness are: The inner dharmas such as the eye, because they are of a nature that is not constantly abiding and without destruction, therefore it is said to be inner emptiness. This is what is said. Among them, "Kuta" means collection. Because the nature of existence is not visible in it, it is "Akutastha" (梵文：Akutastha，梵文罗马转写：Akutastha，汉语字面意思：Non-abiding in collection), that is, not abiding in collection. Having become like that, what will be destroyed? Therefore, it is indestructible, this is the dharma-nature of non-arising and non-ceasing, which is its nature. External dharmas such as form, because of such a nature, are therefore external emptiness. The inner and outer dharmas, the aggregates, because of such a nature, are therefore inner and outer emptiness. Among them, the inner aggregates refer to what is gathered by the nature of the six senses. Outer refers to what is gathered by the nature of objects. Inner and outer refer to what is gathered by the support of the senses, this is inner because it is grasped by the mind, and also outer because it is not grasped by the senses.
Chinese
对于法的所缘，这三种分别都是可能的，因此，应如实了知此中等是如何可能的。一切法以空性而为空性，故为空性之空性。知晓一切法为空性，即在此处一切法为空性，且因此，空性亦为空性，为断除执著于彼之分别故。十方以方位的空性故，为大空性，因彼等形状极大故。胜义涅槃以涅槃之义的自性为空，故为胜义空性，因其仅为分离故。有为与三界，以欲界等之空性故，为有为空性，因其为未完全成立之自性，故能为对治。无为，无生，无灭，以及无有从安住改变之义，以其自身为空故，为无为空性，以无生等为安立之理由，反之，无有生等故。边际以边际之空性故，以超越边际之故，为超越边际空性。边际是部分，于彼等之上，以何种理由区分，安立为理由之事物，彼于常与断之边际中，丝毫皆无。初始、中间与结尾，以彼为空性故，为无初始与结尾空性，初始等以随顺法性而生故，为恒常故。舍弃、断除、抛弃之体性，舍弃之反面为无舍弃，彼以其为空性故，为无舍弃空性，以舍弃之作用非自性故，无舍弃不应成为安立之理由。一切圣者皆未造作，故为自性，彼以其为空性故，为自性空性，于彼，有为与无为，变化与不变化之损害，皆无过失故。
English
For the object of law, all three of these distinctions are possible, so it should be understood how it is possible in this and so on. All dharmas are empty by emptiness, so it is the emptiness of emptiness. Knowing all dharmas to be empty means that here all dharmas are empty, and therefore, emptiness is also emptiness, in order to eliminate the distinctions that cling to it. The ten directions are great emptiness because of the emptiness of the directions, because they are very large in shape. Ultimate nirvana is empty by the nature of the meaning of nirvana, so it is ultimate emptiness, because it is only separation. Conditioned and the three realms are conditioned emptiness because of the emptiness of the desire realm and so on, because it is the nature of incompleteness, so it can be an antidote. Unconditioned, unborn, unceasing, and the meaning of not changing from abiding, because it is empty by itself, it is unconditioned emptiness, because there is no reason to establish non-birth and so on, and vice versa, there is no birth and so on. The edge is the emptiness of the edge, so it is the emptiness beyond the edge because it transcends the edge. The edge is part, and on them, what reason is used to distinguish and establish as the object of reason, there is nothing in the middle of the edges of permanence and cessation. The beginning, middle, and end are empty because of it, so it is the emptiness of no beginning and end, because the beginning and so on are born according to the nature of the dharma, so it is constant. The nature of abandonment, abandonment, and abandonment, the opposite of abandonment is non-abandonment, and because it is empty, it is non-abandonment emptiness, because the action of abandonment is not self-nature, non-abandonment should not be a reason for establishment. All the saints have not created it, so it is self-nature, and because it is empty, it is self-nature emptiness, and there is no fault in it because of the harm of conditioned and unconditioned, change and non-change.
