Tibetan
གས་པས། ཁ་སྦྱོར་བ་དེ་ལ་ཡོངས་སུ་ཆགས་ནས་ནི། བདེ་བ་དེ་ནི་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་ཞིང་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྒྱུ་ཉི་ཚེ་བ། གནས་ཉི་ཚེ་བ། དུས་ཉི་ཚེ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་རྒྱུ་མཆིལ་མ་དང༌། སྣབས་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། གནས་རྡོ་རྗེ་པདྨ་མ་ཡིན་པ། གཞན་ནས་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དང༌། དུས་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་འཛོམ་པའི་དུས་མ་ཡིན་པ་གཞན་དུ་མི་སྐྱེ་བས་བྱས་པའི་ཆོས་ཅན་འགྱུར་བ་ཅན་གློ་བུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་པ་ལ། དོན་དམ་པར་རྨོངས་པ་རྣམས་འཛིན་པའི་ཕྱིར། འདི་ཉིད་དོན་དམ་ཡིན་ཞེས་རྨོངས་པ་སྨྲས། །དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་གསུམ་འདུ་བྲལ་དུ་མེད་པའི་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་དབྱིངས་ཏེ། དེའི་ངང་ལ་དྲན་པའི་སྤྲུལ་པ་ཤར་ནས། དྲན་ པའི་འཁོར་ལོ་བཞི་སྒོམ་པ་དང༌། དྲན་པའི་རྡོ་རྗེ་པདྨ་ལས་འདུ་འཕྲོ་ལས་མངོན་དུ་ཞེན་ནས་ཐར་པ་ཐོབ་ཏུ་རེ་བ་ནི། དཔེར་ན་ཁྱིམ་ན་རང་ལ་ཡོད་པའི་ཀ་ཅ་བཞག་ནས། སྒོ་ན་མེད་པ་ཚོལ་བ་དང་འདྲ་བས། གང་ཞིག་ཁྱིམ་ནས་བྱུང་ནས་སྒོ་དྲུང་དུ། །ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ཁ་སྦྱོར་གྱི་བདེ་བ་ལ་ཆགས་པ་ནི། དཔེར་ན་སྐྱེས་བུ་ཤིན་དུ་གཡེམ་པ་ཅིག་གིས། གྲོགས་མོ་ནི་མ་རྙེད། སྒོར་སོང་གྲོགས་པོ་ཀུན་ལ་གཡེམ་པའི་གཏམ་བྱས་པས་བདེ་བ་སྐྱེས་ནས། དེ་ལ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རེ་བ་བྱེད་པ་བཞིན་དུ། མཚན་བཅས་ཀྱི་བདེ་བས་དམ་པའི་བདེ་བ་མ་རྙེད་པར་བྱས་པའི་ཆོས་ལ་མངོན་པར་འབད་པས། ཁམས་གསུམ་ལས་མི་ཐར་ཏེ་ཀཱ་མ་འདོད་པའི་ཁམས་དང༌། རཱུ་པ་གཟུགས་དང༌། ཨ་རཱུ་པ་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཀཱ་མ་རཱུ་པའི་གཏམ་ནི་འདྲི་བར་བྱེད།། །།ད་ནི་རྨོངས་པ་རླུང་ལ་ཆགས་པའི་དཔེ་ནི། གདུང་བས་རྒྱལ་བར་བྱེད་པ་ལྟ་བུས་བསྟན་ཏེ། དེ་ཡང་རླུང་གི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྟེང་རླུང་བསྡམས། འོག་རླུང་གྱེན་ལ་འཐེན་ནས་ལུས་སྦྱང་བ་ལྟ་བུ་སྟོང་སང་ངེ་བར་འབད་པས་བསྒོམས་ཏེ། སྟོང་པ་དེའི་ཁྱིམ་དུ་བདེ་བ་བསྒོམས་པས། རླུང་གི་རྒྱུ་ལ་སྟོང་པའི་ཁྱིམ་དུ་ནི། །བདེ་བའི་བསྒོམ་ལུགས་ནི་རྩ་ལ་ལ་ནཱ་དང༌། ར་ས་ནཱའི་རླུང་གཉིས་བསྡམས་ནས། དབུས་ཀྱི་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་ར་རླུང་ཕྲ་མོ་ཁབ་ཙམ་པ་དམར་པོ་ཅིག་བཅུག་ནས། དེས་སྤྱི་བོ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཀར་པོ་བབ་ནས། ཉམས་མྱོང་གི་བདེ་བ་སྐྱེ་བ་ནི། ཐབས་རྣམ་པ་མང་པོའི་སྒོ་ནས་བཅོས་མ་ཡིན་པ། བཅོས་མ་ནི་འདུས་བྱས་ཡིན་པས་མི་གྲོལ་ཏེ་དེའི་ཕྱིར། རྣམ་པ་དུ་མའི་ཚུལ་གྱིས་བཅོས་མ་པས། ཡ
Chinese
因此，对于交合者完全执着之后，此乐并非是究竟的，而是有漏的。那是因为什么呢？因为因是短暂的，处是短暂的，时是短暂的。那是因为因不生于唾液和鼻涕等；处不是金刚莲花（藏文：རྡོ་རྗེ་པདྨ་），不从他处生；时不是金刚和莲花聚合之时，不生于其他时候，是所作的法，是变化的，是暂时的。因此，对于非究竟者，愚昧者执着为究竟。愚昧者说：‘此即是究竟。’所谓究竟，是指无有三时聚散的，不作意的法界。在那状态中，生起忆念的幻化，修习忆念的四轮，以及从忆念的金刚莲花中，执着于聚合和分散而希望获得解脱，譬如将自己家中已有的东西放下，却在门外寻找没有的东西一样。无论从家中出来到门口，对于业手印的交合之乐执着，譬如一个极其淫荡的人，没有找到伴侣，跑到外面，对所有朋友说淫荡的话而生起快乐，并对此产生贪欲一样。以有相之乐未能寻得胜妙之乐，却对所作之法精进，因此不能从三界中解脱，即：ཀཱ་མ་（藏文，梵文天城体，kāma，欲界），是欲界；རཱུ་པ་（藏文，梵文天城体，rūpa，色界），是色界；ཨ་རཱུ་པ་（藏文，梵文天城体，arūpa，无色界），是无色界。询问关于欲界和色界之语。现在，关于愚昧者执着于风的例子，以如被苦痛战胜般显示。即是说，风瑜伽士束缚上风，下风向上提拉，像锻炼身体一样，努力修习空荡荡的状态，在那空性之家中修习乐。对于风的运行，在空性之家中，修习乐的方法是，束缚根部的拉拉那（藏文：ལ་ལ་ནཱ་）和拉萨那（藏文：ར་ས་ནཱ）二风，将中央的阿瓦杜提拉（藏文：ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་ར་）微细如针尖般的红色风注入，由此从头顶降下白色菩提心，生起体验之乐。通过多种方法，并非是真实的。虚假是造作的，因此不能解脱，所以，以多种方式造作。
