Tibetan
་རྟོགས་པའི་དུས་ཉིད་ལ་སྨྲས་པ་སྟེ། དངོས་པོ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་གྲུབ་པ་མེད་དེ་སློབ་པ་པོའི་བློ་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཚིག་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །དེ་དག་ལ་རྩོད་དེ་འཁོར་བ་ནི་ཟས་དུག་ཅན་གྱི་རྣམ་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། གནོད་པ་འབའ་ཞིག་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་ཙམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ནི་མི་རིགས་སོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་ཙམ་རྟོགས་སུ་རུང་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་པར་ཐལ་ལོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་གཉུག་མའི་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་ཅེས་པར་འགལ་ལོ། །མེད་ན་ནི་མ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་ཡོངས་སུ་དོར་བ་ལས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པར་རིགས་སོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དཀའ་ཐུབ་དང་དཀའ་སྤྱད་ཀྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་ནི་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ་མུན་པ་དང་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་བས་ན་འདི་དག་སྐྱོན་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་དུག་གིས་སེམས་ཅན་འཆི་བར་གྱུར་ཀྱང་དུག་གི་སྔགས་ཅན་དེ་དག་དུག་གིས་གལ་ཚུགས་ཏེ་དེ་དེ་ཉིད་སྨན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་དེ། དུག་ལོགས་སུ་སོང་བ་འམ་སྨན་གཞན་ནས་བྱུང་བ་མེད་དེ། དེ་ཉིད་དེའི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་བཞིན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལོགས་སུ་དོར་ཞིང་བདེ་བ་ཆེན་པོ་གཞན་ནས་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བླ་མ་དམ་པའི་གདམས་ངག་གིས་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་ཉམས་བསུ་མྱོང་ བས་དེ་ཉིད་དེའི་ངོ་བོར་གྱུར་ཏེ། དེ་བས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ལས་ཡེ་ཤེས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གནས་ཏེ་དེ་དག་གི་མཐུས་སྐད་ཅིག་མ་ཉམས་སུ་མྱོང་སྲིད་ཀྱང་ཇི་བཞིན་པའི་མ་མྱོང་བས་གྲོལ་བར་མི་ནུས་པ་དག་གོ །དེ་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ན་སྐད་ཅིག་མ་དེ་ཉིད་ལ་སངས་རྒྱས་པར་ནུས་སོ། །དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བརྟགས་པའི་ལྷ་ལ་མཆོད་པ་ལོ་ཁྲི་ཕྲག་འབུམ་རྣམས་སུ་མཆོད་ཅིང༌། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱིན་པར་བྱས་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པས་བརྟགས་ཏེ་འབྲས་བུ་ལོགས་སུ་འགྲུབ་པར་འགྲུབ་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་དང་བྲལ་ཏེ་བརྟགས་པའི་བདག་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པས་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་འབྲས་བུ་དེ་མེད་དེ་མི་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་བས་ན་གཉིས་འཛིན་དང་བྲལ་བ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པ་སྟེ། གཉིས་འཛིན་དང་བཅས་པ་ནི་བདག་ཉིད་འཆིང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་ཡིས་ཅི་ཞིག་བྱའོ། །དེ་བས་ན་དེ་ལ་གོམས་པས་གྲོལ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་ཞིང༌། དེ་འདྲ་བའི་སྤྱོད་ལམ་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་འདི་འདྲ་བར་ཆད་པ་མེད་དོ། །འདི་ལ་འདིས་འདི་ཉིད་དུ་འདིར་གོམས་པར་བྱས་པས་མི་རྟོག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འཁོར་བ་པ་མ་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་མ་ལུས་བརྒལ་དཀའ་བ་འདི་དག་བརྒལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་སྤྱད་པས་འགྱུར་ཞེ་ན། མིག་ནི་མི་འཛུམས་ཏེ་ཅིར་སྣང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་དང༌། ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་སེམས་ནི་ངང་གིས་འཕགས་པ་དང་ཕྱི་ནང་གི་བྱུང་ཚོར་ཞི་བར་འགྱུར་ཏེ། སྐད་ཅིག་མ་དེ་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྟགས་རླུང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་འགོག་པ་ཙམ་བྱེད་པའི་བླ་མས་བསྟན་པའི་བླ་མ་ཆེན་པོའི་ངག་ལས་རྟོགས་སོ། །དེ་ནི་འདུ་ཤེས་བཅིངས་པས་མི་གྲོལ་བར་འགྱུར་བར་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། གང་ཚེ་རླུང་རྒྱུ་བ་དེ་མི་གཡོ་སྟེ། །གང་གི་ཚེ་ན་འཆིང་བར་ཅི་བྱར་ཡོད། །ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ནི་དུས་གང་གི་ཚེ་བླ་མ་དམ་པ་དེ་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་ཚེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཀག་སྟེ། སྟེང་འོག་གི་རླུང་རྒྱུ་བ་བཀག་སྟེ། དེ་རྟོག་པ་ལ་མི་གཡོ་སྟེ། མི་རྟོག་འབའ་ཞིག་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་བསྒོམ་བྱ་དང་སྒོམ་བྱེད་དུ་རྟོག་ཅིང་ཐབས་དང་ འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་གང་གི་ཚེ་ན་འཆིང་བར་འགྱུར་ཏེ་དེ་དག་གི་ཚེ་ཅི་བྱར་ཡོད་དོ། །ད་ནི་དེ་ཉིད་དུ་ཤེས་པས་གྲོལ་བར་འགྱུར་བ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྲིད་དབང་པོ་ཡུལ་ལ་ལྷུང་བ་དང༌། །དེ་སྲིད་རང་ཉིད་ལས་ནི་རབ་ཏུ་རྒྱས། །ཁྱེད་ཅག་ཅི་བྱེད་ད་ལྟ་སེམས་ལ་ལྟོས། །གར་འགྲོ་སེམས་དང་ཀྱེའོ་དཔའ་བོ་རྣམས། །དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་དགའ་བའི་དགོངས་པས་བཞུགས། །གང་ཞིག་གང་ན་གནས་པའི་མི་རྣམས་ནི། །དེ་སྲིད་རང་ཉིད་དེ་ཡིས་མ་མཐོང་སྟེ། །མཁས་པ་ཐམས་ཅད་བསྟན་བཅོས་འཆད་པ་ཡིས། །ལུས་ལ་སངས་རྒྱས་ཡོད་པ་མ་རྟོགས་སོ། །ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་དག་གིས་ཇི་སྲིད་དབང་པོའི་ཡུལ་ལ་ལྷུང་ཞིང་ཞེན་བ་ན་དེ་སྲིད་དུ་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱི་སེམས་ཉིད་ལས་ནི་རབ་ཏུ་རྒྱས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་སྣང་གྲགས་ཐམས་ཅད་སེམས་གཉུག་མའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱེད་ཅག་གིས་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པ་དེ་དག་དེ་ལྟ་ཅི་བྱེད་དེ་མི་བྱེད་དོ། །བྱེད་ན་སེམས་ལ་ལྟོས་ཤིག་དང་ངོ༌། །དེ་དག་གར་འགྲོ་སེམས་དང་སྟེང་འགྲོངས་མེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་རོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་བས་ཀྱེ་ཧོ་རྣལ་འབྱོར་པའི་དབང་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་སེམས་དག་པ་དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་དགའ་བའི་དགོངས་པས་དེ་ཉིད་ལ་ཞུགས་པར་བྱའོ། །སྐྱེས་པ་དང་བུ
Chinese
说的是证悟之时。事物自身没有自性成立，仅仅是为了在学习者的心中表达，所以只是一种言辞而已。与这些争论，轮回就像有毒的食物一样，因为只会带来损害，所以仅仅通过领悟是无法成就的。如果那样的话，那么一切众生都能在一瞬间领悟，因此会陷入成佛的谬论。如果不是那样，那么就与“法身本具于众生相续中”的说法相矛盾。如果没有，那么因为是无法获得的，所以理应通过完全舍弃轮回而获得涅槃。如果那样的话，那么一切众生都会通过苦行和难行而成就。这些本体相同是不合理的，就像黑暗和光明一样。因此，如果说这些会有过失，那不是的。例如，毒药能使众生死去，但拥有毒咒的人却能用毒药来控制，使毒药变成药物。因此，本体相同并没有矛盾，毒药不是单独存在，也不是从其他药物中产生，而是它本身变成了那种性质。同样，不是舍弃分别念而从其他地方获得大乐，而是通过上师的教诲，使庸常的意识体验到衰败，从而使它本身变成那种性质。因此，一切众生的相续中都存在着唯一的智慧，凭借这些，即使能在一瞬间体验到，但因为没有如实地体验到，所以无法解脱。只有如实地体验到，才能在那一瞬间成佛。那些没有如此证悟的人，即使供养他们所分别的本尊数百万年，即使布施给一切众生，也因为是通过分别念来分别，想要单独成就果位。因为执着于与此分离并分别的“我”，所以没有法身的果位，不会产生。因此，远离二取才是证悟，执着于二取会束缚自己，那又有什么用呢？因此，即使习惯了它也不会解脱，这样的行为只会带来轮回的痛苦。
English
It speaks of the time of realization. Things themselves do not have their own nature established, but are merely words to be expressed in the minds of learners. Arguing with these, samsara is like poisonous food, because it only brings harm, so it is unreasonable to achieve it through mere understanding. If that were the case, then all sentient beings could realize it in an instant, and therefore it would lead to the fallacy of becoming Buddhas. If it is not so, then it contradicts the statement that "the Dharmakaya is inherently present in the continuum of sentient beings." If it is not there, then because it cannot be obtained, one should attain nirvana by completely abandoning samsara. If that were the case, then all sentient beings would be accomplished through asceticism and difficult practices. These being of the same essence is unreasonable, like darkness and light. Therefore, if you say that these will have faults, it is not so. For example, poison can cause sentient beings to die, but those with poison mantras can control the poison and turn it into medicine. Therefore, there is no contradiction in being of the same essence. The poison does not exist separately, nor does it arise from other medicines, but it itself becomes that nature. Similarly, it is not that one abandons conceptualization and obtains great bliss from elsewhere, but through the instructions of the noble guru, ordinary