Chinese
善和殊胜的祈愿力，使身体色身有两种形态，显现极其清净，并且从清净中产生。如果问身体是否与它本身不同，那么应当说明，它就是大乐自性的本质。大乐是远离增损的，是不可思议的法身。它们的自性是色身，也就是本质。如果有人说，意念会变成严重的障碍，那么应当说明，经书中说：如此，不作意的法是善的，作意的法是不善的。这叫做“阿玛那色”（藏文：ཨ་མ་ན་སེ་），应当通过词语和声音的差别来理解。其中，“阿”（藏文：ཨ་）是没有生，“玛那”（藏文：མ་ན་）是意，即觉知，“色”（藏文：སེ་）是作。因此，觉知和作意被“阿”所阻碍，因为它们本身被遮止，所以是不作意。因此，不作意就是作意，作意就是不作意，所以是善的。与此相反的一面叫做“玛那色”（藏文：མ་ན་སྱེ་），即没有觉知。这些是作意的法，因为产生不善，所以应当在轮回中观察。如果像龙树那样，不能像释迦顶上的宝珠一样显现。不是的，依靠殊胜上师的恩德，能够体验到一切种类的殊胜恩德。如果问为什么大手印不能安立为四个刹那，那是因为它是无垢和自明的缘故。如果思考就会变成垢染，所以不应该思考。不住、离勤的不可思议的智慧，不是通过思辨产生的，而是要修习的。这些也应当思考，经过思辨后不要去想，那时不生起思念的俱生智慧，就称为无分别。因此，没有作意的因，没有因，所以不是没有所思，而是有的。如果说会断灭，那不是的，因为已经体验过真如和清净的边际，所以不会改变。如果问这和识有什么区别，那么这就像幻象一样是虚假的安立，对于在中观中安立没有执着。瑜伽行。
English
Through the power of goodness and extraordinary prayers, the body, the form body, has two forms. Appearances are extremely pure, and they arise from purity. If asked whether the body is different from itself, then it should be explained that it is the very nature of great bliss. Great bliss is free from exaggeration and detraction, and it is the Dharmakaya of non-duality. The nature of these is the Rupakaya, which is the essence. If someone says that mindfulness becomes a serious obstacle, then it should be explained that the scriptures say: Thus, the Dharma of non-mindfulness is virtuous, and the Dharma of mindfulness is non-virtuous. This is called "Amanase" (Tibetan: ཨ་མ་ན་སེ་), and it should be understood through the distinction of words and sounds. Here, "A" (Tibetan: ཨ་) means unborn, "Mana" (Tibetan: མ་ན་) means mind, which is awareness, and "Se" (Tibetan: སེ་) means action. Therefore, awareness and action are obstructed by "A", because they themselves are blocked, so it is non-mindfulness. Therefore, non-action is action, and action is non-action, so it is virtuous. The opposite side is called "Manasye" (Tibetan: མ་ན་སྱེ་), which means no awareness. These are the Dharmas of mindfulness, because they produce non-virtue, so they should be observed in samsara. If, like Nagarjuna, it cannot be shown like the jewel on the crown of Shakya. No, through the kindness of the supreme guru, one can experience all kinds of supreme kindness. If asked why Mahamudra cannot be established as four moments, it is because it is stainless and self-luminous. If one thinks, it becomes defiled, so one should not think. The inconceivable wisdom of non-abiding and effortless effort is not produced through speculation, but should be practiced. These should also be contemplated, and after contemplation, do not think about them. At that time, the co-emergent wisdom that does not arise thought is called non-conceptual. Therefore, there is no cause for mindfulness, and because there is no cause, it is not that there is nothing to be thought about, but there is. If it is said that it will be annihilated, it is not, because one has already experienced the boundary of Suchness and purity, so it will not change. If asked what is the difference between this and consciousness, then this is a false establishment like an illusion, and there is no attachment to establishing it in Madhyamaka. Yoga practice.
Tibetan
་པ་དང༌། །དབུ་མ་ལ་ཁྱད་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན་། །རྣམ་རིག་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་བརྟགས་པའི་ཤེས་པ་དངོས་སུ་ཡོད་པར་རིག་ལ། མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ནི་རྗེས་སུ་ཐོབ་པོ། །རྣམ་པ་དང་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཚོགས་སུ་ཉམས་སུ་མྱོང་པ་ནི་གསལ་བ་སྟེ་མ་རྟོགས་པའོ། དབུ་མ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཐ་སྙད་བརྟགས་ལ། །བྱིས་པ་དག་ལ་དོན་དམ་ཞེས་མཐོང་པར་བྱ་པའི་ཕྱིར་ཇི་སྲིད་དུ་བློས་ཡུལ་དུ་བྱས་ང་ཐམས་ཅད་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བརྟགས་ལ། །དེ་ཡང་མཐུན་པའི་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ཙམ་ལ་སྣང་ཞིང༌། སྣང་བའི་རྒྱུན་སླུ་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པས་སྒྱུ་མར་མཐོང་པར་བྱས་ཏེ། །དེ་ཡང་བདག་ལ་ལྟོས་ནས་སྐད་ཅིག་མར་བཞག་ལ། ཆ་ཤས་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་མེད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་རྟག་པ་དང་ཆད་པ་གཉིས་མེད་པ་ལས་འདས་པ་སྟེ། རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དྲི་མ་མེད་པའི་ཆ་བློ་ཡུལ་དུ་མ་བྱས་སྒྲོ་སྐུར་དང་བྲལ་བའོ། །དེ་ཡང་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་འདུ་ཤེས་པའི་དུས་ཉིད་ནས། ཆུ་མེད་དེ་ཆུར་འདུ་ཤེས་པ་དང་ཅུ་མེད་པ་གཉིས་ཐ་མི་ད་པ་ཉིད་ལ། སྨིག་རྒྱུ་བསལ་བར་བྱ་བ་ཉིད་དམ་ཅུ་བསྒྲུབ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པ་བཞིན་དུ་འཁོར་བ་བསལ་བར་བྱ་བ་འམ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་དོ། །དེ་ཡང་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་སྟེ། གང་ ལ་གཉིས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་མེད་པའོ། །དེ་ཡང་མཐར་ཐུག་པའི་དོན་ནི། །གསུང་རབ་ལས། ཀུན་དུ་རྟོག་པས་མ་བརྟགས་པས། །རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་ཡི་སྐུ། །དྲན་པ་མེད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད། །དམིགས་པ་མེད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་དག་ནི་ལྟ་བ་དང་བསྒོམ་པ་དང་སྤྱོད་པ་དང༌། དབྱེར་མི་ཕྱེད་པ་གསུམ་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཀུན་དུ་རྟོག་པས་མ་བརྟགས་པས་དཔྱད་པ་གཉིས་དང་བྲལ་བ་ནི་སྤྱོད་པའོ། །བདེ་བ་དང་སྟོང་པ་རབ་ཏུ་མི་གནས་ཤིང༌། །འདོད་པ་གཉིད་དང་བྲལ་བ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་སྟེ་ལྟ་བའོ། །སྦྱོར་བ་དང༌། དངོས་གཞི་དང་མཇུག་གི་གོ་རིམས་ཀྱི་དྲན་པ་མེད་པས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་བསྒོམ་པའོ། །གསུམ་དུ་བརྟགས་པས་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པས་ཏེ། དེ་དག་ལ་གོམས་པ་མེད་པ་ནི་ཕྱག་འཚལ་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལས་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་མཆོག་གི་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོ་སླའོ། །གལ་ཏེ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ལས་དགའ་བྲལ
Chinese
以及。如果问应成派中观和唯识宗有什么区别？唯识宗认为，通过分别念所考察的知识是真实存在的，而无明的习气之事物存在是随后获得的。在形象和无二的集合中体验是显现，即是不证悟。应成派中观为了众生的利益，在世俗中安立名言，为了让孩子们能够见到所谓的胜义谛，只要是通过心识作为对境的一切都安立为世俗。而且，这仅仅是在和谐的因缘聚合时显现，由于显现的相续是欺骗性的法，因此被视为幻象。而且，这也是相对于我而安立为刹那，由于具有部分，因此是无自性的。而且，这也超越了常断二边，不是名言的胜义谛，没有染污的部分，不以心识作为对境，远离增益和损减。而且，就像在海市蜃楼中误以为是水的时候，没有水，误以为是水和没有水二者是无二无别的。就像没有必要去除海市蜃楼，或者没有必要去证实水一样，没有必要去除轮回，或者没有必要去成就涅槃。而且，这是双运，即是对任何事物都没有二取执着。而且，这是究竟的意义。经书中说：由于没有通过分别念来考察，所以是极不驻留之身，在没有忆念的意中行事，向没有对境者顶礼。要知道这些是见、修、行，以及不可分割三者。而且，由于没有通过分别念来考察，远离二种观察是行。安乐和空性极不驻留，远离贪欲和睡眠是，大乐之身是见。没有结合、正行和结尾次第的忆念，在意中行事是修。由于对三者进行考察而不可分割，是没有对境，对这些没有串习是顶礼，凡是所说的这些都要理解为大手印。像这样的大手印，从什么也不是的大乐中，会产生殊胜的誓言手印之果，这是容易理解的。如果大手印是俱生智，那么远离喜乐
English
And. If asked, what is the difference between Prasangika Madhyamaka and the Vijnanavada school? The Vijnanavada school believes that the knowledge examined through conceptual thought is truly existent, while the existence of the objects of ignorance's habitual tendencies is acquired subsequently. Experiencing in the assembly of form and non-duality is manifestation, which is non-realization. Prasangika Madhyamaka, for the benefit of sentient beings, establishes conventional terms in the relative truth. In order for children to see the so-called ultimate truth, everything that is taken as an object by the mind is established as relative truth. Moreover, it only appears when harmonious causes and conditions gather. Since the continuity of appearance is a deceptive phenomenon, it is regarded as an illusion. Furthermore, this is established as momentary relative to the self, and since it has parts, it is without inherent existence. Moreover, it transcends the two extremes of permanence and annihilation. It is not the ultimate truth of terms, without the part of defilement, not taking the mind as an object, and free from addition and subtraction. Moreover, just as when one mistakes a mirage for water, there is no water, and the two, mistaking it for water and not having water, are non-dual. Just as there is no need to remove the mirage, or no need to prove the existence of water, there is no need to remove samsara, or no need to achieve nirvana. Moreover, this is union, that is, there is no clinging to duality towards anything. Moreover, this is the ultimate meaning. The scriptures say: Because it is not examined through conceptual thought, it is a body that does not dwell, acts in a mind without memory, and prostrates to that which has no object. Know that these are view, meditation, conduct, and the indivisible three. Moreover, since it is not examined through conceptual thought, being free from two kinds of observation is conduct. Bliss and emptiness do not dwell, and being free from desire and sleep is, the body of great bliss is the view. Without the memory of the order of combination, main practice, and conclusion, acting in the mind is meditation. Since it is indivisible by examining the three, it is without an object, and not being accustomed to these is prostration. Whatever is said, all of these should be understood as Mahamudra. Such a Mahamudra, from the great bliss that is nothing, will produce the result of the supreme samaya mudra, which is easy to understand. If Mahamudra is coemergent wisdom, then being free from joy