Tibetan
ད་པའི་ཡིད་དེ་གོང་དུ་སྨོས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་དག་ནི་དབུ་མའི་དོན་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་དེ་ནི་བདག་ཅག་གིས་རྟོགས་སོ་ཞེས་ཟེར་བ་ལ་ཨ་ཨི་ཞེས་པ་སྟེ་དམ་པ་དང་མ་འབྲེལ་བའི་རྟོགས་པའོ། །དེ་དག་ནི་མདའ་དཔུང་སྟེ་རང་བཞིན་གྱི་མཚོན་ཆ་རྣོན་པོ་ཐོགས་པ་ན་རེ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཐར་པ་དག་ཀྱང་མི་ཐོབ་བོ་ཞེས་མངོན་པར་སྨྲས་སོ། །དེ་བས་ན་དེའི་དོན་འདི་ལ་གདམས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ཟད་དོ། །དེ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་བརྟུལ་ཞུགས་དེ་དག་གིས་མི་གྲོལ་བའི་ལོག་པར་རྟོགས་པ་དེ་དག་ཤུགས་ཀྱིས་བསལ་ནས། ད་ནི་བདེ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་ཐར་པ་མི་ཐོབ་པ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ལོག་པའི་དཀའ་ཐུབ་ལུས་མི་བདེ། །ཡིད་ལོག་པས་ནི་དེ་ཉིད་མིན། །ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནི། བདེ་བ་ཆེན་པོ་གཉུག་མའི་ངོ་བོ་ཉིད་འདི་དག་དང་མི་ལྡན་པ་ཐམས་ཅད་ལོག་པའི་དཀའ་ཐུབ་ལ་གནས་པ་སྟེ། དེ་དག་ནི་ཀ་ཀལ་པ་སྟ་ཧ་ཛ་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་དག་གི་དོན་ ནི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་འཆིང་པས་བདེ་པ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་བདེ་པ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་དུ་ངང་གིས་གནས་པ་སྟེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཐའ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མི་གནས་ཏེ། དེ་ནི་སེམས་ཉིད་ལ་བྱའོ། །དཀའ་ཐུབ་འདི་དག་གིས་ནི་ལུས་གདུང་བར་བྱེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་སེམས་ལུས་ལ་བརྟེན་པས་སེམས་བདེ་བ་མི་འབྱུང་བའོ། །དེ་ནི་ཆོས་སྐུ་གདུངས་པ་སྟེ་འབྲས་བུ་ཟད་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་ལོག་པའི་དཀའ་ཐུབ་པོ། །ཡིད་ནི་རིག་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དགག་བྱ་རྣམ་པར་བཅད་ཅིང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ནི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་ཤེས་པ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འཁོར་བ་ན་སྡུག་བསྔལ་ཞིང་བདེ་བ་དང་མི་ལྡན་པ་དག་ནི་རྟོག་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ནི་དགག་སྒྲུབ་དང་བཅས་པ་སྟེ་ཡིད་ལོག་པའོ། །དེ་དག་ཀྱང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཉུག་མའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་རྟོགས་པ་སྟེ། དེ་ནི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་རང་ཞི་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱང་ཤུགས་ཀྱིས་གཅོད་པའོ། །དེ་ནི་སྤྱིའི་དོན་དུ་བཤད་པ་སྟེ། ད་ནི་བྱེ་བྲག་གི་ཚུལ་དུ་བཤད་པར་བྱ་བ་ནི་བློ་ཆུང་པའི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་དེ་དག་སྨྱུང་བར་གནས་པ་ལ་སོགས་པ་དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས་ལུས་མི་བདེ་ཞིང༌། གང་ཟག་གིས་སྟོང་ཡང་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ངེས་པར་བསམ་པའི་གཟུང་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་ཀྱང་འཛིན་པ་རང་བཞིན་མེད་པར་མ་ཤེས་པ
Chinese
前述的意也是如此。那些人说我们已经领悟了最殊胜的中观之义，但实际上是与圣者无关的领悟，即所谓的“阿艾”。那些人如同手持利箭的军队，公开宣称无法获得法身以及其他解脱。因此，必须对他们进行教诫。如此一来，通过间接方式驳斥了那些外道苦行无法解脱的错误见解。现在，为了说明仅凭远离快乐的般若波罗蜜多无法获得解脱，有如下偈颂： “邪苦行令身不适， 邪念则非真解脱。” 其含义是：所有不具备本初大乐自性者，皆处于邪苦行之中。他们被称为“卡卡拉帕 斯塔哈 扎那”。其含义是：被分别念束缚，无法获得大乐。为什么呢？因为一切果中最殊胜的法身，自然安住于大乐的自性中，丝毫不住于痛苦的边际，这指的是心性本身。这些苦行会折磨身体，因此，由于心依赖于身体，心便无法获得快乐。这是因为法身受到折磨，导致果的耗尽，所以是邪苦行。意，即明觉的智慧，会区分应舍弃的和应修持的，这是带有分别念的智慧，本身就是痛苦。为什么呢？因为轮回中的痛苦和不快乐都源于分别念。那些带有舍取之念的，就是邪念。为什么呢？因为没有证悟本初的真如，而真如是一切戏论的自性寂灭，甚至连真如的言说也应间接断除。这是总体的解释。现在，将要以分别的方式进行解释，即心胸狭隘的声闻乘行者，通过斋戒等苦行使身体不适，虽然他们确信人我空性，但却执着于法我，他们虽然知道所取是无自性的，却不知道能取也是无自性的。
English
The aforementioned mind is also like that. Those who say that we have realized the supreme meaning of Madhyamaka, but in reality it is a realization unrelated to the holy ones, that is, the so-called "A Ai." Those people are like an army wielding sharp arrows, openly declaring that they cannot attain the Dharmakaya and other liberations. Therefore, it is necessary to instruct them. In this way, the wrong views that external asceticism cannot liberate are refuted indirectly. Now, in order to show that liberation cannot be attained by the Prajnaparamita that is separated from bliss alone, there is the following verse: "False asceticism makes the body uncomfortable, False thoughts are not true liberation." Its meaning is: All those who do not possess the innate nature of great bliss are in false asceticism. They are called "Kakala Pasataha Zana." Its meaning is: Bound by conceptual thoughts, one cannot attain great bliss. Why? Because the Dharmakaya, the most supreme of all fruits, naturally abides in the nature of great bliss, and does not abide in the edge of suffering even for a moment, which refers to the nature of mind itself. These ascetic practices torment the body, therefore, because the mind relies on the body, the mind cannot attain happiness. This is because the Dharmakaya is tormented, leading to the exhaustion of the fruit, so it is false asceticism. Mind, that is, the wisdom of awareness, distinguishes what should be abandoned and what should be practiced, which is wisdom with conceptual thoughts, and is itself suffering. Why? Because suffering and unhappiness in samsara arise from conceptual thoughts. Those with thoughts of abandonment and acceptance are false thoughts. Why? Because the innate Suchness has not been realized, and Suchness is the self-pacification of all elaborations, and even the expression of Suchness should be indirectly cut off. This is the general explanation. Now, it will be explained in a separate way, that is, the narrow-minded Shravaka practitioners make the body uncomfortable through fasting and other ascetic practices, although they are sure of the emptiness of the person, they are attached to the self of phenomena, although they know that what is taken is without self-nature, they do not know that what can be taken is also without self-nature.