Tibetan
མ་ཡིན་པས། དབྱེ་བ་གཞན་དུ་སེམས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བའི་ཕྱིར་གཅིག་ཅེས་རྟོགས་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟ་བུར་བརྗོད་དུ་བཏུབ་པ་མ་ཡིན་པས། རང་བཞིན་གཅིག་གིས་དབྱེ་བ་རྣམ་པར་སྤངས། །སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ལ། གློ་བུར་གྱི་ཉོན་མོངས་པས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པར་མི་འགྱུར་ལ། ཤེས་བྱས་ཀྱང་ཤེས་བྱར་མི་འགྱུར་བས། དྲི་མ་མེད་པ་ང་ཡིས་རབ་ཏུ་རྟོགས། །དྲི་མ་མེད་པ་ནི་མ་རྟོགས། ཉིད་ཀྱི་དེ་ཉིད་བསྒོམས་ནས། བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་ཟེར་ཏེ། །བསྒོམ་པ་ནི་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པས། ཡིད་ཀྱི་དེ་ཉིད་དམིགས་པ་དང་བཅས། འོ་ན་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམས་ན་ཟེར་ན། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་པས་བསྒོམ་དུ་མེད། བསྒོམ་དུ་ཡོད་ན་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་དམིགས་པས་སངས་རྒྱས་མ་ཡིན་སངས་རྒྱས་ནི་ཆོས་སྐུ་ཉག་གཅིག་ཡིན་པས། ཆོས་སྐུ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པས། དམིགས་མེད་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ན། །འོ་ན་ཆོས་སྐུ་ཉག་གཅིག་ཡིན་པས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་བསྒོམས་ནས་དྲན་ནས་ཡིན་ཟེར་ན། ཇི་སྲིད་དྲན་པ་ནི་རྣམ་རྟོག་ཡིན་པས། བསྒོམ་པ་མ་ཡིན། སེམས་ཉིད་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་དྲན་པ་མེད་ཅིང་ཡིད་ཀྱི་བྱ་བ་མེད་པས། བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་མེད་ཅིང་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པས་བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་མེད་དེ། དྲན་ནས་བསྒོམས་ནས་ བསྒོམ་པའི་དུས་སུ་ཡོད་ལ། མི་བསྒོམ་པའི་དུས་སུ་མེད་པས་གཉིས་ལ་སྐྱོན་ནི་ཡོད་པ་སྟེ། རྣལ་མ་གཉུག་མ་ནི་དྲན་རིག་བློའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པས། བསྒོམ་དང་མི་བསྒོམ་ཐ་སྙད་མེད། །དྲན་པ་དང་བཅས་པ་བསྒོམ་ན་རྣལ་འབྱོར་བ་མ་ཡིན་ལ། དྲན་བ་མེད་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་མ་ཡིན་པས། རྣལ་འབྱོར་གང་ཞིག་སྒོམ་པ་ཡིན། །བདེ་བ་སྟོང་པར་གསལ་བ་དེ་ཉིད་དྲན་ནས་བསྒོམ་ན་དམིགས་བཅས་ཡིན་ལ། དེ་ལས་གཞན་དྲན་པ་མེད་པ་དམིགས་མེད་ཡིན་པས། བསྒོམ་པ་དམིགས་བཅས་དམིགས་མེད་དོ། །དམིགས་པ་དང་བཅས་པས་ནི་འཁོར་བར་འཁོར་ལ། དམིགས་པ་མེད་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་འདམ་གྱིས་མ་གོས་པ་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དེ་ཉིད་མཚན་མ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཡིན་པས། བདེ་བའི་རྣམ་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བློ་ལས་འདས་པས་ཁྱད་པར་འཕགས། བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཅན་མ་ལུས་པ་ལ་རང་འབྱུང་བས། རབ་ཏུ་བླ་མེད་རང་བྱུང་བ་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ནི་སེམས་ཅན་མ་ལུས་པ་ལ་ཡོད་པ་ལ་ཡོད་པར་རོ་མ་ཤེས། བླ་མ་དམ་པས་བརྡས་བསྟན་པའི་དུས་སུ་ཐབས་ཁྱ
Chinese
不是吗？认为有其他的差别不是的，因为心的自性是远离一切戏论的，所以虽然了悟为一，但像那样是无法言说的，因此以自性一而断除了差别。心自性光明，即使是突发的烦恼也不会变成烦恼，即使被知晓也不会变成所知，因此我彻底了悟为无垢。无垢是没有了悟，修习您自己的本性之后，说能获得无上菩提。修习是有所缘的，因此心的本性是有所缘的。那么如果说修习空性呢，空性是没有所缘的，因此无法修习。如果能够修习，因为缘于意的名相识，所以不是成佛，成佛是法身唯一，因此法身是无所缘的空性。如果是无所缘的空性，那么因为法身唯一，所以如果说修习意的名相识之后忆念，只要忆念就是分别念，因此不是修习。心性持续不断，没有忆念也没有意的作用，因此没有所修和能修，因为意上没有作用，所以没有所修和能修。忆念之后修习，在修习的时候有，不修习的时候没有，因此二者都有过失。真实本初不是忆念觉知的对境，因此没有修习和不修习的说法。如果带着忆念修习就不是瑜伽士，如果没有忆念也不是瑜伽士，那么哪一种瑜伽是修习呢？如果忆念并修习显现为空乐的那个，就是有所缘的，如果不是那样，没有忆念就是无所缘的，因此修习是有所缘和无所缘的。以有所缘的就会在轮回中流转，如果没有所缘就是涅槃，没有被二者之泥所染污的就是无生，那就是无相的安乐，因此是安乐之相的自性。因此，因为超越了心识所以殊胜超绝。无上菩提在所有众生心中自生，最极无上自生，无上菩提存在于所有众生心中，却不知道存在。上师以象征指示的时候，方法殊胜