Tibetan
ར་རོ། །ཆོས་ནི་ཆོས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ནི་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པས་ན་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་གཟུགས་སུ་རུང་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེས་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། མཚན་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ནི་བཏགས་པ་ཙམ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་དུས་རྣམས་ལ་ཕན་ཚུན་བཟློག་པར་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་མི་དམིགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། དུས་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་ནི་བཏགས་པ་ཙམ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བས་སྦྱོར་བ་ནི་དེས་སྟོང་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། ཚོགས་པ་ཙམ་ ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེ་བར་ལེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་ནི་དེས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། ཕུང་པོའི་དོན་ནི་སྤུངས་པའི་དོན་ཡིན་ལ། སྤུངས་པའི་དོན་ནི་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་ལེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དངོས་པོར་འགྱུར་བར་མི་འོས་པས་སོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་འདུས་མ་བྱས་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། དངོས་པོའི་ཆོས་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་དེ་བཏགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཤེས་པ་དང་མཐོང་བསམ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། ཤེས་པ་དང་མཐོང་བ་ནི་ཡང་དག་པའི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་ཡང་རུང་མ་བྱུང་ཡང་རུང་སྟེ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་འདི་ནི་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བས་བྱེད་པ་པོ་གཞན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་དངོས་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བརྟེན་པའི་སྐྱེས་བུའི་བྱེད་པ་ནི་འཕོང་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ་ཞེས་བྱ་བས་སོ། །ཕྱོགས་འདིས་ནི་སྐབས་གོ་རིམས་མ་ཚང་བ་རྣམས་ཀྱི་སྐབས་ཀྱི་དོན་ལ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་དག་ནི་གཞན་དགག་པའི་སྒོ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་འབའ་ཞིག་ཁོ་ན་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། །འདི་དག་ལ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་གོ་རིམས་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ
Chinese
如是。法以法空故，一切法皆是空性。有为与无为之法的一切集合，皆是相互依存之故，自性无有成立。色等之相，可为色等，以彼空故，自相空性。于相上分别之总相与别相，唯是假立之故。过去等之诸法，于过去等之时，以互不相违而不可得之故，不可得空性。三时之体性，唯是假立之故。和合所生之法，非为自性有，以缘起之故。如是说，和合以彼空故，无事物之体性空性。以是集合之体性之故。取受之相之事物，以彼空故，事物空性。蕴之义是积聚之义，积聚之义是无有之故，不应成为取受之相之事物。无事物之无为法，虚空等，以彼空故，无事物空性。以于遮蔽事物之法等上假立彼之故。所谓自性空者，圣者之智慧与见，以思择之故，自之体性空性。智慧与见，乃是如实显明真实义之故。如来等出现与否，诸法之法性，此乃安住之故，以作者他者空之故，他者事物空性。以依于空性之士夫之作为，唯是衰损之故。以此方式，于次第不完整者之段落之义，亦当宣说。彼等乃是从遮止他者之门，唯是宣说空性而已。于此等中，亦无有任何现观之次第，如是说。
English
Thus it is. Because phenomena are empty of phenomena, all phenomena are emptiness. All collections of conditioned and unconditioned phenomena are interdependent, and therefore, they lack inherent existence. Characteristics such as form, which can be formed, are empty of themselves, and therefore, their own characteristics are emptiness. General and specific characteristics, which are distinguished as characteristics, are merely imputed. Because phenomena such as the past are not observed to contradict each other in times such as the past, they are emptiness of non-observation. The nature of the three times is merely imputed. Phenomena arising from combination are not inherently existent, because they arise dependently. As it is said, combination is empty of itself, and therefore, the nature of non-things is emptiness, because it is the nature of mere aggregation. Objects with the characteristic of appropriation are empty of themselves, and therefore, objects are emptiness. The meaning of aggregates is the meaning of accumulation, and the meaning of accumulation is non-existence, so it is not appropriate to become an object with the characteristic of appropriation. Unconditioned non-things, such as space, are empty of themselves, and therefore, non-things are emptiness, because they are imputed on things such as obscuring the nature of things. As for what is called emptiness of inherent existence, the wisdom and vision of the noble ones, through contemplation, is emptiness of their own nature, because wisdom and vision clearly reveal the true meaning as it is. Whether the Tathagatas appear or not, the nature of phenomena abides, and therefore, because it is empty of an agent or other, the other's things are emptiness. Because the actions of individuals who rely on emptiness are only diminishing. In this way, the meaning of passages that are incomplete in sequence should also be explained. They only explain emptiness from the perspective of negating others. There is no sequence of realization in these, so it is said.