consciousness experiences decay, so that it itself becomes that nature. Therefore, the sole wisdom abides in the continuum of all sentient beings, and by its power, even if one can experience it in an instant, one cannot be liberated because one has not experienced it as it is. Only by experiencing it as it is can one become a Buddha in that instant. Those who have not realized it in this way, even if they worship the deities they have conceptualized for millions of years, and even if they give alms to all sentient beings, it is because they conceptualize through conceptualization, wanting to achieve the result separately. Because of clinging to the "self" that is separated from this and conceptualized, there is no fruit of the Dharmakaya, it will not arise. Therefore, to be free from dualistic grasping is to be enlightened, and to be attached to dualistic grasping will bind oneself, so what is the use of it? Therefore, even if one becomes accustomed to it, one will not be liberated, and such behavior will only bring the suffering of samsara.
Chinese
无有阻碍。于此以此于此自身在此串习故，不思之分别，轮回者未证之自性，所有难以超越者，此等不能超越。如何行持而能超越耶？眼不眨动，所显现者乃大印之自性，体验平凡之觉知，心自然超胜，内外之生起寂灭。于彼刹那，仅以风之自性阻断识之相，乃从上师所教之上师之大语中证悟。彼乃显示以执著念而不能解脱，当示之：何时风行彼不摇，何时束缚有何用？此之义乃何时远离彼殊胜上师之时，阻断分别，阻断上下之风行，彼于分别不摇动，唯住于不思故，于思所修与能修，及欲得方便与 果之时，则成束缚，于彼等之时有何用耶？今当显示以知彼性而得解脱：乃至诸根堕于境，如是自性极增长，汝等何为今观心，心往何处诸勇士，彼乃极喜之意而住。何者于何处所住之人，如是自性彼未见，一切智者以论典讲说，未证悟身中具佛。此之义乃瑜伽士等于诸根堕于境而执著时，如是所显现等一切，当知乃从自性之心性中极增长。如是显现声响一切乃本觉心之体性故，汝等以自性安住之心，彼等如何作为耶？不作也。若作则观心识，彼等往何处去，心与上无有穷尽。何以故耶？因彼乃彼性之味故。是故，嗟呼！瑜伽士之诸根，当以自性清净之心，以极喜之意入于彼性中。士夫与子
English
There is no obstruction. By practicing this, in this very place, one will not overcome the afflictions of cyclic existence, which are the nature of non-realization, and all the difficult-to-transcend obstacles. How does one overcome them through practice? By not blinking the eyes, whatever appears is the nature of the Great Seal. By experiencing ordinary awareness, the mind naturally transcends, and the arising of inner and outer phenomena subsides. In that very instant, the sign of consciousness is merely obstructed by the nature of wind, which is realized from the great words of the master taught by the guru. It should be shown that one will not be liberated by clinging to concepts: When the wind flows, it does not move; when is there any use for bondage? The meaning of this is that when one is separated from that noble guru, one obstructs conceptualization, obstructs the flow of wind above and below, and does not waver in conceptualization. Because one abides solely in non-thought, when one thinks of something to be meditated on and a meditator, and desires to attain means and fruit, one becomes bound. What is the use at those times? Now, it should be shown that liberation is attained by knowing that very nature: As long as the senses fall into objects, so long does self-nature greatly increase. What are you doing? Look at the mind now. Where does the mind go, O heroes? It abides in a state of great joy. Those who dwell in whatever place, as long as they do not see that self-nature, all the wise ones explain the scriptures, but do not realize that the Buddha is present in the body. The meaning of this is that when yogis fall into objects of the senses and cling to them, all that appears and so on should be known to increase greatly from the very nature of mind. Thus, since all appearances and sounds are the nature of the original mind, how do you act with the mind that abides by its own nature? You do not act. If you do, look at the mind. Where do they go? There is no end to the mind and above. Why is that? Because it is the taste of that very nature. Therefore, alas! O senses of yogis, with a mind that is pure by its own nature, enter into that very nature with great joy. Man and son