Tibetan
ཚོ་ཤིན་ཏུ་དང་བར་གྱུར་པ་དེ་ལ་རྡེའུ་བསྒྱུར་བས་ཆུ་བུར་བྱུང་བས་ཆུ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། རྣལ་འབྱོར་བའི་སེམས་ཤིན་དུ་དང་བ་ལ་གློ་བུར་དུ་དྲན་པ་བྱུང་ཡང་སྙིང་པོ་མེད་པ་ཁོང་སྟོང་གིས། སྣང་སྟོང་དུ་གློ་བུར་བར་ཤེས་པས། ཆུ་བུར་ཆུ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་དེ་བཞིན་ཐིམ་པར་འགྱུར། །དེའི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཞི་གནས་ནགས་དང་ འདྲ་ལ། ལྷག་མཐོང་དབྱེར་མེད་ཁྱིམ་དང་འདྲ་བས། ནགས་དང་ཁྱིམ་ན་བྱང་ཆུབ་གནས་པ་མེད། །དེ་ལྟར་དྲན་ལས་མ་ཡེངས་པའི་དུས་སུ་སངས་རྒྱས་ཡིན་ལ། དྲན་པ་བྱུང་བའི་དུས་སུ་སེམས་ཅན་ཡིན་པས། དེ་ལྟར་དབྱེ་བ་ཡོངས་སུ་ཤེས་ནས་ནི། །ཤེས་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་དག་ནས་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ་ཡིན་པས། དྲི་མ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས། །སེམས་ཅན་མ་ལུས་བ་དེ་ལྟར་རྟོགས་སུ་རུང་བ་ལ། རང་ལ་ཡོད་པ་རྟོགས་མེད་ལ་བརྟེན་པར་འོས་པས། མ་ལུས་མི་རྟོག་པ་རུ་བརྟེན་པར་འོས། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བདག་དང་བདག་གིར་བགྱི་བ་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པས། དེ་ནི་བདག་ཡིན་གཞན་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །བསྒོམ་དང་སྒོམ་བྱེད་གཉིས་སུ་མེད་པར་རྟོགས་ན། བསྒོམ་དང་མི་བསྒོམ་དབྱེར་མེད་པས། །གང་བསྒོམས་ཡོངས་སུ་བསྒོམ་པ་གང༌། །འདི་ནི་བསྒོམ་པའོ། །འདི་ཡིས་བསྒོམས་པའོ་ཞེས། བདག་དང་བདག་གིར་བགྱི་བས་སེམས་ཅན་འཆིང༌། །ཆོས་ཉིད་ལ་བདག་དང་བདག་གིར་བགྱི་བ་མ་མཆིས་པས། དབྱེ་བ་དེ་ཉིད་འཆིང་དང་བྲལ་བར་བྱ། །བདག་ཉིད་གྲོལ་བ་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པ། བསམ་དུ་མེད་པར་རྟོགས་ན། བདག་གི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་པ་ཡིན་པས། འོན་ཀྱང་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་གྲོལ་བའོ། །བདག་ཉིད་དང་གཞན་གྱི་འཁྲུལ་པས་སེམས་ཅན་འཆིང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར། བདག་དང་གཞན་དང་འཁྲུལ་བར་མ་བྱེད་པར། །ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་མ་ལུས་པ་ནི་རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་དང་མི་འབྲལ་བ་མ་ཡིན་པས། མ་ལུས་རྒྱུན་དུ་གནས་པའི་སངས་རྒྱས་ཏེ། །སེམས་མ་དག་ན་སེམས་ཅན་ཞེས་བགྱི་བ་དང༌། སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་དག་ནས་སངས་རྒྱས་ཞེས་མིང་སོ་སོར་བཏགས་ཀྱང༌། སེམས་ཉིད་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་མེད། སེམས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བས། སེམས་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག་པས་ན། །སེམས་ཞེས་བགྱི་བ་དེ་ཡང་དྲི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར། སེམས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་སམ། སེམས་མ་ཡིན་པའི་འདུ་ཤེས་དང་བྲལ་རྒྱུ་མེད་པར་བྲལ་བ། དེ་ཉིད་དྲི་མེད་མཆོག་གི་གོ་འཕང་ངོ༌། །སེམས་ཉིད་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པས་འཁོར་བར་འཁོར་ལ། དེ་ཉིད་དབྱིངས་སུ་དག་ནས་དེ་ཉིད་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་གནས་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པས། གཉིས་མེད་སེམས་ཀྱི་སྡོང་པོ་དམ་པ་ནི། །དག་པའི་སེམས་དྲན་པ་མེད་ཅིང་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པ་དེས་ནི། ཁམས་གསུམ་དང་དུས་གསུམ་དུ་ཁྱབ་པས། ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པར་སོང༌། །ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་ནི་ཆོས་སྐུ་བློ་ལས་འདས་པ་ཡིན་ལ། འགྲོ་ལ་ཕན་པའི་དོན་མི་མངའ་ཡང༌། སེམས་ཅན་གྱི་འཁྲུལ་པའི་དབང་གིས་རང་རང་གི་དོན་བྱས་སོ་སྙམ་པ་ཡིན། དཔེར་ན་སྣོད་མང་གི་ནང་དུ་ཆུས་གང་བ་ལ་ཟླ་བའི་གཟུགས་བརྙན་ཤར་བ་བཞིན་དུ། སྙིང་རྗེ་མི་རྟོགས་གཞན་ཕན་འབྲས་བུ་འཛིན། །དེ་ལ་ཆོས་སྐུལ་ནི་མིང་ཡང་མེད་ན། གཟུགས་སྐུ་གཉིས་ཀྱི་འབྱུང་ས་ཡིན་པས། མིང་ནི་མཆོག་ཏུ་གཞན་ལ་ཕན་པོའོ། །དེ་ལ་བློའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་དོན་དམ་བསྟོད་པ་ཉིད་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། །དེ་ལ་མེ་ཏོག་རྒྱས་པ་ནི། །ལོངས་སྐུ་ཡིན་པས། སྟོང་པའི་སྡོང་བོ་དམ་པ་མེ་ཏོག་རྒྱས། །དེ་ཡང་འགྲོ་བའི་རང་གི་རྣམ་རྟོག་གིས་རང་ལ་བྱས་པས་མཐོང་བ་སྣ་ཚོགས་དང་ལྡན་པས། སྙིང་རྗེ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དུ་མར་ལྡན། །འབད་པ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ལྷུན་གྲུབ་ཡིན། སྔ་མ་མ་དྲན་པ་རྒྱུ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་མ་དྲན་པས་འབྲས་བུ་ཡིན། སྔ་མ་དྲན་བ་རྒྱུ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་མ་སྐྱེས་པ་འབྲས་བུ་ཡིན། སྔ་མ་མ་སྐྱེས་བ་རྒྱུ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་བློ་ལས་འདས་པ་འབྲས་བུ་ཡིན། །དེ་དག་འབད་པ་བྱ་མི་དགོས་བས། ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཕྱི་མའི་འབྲས་དུ་སྟེ། །འབད་རྩོལ་དང་བྲལ་བ་བློའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་དེ་ཉིད་སེམས་ཀྱི་མིང་མེད་དེ། སེམས་ཙམ་པ་ལ་སོགས་བ་གཞན་གྱི་སེམས་སུ་ཁས་བླངས་ཀྱང་མ་ཡིན་པས། བདེ་བ་འདི་ནི་གཞན་པའི་སེམས་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བློ་ལས་འདས་པའི་དོན་དམ་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ནི་ གཟུགས་སྐུ་གཉིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས། སྟོང་པའི་སྡོང་པོ་དམ་པ་སྙིང་རྗེ་མིན། །དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཉིད་ཟབ་མོ་ལ་རྩ་བ་སེམས་ཉིད་དམ། སྡོང་པོ་སེམས་སམ་ལོ་འདབ་སེམས་ལས་བྱུང་བ་མེད་པས། གང་ཡང་སླར་རྩ་བ་ལོ་འདབ་མེད། དེ་ལ་བློ་དང་རིག་པས་དམིགས་སུ་མེད་དེ། དེ་ལ་བློ་དང་རིག་པས་དམིགས་པར་འགྱུར་ན། དེ་ལ་དམིགས་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ། བསྒོམ་དུ་མེད་པའི་དབྱིངས་ཡིན་པས། །བསྒོམས་ན་ལོངས་སྐུ་སྤྲུལ་སྐུ་མཚང་བས། དེར་ལྷུང་བས་ནི་ཡན་ལག་ཆག་པར་འགྱུར། །བློ་ལས་འདས་ཤིང་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དེ་ལས་དྲན་པ་དང་མ་དྲན་པ་བྱུང་ཡང༌། སེམས་ཉིད་མ་སྐྱེ
Chinese
就像非常清澈的水被石子击打后产生水泡，水泡仍然是水一样。瑜伽士的心非常清澈时，即使突然产生念头，也是空洞无实质的。了知显现为空性是突然的，就像水泡仍然是水一样，会融入水中。了知其自性是空性的寂止，就像森林一样。胜观无分别，就像家一样。森林和家中都没有菩提存在。同样，不离于正念的时候是佛，产生念头的时候是众生。像这样完全了解差别之后，知识和所知二障清净，心的自性是光明。以无垢的心之自性，所有众生都可以如此证悟。因为依赖于自己本有的未证悟，所以应该依赖于完全的无分别。所有众生执著于我和我所，与实相并无差别。那就是我，其他也是如此。如果了悟到禅修和禅修者无二，那么禅修和不禅修就没有差别。所禅修的是完全的禅修。这是禅修，这是由他禅修的。执著于我和我所束缚众生。法性中没有我和我所，所以应该脱离这种分别。如果了悟到自性解脱是无生、不可思议的，那么为了自己的利益成佛，然而自性是完全解脱的。因为执著于自他和他人，众生才会被束缚，因此，不要执著于自他和他人。三界的所有众生都与不间断的佛陀的意念不分离，所以，所有都是常住的佛。心不清净时称为众生，心自性清净时称为佛，虽然名称各异，但心本身没有任何生等。心自性光明，心本质清净。心这个称谓也是一种垢染，因此，远离心的概念或非心的概念，无有可离，那就是无垢至高之果位。心性本身