English
Isn't it? It is not to think of other differences, because the nature of mind is free from all elaborations, so although it is realized as one, it cannot be expressed as such, therefore, with the nature of oneness, differences are completely abandoned. The mind is naturally luminous, even sudden afflictions will not become afflictions, and even if known, it will not become the knowable, therefore I thoroughly realize it as immaculate. Immaculate is not realized, after meditating on your own essence, it is said that one can attain unsurpassed enlightenment. Meditation is with an object, therefore the very nature of mind is with an object. Then if you say meditate on emptiness, emptiness is without an object, therefore it cannot be meditated on. If it can be meditated on, because it focuses on the nominal consciousness of the mind, it is not enlightenment, enlightenment is the sole Dharmakaya, therefore Dharmakaya is objectless emptiness. If it is objectless emptiness, then because Dharmakaya is the only one, if you say that after meditating on the nominal consciousness of the mind, you remember it, as long as remembrance is conceptual thought, therefore it is not meditation. The very nature of mind is continuous, without memory and without mental activity, therefore there is no object of meditation and no meditator, because there is no activity in the mind, therefore there is no object of meditation and no meditator. After remembering and meditating, it exists during the time of meditation, and does not exist during the time of non-meditation, therefore there is a fault in both. The true original is not the object of memory and awareness, therefore there is no talk of meditation and non-meditation. If one meditates with memory, one is not a yogi, and if there is no memory, one is not a yogi, so which yoga is meditation? If you remember and meditate on that which appears as bliss and emptiness, it is with an object, and if it is not so, without memory it is without an object, therefore meditation is with and without an object. With an object, one revolves in samsara, and without an object is nirvana, that which is not stained by the mud of the two is unborn, that is the bliss without characteristics, therefore it is the nature of the aspect of bliss. Therefore, because it transcends the mind, it is supremely excellent. Unsurpassed enlightenment arises spontaneously in all sentient beings, the most supreme spontaneously arises, unsurpassed enlightenment exists in all sentient beings, but they do not know that it exists. When the holy guru indicates with symbols, the method is excellent.
