Tibetan
བར་བྱ་བའམ་ཐ་གུ་གཞག་པར་བྱ་བ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་རང་བཞིན་མ་རྟོགས་ན་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་སྟེ། ཡང་དག་པར་རྟོགས་ན་རྟོག་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད་མི་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ཡིན་ལ། མི་རྟོགས་པ་ཉིད་རྟོག་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་སྟེ། འདིར་རྟོག་པ་བསལ་བར་བྱ་བའམ། མི་རྟོགས་པ་གཞག་པར་བྱ་བ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ཡང་འདི་སྐད་དུ། འདི་རྣམས་ཆོས་ནི་མྱ་ངན་འདས། །རྨོངས་པ་ལ་ནི་འཁོར་བའི་ཚུལ།། རྨོངས་མེད་འཁོར་བ་ངག་པས་ནི། །འཁོར་བ་མྱ་ངན་འདས་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དུས་ཐམས་ཅད་པ་ནི་རྟོགས་ཀྱང་རུང་མ་རྟོགས་ཀྱང་རུང་རང་གི་ངོ་བོ་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལས་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པའོ། །གཞན་ཡང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སྐུ་གསུམ་དུ་གཞག་པ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་གཞག་སྟེ། དེ་ཡང༌། འདུས་མ་བྱས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །རྟོགས་པ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་མཚན་ཉིད། །སྣ་ཚོགས་འབྱུང་བ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ། །གཉུག་མ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་རྟོག་པ་གང་གིས་ཀྱང་མ་བསླད་པའི་ཤེས་པ་ནི་ཡོད་མེད་ཅེས་བྱ་བ་དང༌། གཉིས་དང་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲོ་སྐུར་གང་མེད་པ་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། །གཉིས་སུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་རྟོགས་ནས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་པ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུའོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ལས་མ་གཡོས་ཀྱང་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུའོ། །དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་གསུམ་དུ་དབྱེ་བ་ཡོད་ན་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ལ་དབྱེ་བ་མེད་དེ། ངོ་བོ་གཅིག་པ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུའོ། །ཐེག་པ་ཐུན་མོང་གི་སྐུ་གསུམ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་དབྱེ་བ་མེད་དེ། ཆོས་ཚུལ་གྱིས་བརྩིས་ན་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། །ས་ཆེན་པོ་ལ་སྤྱོད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ནི་རྟེན་གཞལ་ཡས་ཁང་དང་བརྟེན་པ་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་དང༌། མི་འཇིགས་པ་ལ་སོག་པས་བརྒྱན་པར་སྣང་བ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུའོ། །ལྷ་དང་མིའི་མཐོང་བ་མ་དག་པ་ལ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྣང༌། མཐོང་བ་དག་པ་ལ་ནི་གང་དང་གང་གིས་འདུལ་བ་ལ་དེ་དང་དེའི་ངོ་བོར་སྐུ་སྣ་ཚོགས་སུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་བྱིན་རླབས་དང༌། སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་མོས་པའི་དབང་གིས་སྣང་བ་ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུའོ། །འདི་རྣམས་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་བཤད་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབྱེ་བ་མེད་དེ། ངོ་བོ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་གཅིག་པས་ན་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུའོ། །དེའི་ཡང་འདི་སྐད་དུ། འཆད་པ་པོ་ང་ཆོས་ཀྱང་ང༌། །རང་གི་ཚོགས་ལྡན་ཉན་པ་ང༌། །འཇིག་རྟེན་སྟོན་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ང༌། །འཇིག་རྟེན་འཇིག་རྟེན་འདས་པར། །ཞེས་གསུངས་པས། འཆད་པ་པོ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ། ཆོས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། རང་གི་ཚོགས་ལྡན་ཉན་པ་ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུའོ། །དེས་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་ན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རིམ་པ་ནི་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ནི་འོད་གསལ་བ་དང༌། སྟོང་པ་ཉིད་སུ་མེད་པ་སྟེ། ངོ་བོ་ཉིད་ལ་དབྱེར་མེད་ཀྱང་ཆོས་ཚུལ་གྱིས་བརྩིས་ན་འོད་གསལ་བ་དང་སྟོང་པའོ། །རིགས་པས་ཡང་དག་པར་བརྟགས་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་སྟོང་པ་ཡིན་ལ། མཉམ་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་འོད་གསལ་པའོ། །འོད་གསལ་ ལས་ཀྱང་སྟོང་པ་གཞན་མ་ཡིན་ལ་སྟོང་པ་ལས་ཀྱང་འོད་གསལ་བ་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྨིག་རྒྱུ་ལས་ཆུར་སྣང་ཡང་ཡང་དག་པར་ན་ཆུའི་དངོས་པོ་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་འོད་གསལ་བ་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་རང་བཞིན་མེད་པ་སྟོང་པ་ཡིན་ཡང་གཏན་མ་གྲུབ་པ་རི་བོང་གི་རྭ་ལྟ་བུའི་སྟོང་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་འོད་གསལ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་པ་སྟེ། དངོས་པོ་ཡོད་པར་རིགས་པས་གྲུབ་པ་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་འོད་གསལ་བ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་འོད་གསལ་བའོ། །ཐ་དད་མ་ཡིན་པས་གཉིས་མེད་ཟུང་དུ་འཇུག་པའོ། །ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ཡང་གཞན་གྱིས་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་ཞེན་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱི། རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པ་གཉིས་མ་གྲུབ་པས་ན་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་དང༌། གཉིས་སུ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་མི་གནས་སོ། །དེས་ན་འདི་ལ་མིང་དང་ངོས་གཟུང་བའམ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞག་པ་མེད་དོ། །ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ནི་དཔེར་ན་མཐོ་ཡོར་ལ་མིར་ཤེས་པ་འཁྲུལ་ནས་སྣང་སྟེ། མ་རྟོགས་ན་མིར་སྣང་ཞིང༌། རྟོགས་ན་དེ་ཉིད་མཐོ་ཡོར་ཡིན་ལ། དེས་མི་གསལ་བ་བྱ་བའམ། མཐོ་ཡོར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་དོན་རང་གི་ངོ་བོ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་མ་རྟོགས་ན་གཉིས་སུ་སྣང་སྟེ། རྟོགས་ཙམ་ན་དེ་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །འདིར་ཡང་རྟོགས་པ་དང་མ་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས
Chinese
没有什么需要排除或保留的。同样，如果不能理解大手印双运的自性，它会显现为多种多样；如果正确理解，那么各种各样的分别念的自性，就是不分别的自性双运。不分别本身显现为各种各样的分别念。因此，这里没有什么需要排除的分别念，也没有什么需要保留的不分别。正如所说：这些法都是寂灭，愚昧者认为是轮回，无愚昧者说轮回，轮回即是寂灭。因此，无论何时，无论理解与否，其自性都不会改变，始终是无二的。此外，大手印的三身安立在于体验的智慧。即：非造作是法身，证悟是报身之特征，种种显现是化身，本初是自性身。因此，不被任何分别念所染污的智慧，没有任何关于有无、二与非二的虚构，这就是法身。证悟无二的自性，体验大乐，这就是报身。虽然不离自性，却显现为多种多样，这就是化身。如此，虽然名言上分为三身，但在实相的智慧中没有分别，自性一味，这就是自性身。共同乘的三身安立，在自性上没有分别。如果从法理上来说，圆满正等觉佛陀的意，即正等觉智慧的行境，是完全不分别、不执着的，这就是法身。在大地上行持的菩萨的行境中所显现的，如所依的宫殿和能依的本尊坛城，具足相好，以及以无畏等庄严，这就是报身。在不清净的天人和人类的见解中，会颠倒显现。在清净的见解中，以何种方式调伏，就显现为何种形象，这是如来大悲的加持和往昔的愿力。
English
There is nothing to be eliminated or retained. Similarly, if the nature of Mahamudra union is not understood, it appears in various ways; if it is correctly understood, then the nature of various thoughts is the union of non-discrimination. Non-discrimination itself appears as various thoughts. Therefore, here there is no discrimination to be eliminated, nor is there any non-discrimination to be retained. As it is said: These dharmas are all nirvana, the ignorant consider it samsara, the non-ignorant say samsara, samsara is nirvana. Therefore, at all times, whether understood or not, its nature does not change, it is always non-dual. Furthermore, the establishment of the three kayas in Mahamudra lies in the wisdom of experience. Namely: unconditioned is the Dharmakaya, realization is the characteristic of the Sambhogakaya, various manifestations are the Nirmanakaya, and the original is the Svabhavikakaya. Therefore, the wisdom that is not defiled by any discrimination, without any fabrication of existence or non-existence, two or non-two, is the Dharmakaya. Realizing the nature of non-duality and experiencing great bliss is the Sambhogakaya. Although not moving from its own nature, it appears in various ways, this is the Nirmanakaya. Thus, although nominally divided into three kayas, in the wisdom of reality there is no distinction, the nature is one taste, this is the Svabhavikakaya. The establishment of the three kayas of the common vehicle has no distinction in nature. If considered from the perspective of Dharma, the mind of the perfectly enlightened Buddha, the object of the perfectly enlightened wisdom, is completely non-discriminating and non-grasping, this is the Dharmakaya. What appears in the conduct of Bodhisattvas who practice on the great earth, such as the palace as the support and the mandala of deities as the supported, possessing marks and signs, and adorned with fearlessness, etc., is the Sambhogakaya. In the impure views of gods and humans, it appears perversely. In pure views, in whatever way it is tamed, it appears in that form, this is the blessing of the great compassion of the Tathagata and the aspirations of the past.