English
Just as when very clear water is struck by a pebble, a bubble arises, and the bubble is still only water. Similarly, when the mind of a yogi is very clear, even if a thought suddenly arises, it is empty and without essence. Knowing that appearance is emptiness is sudden, just as a bubble is still water, it will dissolve into the water. Knowing its nature is emptiness, the quiescence of emptiness is like a forest. Vipassanā without distinction is like a home. There is no bodhi residing in the forest or the home. Likewise, when not distracted from mindfulness, one is a Buddha, and when thoughts arise, one is a sentient being. Having fully understood the difference in this way, the obscurations of knowledge and knowable are purified, and the nature of the mind is luminosity. With the stainless nature of the mind, all sentient beings can realize it in this way. Because it relies on one's own unawakened state, one should rely on complete non-discrimination. All sentient beings' clinging to "I" and "mine" is not different from suchness. That is "I," and others are also the same. If one realizes that meditation and the meditator are non-dual, then there is no difference between meditation and non-meditation. Whatever is meditated upon is completely meditated upon. This is meditation, and this is what is meditated upon by him. Clinging to "I" and "mine" binds sentient beings. There is no "I" and "mine" in the nature of reality, so that distinction should be abandoned to be free from bondage. If one realizes that self-liberation is unborn and inconceivable, then one becomes a Buddha for one's own benefit, yet self-nature is completely liberated. Because sentient beings are bound by the delusion of self and others, therefore, do not be deluded by self and others. All sentient beings in the three realms are inseparable from the uninterrupted intention of the Buddha, so all are permanently abiding Buddhas. When the mind is impure, it is called a sentient being, and when the mind is naturally pure, it is called a Buddha, although the names are different, the mind itself has no birth or anything else. The mind is naturally luminous, and the mind is essentially pure. The very term "mind" is also a defilement, therefore, being free from the concept of mind or the concept of non-mind, without anything to be separated from, that is the stainless supreme state. The nature of mind itself
Chinese