English
Therefore, after being completely attached to the union, this bliss is not ultimate, but is defiled. Why is that? Because the cause is temporary, the place is temporary, and the time is temporary. That is because the cause does not arise from saliva and mucus, etc.; the place is not Vajra Lotus (Tibetan: རྡོ་རྗེ་པདྨ་), it does not arise from elsewhere; the time is not the time when Vajra and Lotus are united, it does not arise at other times, it is a made dharma, it is changing, it is temporary. Therefore, for those who are not ultimate, the ignorant cling to it as ultimate. The ignorant say, 'This is the ultimate.' The so-called ultimate refers to the Dharmadhatu that is without the gathering and scattering of the three times, and without mental fabrication. In that state, the emanation of mindfulness arises, practicing the four wheels of mindfulness, and hoping to attain liberation by clinging to the gathering and dispersing from the Vajra Lotus of mindfulness, is like putting down what one already has in one's own house, but looking for what one does not have outside the door. No matter who comes out of the house to the door, clinging to the bliss of union of the karma mudra, is like a very lustful person who cannot find a partner, runs outside, tells lustful stories to all his friends and generates happiness, and then develops desire for it. Because the bliss with characteristics has failed to find the sublime bliss, but strives diligently for the made dharma, therefore one cannot be liberated from the three realms, namely: kāma (Tibetan, Devanagari, kāma, desire realm), which is the desire realm; rūpa (Tibetan, Devanagari, rūpa, form realm), which is the form realm; arūpa (Tibetan, Devanagari, arūpa, formless realm), which is the formless realm. Asking about the words of the desire realm and the form realm. Now, the example of the ignorant clinging to the wind is shown as if being conquered by suffering. That is to say, the wind yogi binds the upper wind, pulls the lower wind upwards, and practices diligently to cultivate an empty state like exercising the body, and cultivates bliss in that emptiness. For the movement of the wind, in the house of emptiness, the method of cultivating bliss is to bind the two winds of lalanā (Tibetan: ལ་ལ་ནཱ་) and rasanā (Tibetan: ར་ས་ནཱ) at the root, and inject the central avadhūtirā (Tibetan: ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་ར་) subtle red wind like a needle tip, and from there, the white bodhicitta descends from the crown of the head, and the bliss of experience arises. Through various methods, it is not real. The false is fabricated, therefore it cannot be liberated, so it is fabricated in various ways.