Tibetan
ད་པར་ཅན་གྱིས་བསྟན་མ་ཐག་ཏུ་ཤེས་པས་བླ་མའི་དུས་ཐབས་བསྟེན་པས་ཤེས། དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་གནས་ལ་ངེས་པ་མི་བྱ། དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཀྱི་གནས་མི་རྟོག་པ་ནགས་ལྟ་བུའམ། རྟོག་པའི་ཁྱིམ་ལྟ་བུ་ལ་འགྲོ་བ་དང་འདུག་པའི་བྱ་བས། ནགས་སུ་མ་འགྲོ་ཁྱིམ་དུ་མ་འཇུག་པར། །དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་གང་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པས། དེ་རུ་ཞེན་པར་མི་བྱེད་པས། །གང་ཡང་དེ་རུ་ཡིད་ཀྱིས་སྤོངས་ཤེས་ན། །དེ་ལྟར་ཤེས་ན་སེམས་ཅན་དུ་བལྟ་བར་མི་བྱ། ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་པ་འདི་དག་ལྟ་བར་འགྱུར་བ་མེད་པ་ལ་རྒྱུན་དུ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡིན་པས། མ་ལུས་རྒྱུན་དུ་བྱང་ཆུབ་རྟོགས་པས་ན། །དེ་ལྟར་རྟོགས་ན་དོགས་པ་དང་རེ་བ་མི་བྱ། འཁོར་བ་ལ་ལྷུང་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དྲན་པ་འདི་ཡིན་པ་ལ་དངོས་པོར་མ་གྲུབ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་ལྷུང་བ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་དྲན་མེད་དེ་ཡང་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་བས། འཁོར་བ་གང་ཡིན་མྱ་ངན་འདས་པ་གང༌། །འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་ཡིད་ཀྱི་དྲི་མ་ཡིན་གྱིས། རང་བཞིན་གྱིས་དག་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཡིན་པས། ཡིད་ཀྱི་དྲི་མ་དག་ན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་སྟེ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་ཤིན་དུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་པས། གཉེན་པོ་མ་ལུས་པ་རྫོགས་པ་ལ་གློ་བུར་གྱི་མི་མཐུན་པས་གླགས་མི་རྙེད་པས། དེའི་ཚེ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་འཇུག་པ་མེད་པ། འོ་ན་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ཡང་ཉོན་མོངས་པའི་དྲན་པ་སྐྱེ་ཡིན་གདའ་ཟེར་ན། མ་རྟོགས་པའི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོས་ནི་དྲན་པའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས། འཁོར་བའི་བདེ་སྡུག་བསགས་ལ། རང་གིས་རང་ལ་གནོད་པ་བྱས་སོ། །དཔེར་ན་མི་མཁས་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཆུ་སྲིན་ཀུམ་བྷི་ར་མཚོ་ནང་ན་གནས་པས། ནམ་མཁའ་ལ་བྱ་རྒྱུ་བའི་གྲིབ་མ་མཐོང་ནས་བྱ་ཡིན་སྙམ་ནས་བསྙགས་པས། རང་གིས་རང་ལ་ངལ་བར་བྱེད་དོ། །མཁས་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཆུ་སྲིན་མ་ཀ་རས་ནི་བྱའི་གྲིབ་མ་མཐོང་ཡང་ཆུ་རང་དུ་ཤེས་པས་སྙེགས་པར་མི་བྱེད་པས་ངལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་མ་རྟོགས་པའི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་ཀྱི་དྲི་མ་དྲན་པ་ལ་འབད་པས་སྙེགས་པ་དོན་དམ་པ་ལ་ངལ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སེམས་ཉིད་ཀྱི་དྲི་མ་དྲན་པ་སེམས་ཉིད་དུ་ཤེས་པས་བསྒོམས་ནས་སྙེགས་པར་མི་བྱེད་པས། སྡུག་བསྔལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བར་བྱེད་པས། ཇི་ལྟར་རྒྱ་མཚོ་དང་བར་གྱུར་པ་ལ། །མ
Chinese