Chinese
有情众生的意乐所显现的是化身。这些虽然只是名言上说的，但在自性上没有名言的差别，因为自性是任运成就一体的，所以是自性身。对此也曾这样说过：讲者我，法也是我，具有自之眷属的听者我，世间导师所证悟的我，于世间及超世间。如是说，讲者是报身，法是法身，具有自之眷属的听者是化身。因此，因为是所有一切的自性，所以是自性身。这样的次第是双运，即光明和空性无二无别。自性上虽无差别，但从法理上来说，就是光明和空性。若以理智如实观察，无实有即是空性，平等体验即是光明。光明并非异于空性，空性亦非异于光明，譬如阳焰显现为水，但实际上没有水的实体。同样，光明本身若加以分析，其自性即是空性，但并非如兔角般毫无存在的空性。无自性的空性即是体验光明，并非是理智上认为实有的显现。因此，光明即是空性，空性即是光明。因为不是他体，所以是无二双运。说双运也是为了遣除他人执着二元显现的分别念，所以才说双运和无二，但在自相上，双运和无二都不能成立，因此双运和无二本身也不存在。因此，对此既没有名称和指称，也没有所谓的“此”。任运成就，譬如将木桩误认为人而显现，不认识时显现为人，认识时它就是木桩，不需要消除人，也不需要去成就木桩。同样，若不认识事物本身无二自性，则显现为二元，一旦认识，它就是无二的智慧。这里也是由于认识与不认识的差别。
English
What appears due to the inclinations of sentient beings is the Nirmanakaya. Although these are spoken of only in terms of nomenclature, there is no distinction of nomenclature in their own essence. Because the essence is spontaneously accomplished as one, it is the Svabhavikakaya. Regarding this, it is also said: The speaker is me, the Dharma is also me, The listener who possesses my retinue is me, The world's teacher, what is to be attained, is me, In the world and beyond the world. Thus, the speaker is the Sambhogakaya, the Dharma is the Dharmakaya, and the listener who possesses my retinue is the Nirmanakaya. Therefore, because it is the essence of all, it is the Svabhavikakaya. Such a sequence is union, which is luminosity and emptiness being non-dual. Although there is no difference in essence, from the perspective of Dharma, it is luminosity and emptiness. If examined correctly with reason, the absence of substance is emptiness, and experiencing equally is luminosity. Emptiness is not other than luminosity, and luminosity is not other than emptiness. For example, although a mirage appears as water, in reality, there is no substance of water. Similarly, if luminosity itself is analyzed, its nature is emptiness, but it is not emptiness like a rabbit's horn, which is completely non-existent. Emptiness, which is without inherent existence, is the experience of luminosity, and it is not an appearance that is established as real by reason. Therefore, luminosity itself is emptiness, and emptiness itself is luminosity. Because they are not different, it is non-dual union. Saying "union" is also to dispel the clinging to the appearance of duality by others, so it is called union and non-duality. However, in its own characteristics, neither union nor non-duality can be established, so neither union nor non-duality themselves exist. Therefore, there is no name or designation for this, nor is there anything that can be called "this." Spontaneous accomplishment is like mistaking a wooden post for a person and it appears. If not recognized, it appears as a person, and if recognized, it is the wooden post itself. There is no need to eliminate the person or to accomplish the wooden post. Similarly, if the non-dual nature of the essence of things is not recognized, it appears as dual. As soon as it is recognized, it is the non-dual wisdom itself. Here, too, it is due to the difference between recognition and non-recognition.