Tibetan
ང་ན་ལུས་ནམ་མཁའ་ལྟར་སྟོང་པར་བསྒོམས་ནས། སེམས་ཐིག་ལེ་དཀར་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་བསྒོམས་ནས། ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་བདེ་བ་སྐྱེས་པ་དེ་ལ་དོན་དམ་པར་འཛིན་པ་ནི་སྒོམ་པ་ཉེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ནམ་མཁའ་ལུས་བབས་ཉེས་པ་དང་བཅས་པའི། ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་བདེ་བ་ལ་གདུང་བ་བསྐྱེད་ནས་རེ་བ་བྱས་ཏེ། འབད་ནས་བསྒོམས་པས་ འཁོར་བ་ལས། རྒྱལ་བར་གྱུར་པར་འདོད་པ་རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་བཅོས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གདུང་བས་རྒྱལ་བར་གྱུར་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའོ།། །།ད་ནི་འདྲེས་པའི་དཔེ་འགལ་བ་རེ་བ་དང་བཅས་པའི་དཔེ་བྲམ་ཟེའི་སྦྱིན་སྲེག་དང་མི་འགལ་བ་དོན་གྱི་སྦྱིན་སྲེག་བསྟན་ཏེ། དཔེར་ན་བྲམ་ཟེ་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་པའི་རྫས་ནི། མར་དང་འབྲས་དང་ཏིལ་སྲེག་པའོ། །མི་འགལ་བའི་སྦྱིན་སྲེག་ནི། སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཐབ་ཁུང་དུ་དྲན་པའི་ཏིལ་དང༌། སྟོང་པའི་མར་དང་སྣང་བའི་འབྲས་ལ་སོགས་པ་སྲེག་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་བྲམ་ཟེ་མར་དང་འབྲས་ཀྱིས་སུ། །དེ་ཡང་བྲམ་ཟེས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་ཤིང་བཅེར་ནས་མེ་སྦར་ནས། རྫས་གོང་མ་བསྲེགས་ནས་སྡིག་པ་སྲེག་པར་འདོད་ན་ནི། ཕྱིའི་སྦྱིན་སྲེག་ཡིན་ལ་ལྟེ་བར་གཏུམ་མོའི་རང་བཞིན་སྤང་ནས། རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྲེག་པར་འདོད་པ་ནི་ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་གོ །སྙིང་གར་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམས་ནས། ཁ་ཧོམ་ཁུང་དུ་བྱས་ལག་པ་གཉིས་དགང་གཟར་བླུགས་གཟར་དུ་བྱས་ཏེ། ཁ་ཟས་སྲེག་རྫས་སུ་བྱས་ནས། སྙིང་གར་ཡི་དམ་གྱི་ལྷ་མཉེས་པར་སེམས་པ་ནི་གསང་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གོ །བློ་ལས་འདས་པའི་ཐབ་ཁུང་དུ་བློས་བྱས་པ་སྣ་ཚོགས་སྲེག་རྫས་སུ་དབུལ་བ་ནི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་སྦྱིན་སྲེག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབར་བའི་མེ་ལ་སྦྱིན་སྲེག་རྫས་སུ་བྱས་ནས། དེ་ཡང་བྲམ་ཟེའི་བསམ་པ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱང་ནམ་མཁའ་སྟོང་པར་བསྒོམ། རྫས་རྣམས་ཀྱང་སྟོང་པར་བསྒོམས་ནས། སྦྱིན་སྲེག་བྱས་པས། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ལྷ་དང༌། སྲེག་རྫས་ཀྱི་བཅུད་ཀྱིས་མཉེས་ནས་གྲོལ་བ་ཐོབ་ཟེར། དོན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན། ནམ་མཁའ་ནི་སྟོང་པ་ཡིན་ལ་རྫས་ཀྱི་བཅུད་ནི་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་ཀ་བསམ་དུ་མེད་པའི་དབྱིངས་སུ་བསྐྱེད་ཅིང་ཐིམ་པར་བྱེད་པས། ནམ་མཁའི་བཅུད་ཀྱི་རྫས་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། བཅོས་མའི་སྦྱིན་སྲེག་དང༌། བྱས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་འཁོར་བ་ཉིད་དུ་ཞེན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དོན་གྱི་སྦྱིན་སྲེག་རྟོགས་ན། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དབྱིངས་དང་བྲལ་དུ་མེད་པར་ཞེན་པས།
Chinese