无生之中，以能取和所取而于轮回中流转，彼者于法界中清净，彼者安住于平等性则灭尽烦恼，无二之心之殊胜树，以清净之心无有忆念且无有作意，遍布三界和三时，周遍一切三界。周遍一切是法身，超越心识，虽无利益有情之事，然由有情之错觉，各自以为已成办自利。譬如众多器皿中盛满水，水中显现月亮之影像一般，不思议之悲悯，执持利他之果。彼法身甚至没有名字，是二色身之生处，故名乃最胜之利他。彼超越心识之胜义谛赞即是法身。彼处鲜花盛开乃报身，空性之殊胜树鲜花盛开。又，由有情各自之分别念而为自己所作，故具有种种所见，具有种种之悲悯。非由勤作而生，乃任运成就。前者不忆念是因，后者不忆念是果。前者忆念是因，后者不生是果。前者不生是因，后者超越心识是果。彼等无需勤作，任运成就乃后者之果。无有勤作，超越心识之彼者无有心之名，虽经唯识宗等承认为他心亦非是，此乐乃他心。是故，于超越心识之胜义谛空性中，无有二色身，空性之殊胜树非悲悯。如是甚深之法性，根是心性吗？树干是心吗？抑或枝叶非由心而生，任何根和枝叶皆无有。彼处无有心识之对境，若于彼处成为心识之对境，则彼处所缘为何？乃不可修之法界。若修则报身化身破损，堕入其中则肢体断裂。超越心识且无生之彼者，虽生起忆念与不忆念，然心性未生。
English
In the unborn, one revolves in samsara with grasping and grasper. When that is purified in the dharmadhatu, and that abides in equality, then nirvana is attained. The noble tree of non-dual mind, with pure mind, without memory and without mental activity, pervades the three realms and the three times, pervading all three realms entirely. Pervading all is the dharmakaya, beyond mind. Although it has no purpose of benefiting beings, due to the delusion of sentient beings, each thinks that they have accomplished their own benefit. For example, just as the moon's reflection appears in many vessels filled with water, inconceivable compassion holds the fruit of benefiting others. That dharmakaya does not even have a name, it is the source of the two rupakayas, so the name is the supreme benefit to others. That ultimate praise that transcends the mind is the dharmakaya. The blossoming of flowers there is the sambhogakaya, the noble tree of emptiness blossoms with flowers. Moreover, it is done for oneself by the individual thoughts of beings, so it has various visions and is endowed with various kinds of compassion. It is not born from effort, but is spontaneously accomplished. The former non-remembrance is the cause, and the latter non-remembrance is the result. The former remembrance is the cause, and the latter unborn is the result. The former unborn is the cause, and the latter beyond mind is the result. Since there is no need to make effort for these, spontaneous accomplishment is the result of the latter. That which is free from effort and beyond the mind has no name of mind. Although it is accepted as another's mind by the Mind-Only school and others, this bliss is another's mind. Therefore, in the ultimate emptiness that transcends the mind, there are no two rupakayas, the noble tree of emptiness is not compassion. In such a profound nature of reality, is the root the nature of mind? Is the trunk the mind? Or are the leaves not born from the mind? There is no root or leaf at all. There is no object of mind and intellect there. If it becomes an object of mind and intellect there, then what is the object there? It is the dharmadhatu that cannot be meditated upon. If one meditates, the sambhogakaya and nirmanakaya are flawed, and falling into it will break the limbs. Although memory and non-memory arise from that which transcends the mind and is unborn, the nature of mind is unborn.