Tibetan
གྲགས་པའི་སྙིང་པོ་སྨྲ་བྱེད་ཀྱང༌། །བྱོལ་སོང་འཇིག་རྟེན་མི་གོ་ཇི་ལྟར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནི། བླ་མའི་གདམས་ངག་དེ་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་གང་གི་རྒྱས་བཏབ་སྟེ། ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་བླངས་ནས་རྟག་ཆད་ཀྱི་སྐྱེ་འཆི་གནས་གྱུར་པས། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འབྲས་བུ་ཆགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བླངས་ཏེ། དེ་ནས་སྐད་ཅིག་མ་དེ་ཉིད་ལ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཆོག་གྲུབ་སྟེ། མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་སོ་ཞེས་སྐད་སྙན་པར་བསྒྲགས་པས་སྙིང་པོའི་དོན་གྱི་སྨྲ་བར་བྱེད་ཀྱང་ཚོགས་མ་བསགས་པའི་གང་ཟག་རྟོག་པའི་རྨོངས་པས་བྱོལ་སོང་གི་འཇིག་རྟེན་དང་འདྲ་པ་རྣམས་ཀྱིས་མི་གོ་བའི་ཕྱིར་དེ་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ད་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དོན་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། བསམ་གཏན་བྲལ་བས་ཇི་ཞིག་བསམ་བྱར་ཡོད། །བརྗོད་དུ་མེད་ལ་གང་ཞིག་བཤད་དུ་ཡོད། །སྲིད་པའི་ཕྱག་རྒྱར་འགྲོ་བ་མ་ལུས་ཞུགས། །རང་བཞིན་གཉུག་མ་སུས་ཀྱང་རྟོག་པ་མད། །རང་བཞིན་སྙིང་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་དུས་སུ། །རྒྱུ་མེད་སྔགས་མེད་སེམས་མེད་བསམ་གཏན་མེད། །མཉམ་དུས་དེ་ཀུན་རང་བཞིན་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ། །རང་བཞིན་ཤེས་པས་འཁྲུལ་པ་སྙིང་པོའི་དོན། །རང་བཞིན་དག་པའི་སེམས་ཀྱི་པདྨོ་ལ། །རྟོག་གི་བསམ་གཏན་དག་གིས་མི་བསླད་དེ། །བདག་ཉིད་བདེ་ལ་གནས་ཀྱང་མ་ཞེན་ཅིག །ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ནི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཉུག་མའི་དོན་དེ་དག་ལ་བསྒོམ་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་འཛིན་གྱི་བསམ་གཏན་དང་བྲལ་བས་ཅི་ཞིག་བསམ་དུ་ཡོད་དེ་མེད་དོ། །བསམ་གཏན་གྱི་ངོ་བོ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་དག་ཀྱང་བརྗོད་དུ་མེད་ལ་ཡུལ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་གིས་བཤད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་དང༌། དེ་ཉམས་སུ་བླངས་པའི་ཐབས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚིག་བརྗོད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སྲིད་པ་སྟེ་ཁམས་གསུམ་པའོ། །དེ་ནི་རྟོག་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་གདམས་ངག་དང་ཉེ་བར་མ་འབྲེལ་བས་རྣམ་ རྟོག་གི་ཕྱག་རྒྱར་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་ཐམས་ཅད་ཞུགས་སོ། །རང་བཞིན་གཉུག་མའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་སུས་ཀྱང་རྟོག་པ་མེད་དེ་རང་བཞིན་གཉུག་མའི་སྙིང་པོའི་དོན་དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དུས་སུ་རྒྱུད་མེད་དེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བཀའ་གྲུབ་པ་མེད་དོ། །སྔགས་མེད་དེ་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་བསྟན་བཅོས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་དོ། །དེ་དག་གིས་བ
Chinese
縱然宣說名聲之精髓，又怎能讓畜生世界的眾生理解？這句話的意思是：從體驗上師的口訣中加以擴展，捨棄庸常的知識，經歷常斷的生死輪迴。自己領取了那如實的果實，即一切成就中最殊勝者。然後，在那一剎那，成就了至上的大樂，證得圓滿正等覺，以美妙的聲音宣告，縱然宣說精髓之義，但未積累資糧的眾生，因妄念的愚昧，如同畜生世界，無法理解，這又該如何是好？這就是這句話的含義。現在將闡釋不顛倒的真義： 遠離禪定，有何可思？ 不可言說，有何可述？ 輪迴之印，眾生皆入。 本來面目，無人能思。 體驗自性精髓時， 無因無咒亦無心，亦無禪定。 平等之時，彼皆自性迷亂之因。 以自性之智，迷亂乃精髓之義。 於自性清淨之心蓮上， 莫以妄念之禪定染污之。 安住於自性之樂，亦莫執著。 這句話的意思是：對於那如實本初的意義，因為無可修習，所以不應修習。遠離二取之禪定，又有什麼可思量的呢？沒有什麼可思量的。那些用以證成禪定本質的言辭，也是不可言說的，因為沒有實質的對象，又有什麼可以述說的呢？沒有什麼可以述說的。對於那些未能如是了悟的眾生，因為有可修習的對象，以及體驗此對象的方法，所以有言說的必要，因此有輪迴，即三界。因為輪迴源於妄念，所以與聖者的口訣沒有緊密的聯繫，一切眾生都陷入了分別念的印記之中。本來面目的如實性，是無人可以思量的，當體驗本來面目的精髓之義時，沒有因，因為沒有如來藏的成就。沒有咒語，因為沒有依賴咒語的論典的成就。這些
English
Even if one speaks of the essence of fame, how can one make sentient beings of the animal realm understand? The meaning of this is: expanding from the experience of the guru's instructions, abandoning ordinary knowledge, and experiencing the cycle of birth, death, and change of permanence and annihilation. One takes for oneself the supreme of all fruits, which is suchness. Then, in that very moment, the supreme of great bliss is achieved, and one attains complete and perfect enlightenment. By proclaiming with a beautiful voice, even if one speaks of the meaning of the essence, those who have not accumulated merit, due to the delusion of conceptualization, are like the animal realm and cannot understand. What is to be done? This is the meaning of this statement. Now, the meaning of non-perversion will be explained: Devoid of meditation, what is there to contemplate? Unspeakable, what is there to say? All beings enter the seal of existence. No one can conceive of the innate nature. When experiencing the essence of one's own nature, There is no cause, no mantra, no mind, no meditation. In equality, all of that is the cause of the delusion of one's own nature. With the wisdom of one's own nature, delusion is the meaning of the essence. On the lotus of the mind of pure nature, Do not defile it with the meditation of conceptualization. Even if you abide in the bliss of your own nature, do not be attached. The meaning of this is: because there is nothing to meditate on in the meaning of suchness, the innate, one should not meditate. Devoid of dualistic meditation, what is there to contemplate? There is nothing to contemplate. The words that establish the essence of meditation are also unspeakable, because there is no established object. What is there to say? There is nothing to say. For those sentient beings who have not understood in this way, because there is an object to be meditated upon, and a method for experiencing this object, there is a need for speech. Therefore, there is samsara, the three realms. Because samsara arises from conceptualization, it is not closely connected to the instructions of the holy ones, and all beings enter the seal of conceptualization. The suchness of innate nature cannot be conceived by anyone. When experiencing the meaning of the essence of innate nature, there is no cause, because there is no achievement of the Tathagatagarbha. There is no mantra, because there is no achievement of treatises that rely on mantras. These
Tibetan
སྒྲུབ་པའི་སེམས་ཉིད་དང་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བསམ་གཏན་དུ་གྲུབ་པ་མེད་དོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དུས་སུ་གོང་དུ་བཤད་པ་དེ་ཀུན་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་རྣལ་མའི་རང་བཞིན་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུའོ། །དེ་དག་ཀྱང་འཁྲུལ་དུ་ཡོད་དམ་ཞེ་ན། སྣང་སྲིད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཤིང་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པས་དོན་ཅི་ཡང་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་འཁྲུལ་པ་ལོགས་སུ་མི་རྟོག་སྟེ། དེ་ཉིད་སྙིང་པོའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པའི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྟོག་པའི་དྲི་མས་མ་གོས་པའི་པདྨོ་ལ་རྟོག་གེ་བའི་བསམ་གཏན་དག་གིས་བསླད་བར་མི་བྱ་སྟེ། རང་བཞིན་གར་དགའ་བའི་ཚུལ་དུ་གཞག་པ་དེའི་དེ་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བདེ་བ་ལུས་དང་སེམས་ལ་གནས་ཀྱང་དེ་ལ་མ་ཞེན་ཅིག་ཅེས་དམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་གདམས་པའི་དོན་ཏོ། །ད་ནི་རང་བཞིན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་གནས་ལུགས་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། བདག་ཉིད་བདེ་ཡིད་དག་ལ་འདུག་མི་བྱ། །བདག་ཉིད་ཟ་ཞིང་འཐུངས་ལ་གཉིས་སྦྱོར་ཏེ། །དགའ་བའི་ཡིད་ཀྱིས་སྤྲོད་པར་བྱེད་པ་ནི། །རྟག་ཏུ་ཡང་དང་ཡང་དུ་འཁོར་ལོ་འགེངས། །ཆོས་འདིས་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་འགྲུབ་འགྱུར་ཏེ། །རྨོངས་པའི་འཇིག་རྟེན་འགྲོར་རྟོག་བཞག་ནས་སོ། །ཞེས་པའི་དོན་ནི་རྣལ་མའི་དོན་གཉུག་མའི་དེ་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་བ་བདག་ཉིད་ལ་བདེ་བ་སྐྱེས་ཀྱང་ཡིད་དེ་དག་ལ་འདུག་པར་མི་བྱའོ། །འོ་ན་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། རྣལ་འབྱོར་པ་བདག་ཉིད་གཉུག་མའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་དག་གི་ཟས་ཟ་ཞིང་བླ་མའི་གདམས་ངག་དམ་པའི་སྐོམ་འཐུངས་ལ་བདེ་བ་དང་སྟོང་པ་གཉིས་དེ་ཉིད་དུ་སྦྱོར་ པར་བྱེད་པ་ནི་རང་དགའི་ཚུལ་གྱིས་ཏེ། དྲན་པ་རྒྱུན་ཆགས་ཀྱི་ཡིད་ཀྱིས་སེམས་སེམས་སུ་སྤྲོད་པར་བྱེད་པ་ནི་སྣང་བ་སེམས་ལ་མ་ཐིམ་པར་དུས་རྟག་ཏུ་ཡང་དང་ཡང་དུ་གོམས་པར་བྱ་སྟེ། ལུས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་ལ་སེམས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་འགེངས་ཞེས་བྱའོ། །དེ་བས་ན་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་འདིས་ནི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སུ་མཚོན་པའི་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་པོས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་སེམས་ཉིད་དུ་འགྲུབ་ཅིང་རྟོགས་པའོ། །ཐ་དད་ཀྱིས་བསྒྲིབས་པའི་རྨོངས་པས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རྣམ་པར་རྟོག་པས་བརྟགས་པའི་མགོར་སེམས་རྣམ་རྟོག་ཏུ་བརྟགས་པ་བཞག་ནས་སོང་ངོ༌། །དེ་དག་གིས་ནི་འབྲས་བུ་ལ་ཉེ་བར་
Chinese
在实修的心性和体验的禅定中没有成就。在体验那唯一的真如，平等性智的时刻，以上所说的一切，都是法性真实意义的自性，是错觉的根源。如果问：那些也是错觉吗？证悟显有世间万法为法身大印的自性，并且了知平凡的意识毫无意义的那些人，不会将错觉视为异体，因为那即是精华的意义。因此，不要用思辨的禅定来玷污自性清净的心性，如同莲花不被污垢所染。安住在自性随喜的方式中，体验那份喜乐，即使身心安住其中，也不要执着于它，这是圣者们的教诲之义。现在将要展示那自性真如的安住之法：不要安住在自我的快乐意识中，自我饮食并结合二者，以欢喜之心施予，恒常不断地充满轮。此法能成就彼岸世界，将迷惑的世间众生置于妄念之上。这段话的意思是，体验真实意义，本初的真如，瑜伽士即使生起快乐，也不要安住在那些意识中。如果问：那不是要修习的吗？瑜伽士自我享用本初禅定的食物，饮用上师教言的甘露，将快乐和空性二者结合在那真如之中，以自乐的方式，以持续不断的忆念之心，将心施予心，不要让显现融入心中，要恒常不断地练习，用身体大乐的轮，以心，也就是佛的自性来充满。因此，通过这自性的法，就能成就圆满正等觉的彼岸世界，那是在心性中成就和证悟的。被差异所遮蔽的迷惑，将世间的界域，以分别念所考察的开端，将心安放在分别念的考察之上而离去。那些是接近果位的。
English
There is no accomplishment in the mind of practice and the meditation of experience. At the moment of experiencing that one and only suchness, the wisdom of equality, all that has been said above, the true nature of the Dharma, is the cause of illusion. If you ask, are those also illusions? Those who realize the nature of appearance and existence as the Dharmakaya Mahamudra, and who know that ordinary consciousness is meaningless, do not regard illusion as separate, because that is the meaning of essence. Therefore, do not defile the naturally pure nature of mind with speculative meditation, just as a lotus is not stained by dirt. Abiding in the way of naturally rejoicing, experiencing that bliss, even if body and mind abide in it, do not be attached to it, this is the meaning of the advice of the holy ones. Now I will show the way to abide in that very nature: Do not abide in the happy mind of self, eat and drink yourself and combine the two, give with a joyful mind, always and repeatedly fill the wheel. This Dharma will accomplish the other shore of the world, placing the deluded beings on top of delusion. The meaning of this passage is that experiencing the true meaning, the original suchness, even if happiness arises in the yogi, do not abide in those consciousnesses. If you ask, isn't that what is to be practiced? The yogi himself enjoys the food of original samadhi, drinks the nectar of the guru's instructions, and combines the two, happiness and emptiness, in that very suchness, in a self-enjoying way, with a continuous mind of mindfulness, giving mind to mind, without letting appearance dissolve into the mind, constantly practice, filling the wheel of great bodily bliss with the mind, which is the nature of the Buddha. Therefore, through this Dharma of self-nature, one can accomplish the other shore of perfect enlightenment, which is accomplished and realized in the nature of mind. The delusion obscured by difference, the realm of the world, the beginning examined by discrimination, placing the mind on the examination of discrimination and leaving. Those are close to the fruit.