我观自身如虚空般空性，观心为白明点，菩提心之自性，若执着于生起之有漏乐受为真实，则是错误的修行。因此，将身体安住于虚空，对有漏的乐受生起贪执与期望，并努力修持，却妄想由此从轮回中解脱的瑜伽士，乃是虚伪之人。这是以贪执求得解脱的瑜伽士。 现在讲述混合的比喻，即与婆罗门火供相违背的，带有期望的比喻，以及不相违背的，具有意义的火供。例如，婆罗门进行火供的供品是酥油、稻米和芝麻。不相违背的火供是，在无生之火炉中，焚烧忆念的芝麻，空性的酥油和显现的稻米等。如同婆罗门以酥油和稻米进行火供。 同样的，婆罗门在坛城的中央砍柴点火，焚烧上述供品，若认为由此可以焚烧罪业，则是外在的火供。舍弃脐轮中拙火的自性，若认为由此可以焚烧分别念，则是内在的火供。在心间观想本尊坛城，将口作为火供的孔穴，双手做成倾倒供品的姿势，将食物作为火供的供品，心想由此能令心间的本尊欢喜，则是秘密的火供。在超越思维的火炉中，将各种由心所造之物作为供品献上，则是真如的火供。以燃烧的火焰作为火供的供品。 同样的，婆罗门的想法是，自身也观为空性，供品也观为空性，通过火供，虚空般的空性之神，以及供品的精华得以欢喜，从而获得解脱。从意义的角度来说，虚空是空性，而供品的精华是显现，将二者于不可思议的法界中生起并融入，虚空的精华之供品得以生起。虚假的火供，以及造作的空性，只会执着于轮回。若能证悟具有意义的火供，则会毫不分离地执着于法性之界。
English
I meditate on my body as empty like the sky. I meditate on the mind as a white drop, the nature of bodhicitta. To grasp the arising contaminated pleasure as truly existent is a faulty meditation. Therefore, to settle the body in space, to generate longing and hope for contaminated pleasure, and to strive in meditation, yet desiring to be victorious over samsara, is a yogi who is artificial. This is a yogi who is victorious through longing. Now, I will explain the mixed example, the example that contradicts the Brahmin's fire offering with hope, and the non-contradictory, meaningful fire offering. For example, the substances that a Brahmin uses for fire offerings are butter, rice, and sesame seeds. The non-contradictory fire offering is to burn sesame seeds of mindfulness, butter of emptiness, and rice of appearance, etc., in the stove of no birth. Just as the Brahmin offers butter and rice. Similarly, the Brahmin chops wood and lights a fire in the center of the mandala. If he burns the above substances and thinks that he is burning sins, it is an external fire offering. Abandoning the nature of tummo in the navel chakra, if he thinks that he is burning discursive thoughts, it is an internal fire offering. Meditating on the mandala of the deity in the heart, making the mouth the hole for the fire offering, making the two hands the pouring and receiving vessels, making food the offering substance, and thinking that the heart deity is pleased, is a secret fire offering. In the stove beyond mind, offering various things made by the mind as offering substances is the fire offering of Suchness. Making the blazing fire the substance for the fire offering. Similarly, the Brahmin's thought is that he himself also meditates on emptiness like the sky. He also meditates on the substances as empty. By performing the fire offering, the deity of emptiness like the sky and the essence of the offering substances are pleased, and liberation is attained. From the point of view of meaning, the sky is emptiness, and the essence of the substances is appearance. Both are generated and dissolved in the inconceivable realm. The substance of the essence of the sky is generated. Artificial fire offerings and fabricated emptiness only lead to attachment to samsara. If one realizes the meaningful fire offering, one will be attached to the Dharmadhatu without separation.