一旦具有者开示，立即知晓，因此依靠上师的方便法门而知晓。如此证悟的瑜伽士，不对处所执着。同样，心的处所不作分别，如同森林一般，或者对分别的家一般，在行走和安住的行为中，不去森林，不入家门。 如此证悟的心和心所，知晓任何事物皆无自性，因此不对其执着。如果知晓任何事物都从心中舍弃，如此知晓就不应视为众生。这三界所有一切，对于不变成可见之物而恒常安住的菩提而言，因为所有一切恒常证悟菩提，如此证悟就不应怀疑和期望。堕入轮回是这种分别念的忆念，但并非实有。 堕入涅槃是不分别念的无记，那也并非实有。何为轮回？何为涅槃？轮回和涅槃是心的垢染。如果自性清净，则是与一切法俱生，因此心的垢染清净则是俱生。俱生的自性极其清净，因为所有对治都已圆满，突如其来的不顺缘无法找到机会。那时就没有不顺品类的侵入。那么，证悟的瑜伽士也会生起烦恼的忆念吗？未证悟的凡夫俗子，因为忆念的成熟，积累轮回的苦乐，自己给自己造成损害。譬如，不精通事理的鳄鱼昆毗罗住在海中，看到天空飞鸟的影子，以为是鸟而追逐，自己给自己带来疲惫。精通事理的鳄鱼摩竭，即使看到鸟的影子，也知道是水，因此不追逐，也不会疲惫。同样，未证悟的凡夫俗子们，努力追逐心的垢染忆念，对胜义谛感到疲惫。同样，证悟的瑜伽士，知晓心性的垢染忆念即是心性，因此通过修习而不追逐，也不会感到痛苦。这本身就阐明了，如同海洋和间隔一般。
English
Once the one with qualities has shown, one knows immediately, therefore one knows by relying on the skillful means of the guru. The yogi who has realized this does not fixate on a place. Likewise, not contemplating the place of the mind, like a forest, or like a house of thoughts, in the activities of going and staying, one does not go to the forest, nor enter the house. Having realized that the mind and mental events are without inherent existence, one does not cling to them. If one knows to abandon anything there with the mind, then knowing this, one should not regard it as a sentient being. Since all these three realms are the enlightenment that constantly abides without changing into something visible, since all constantly realize enlightenment, then having realized this, one should not doubt or hope. Falling into samsara is this memory of discrimination, but it is not established as a real thing. Falling into nirvana is the non-discriminating, unconscious state, which is also not established as a real thing. What is samsara? What is nirvana? Samsara and nirvana are the defilements of the mind. If it is pure by nature, then it is co-emergent with all dharmas, therefore, if the defilements of the mind are purified, then it is co-emergent. The nature of co-emergence is extremely pure, because all antidotes are complete, and sudden unfavorable conditions cannot find an opportunity. At that time, there is no entry of unfavorable factors. So, does a realized yogi also have memories of afflictions arising? For ordinary beings who have not realized, the ripening of memory accumulates the happiness and suffering of samsara, and they harm themselves. For example, an unskilled crocodile Kumbhira lives in the ocean, and seeing the shadow of a bird flying in the sky, he thinks it is a bird and chases after it, causing himself fatigue. A skilled crocodile Makara, even if he sees the shadow of a bird, knows it is water, so he does not chase after it and does not become tired. Similarly, ordinary beings who have not realized strive after the defilements of the mind, and they become tired of the ultimate truth. Similarly, the realized yogi knows that the defilement of the mind is the mind itself, so he does not chase after it by meditating, and he does not become miserable. This itself clarifies it, like the ocean and the space in between.