Tibetan
་ཏེ། བརྡ་དང་མཚན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་སྙིང་པོ་ལེན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་ གནས་པས། གཞན་དུ་མི་འབྱུང་གཞན་ལ་མི་གནས་ཏེ། ཕྱོགས་གཞན་ནི་ཆད་པ་དང་ངེས་པ་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དཔལ་མཁའ་འགྲོ་མ་གུར་ལས་ཀྱང༌། ཐབས་ནི་སྟོང་པར་མ་བཤད་དོ། །གལ་ཏེ་སྟོང་ཡུལ་ཐབས་ཡིན་ན། འབྲས་བུ་རྒྱུ་ལས་མི་གཞན་ཕྱིར། །དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད་མི་འགྱུར། །དེས་ན་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་དང༌། །བདེ་བའི་ཐབས་སུ་སྡོམ་པའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ངེས་པ་མེད་པར་ཡང་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔལ་དམ་ཚིག་བཀོད་པ་ལས་ཀྱང༌། སེམས་ནི་དྲི་མེད་པར་རྟོགས་ན། །དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་འབྱུང་འགྱུར་གྱི། །མཁའ་ལ་རྟོག་པའི་དྲི་མར་བཅས། །དེ་སྲིད་བར་དུ་དེ་མི་སྣང༌། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་འགྱུར་གྱི་ཕྱོགས་གཞན་ཡང་མི་འགོག་སྟེ། ངེས་འབྱུང་སྣ་ཚོགས་ལས་བྱུང་བ། །ཞེས་གསུངས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་བདག་མེད་པ་ལ་ཐད་ཆད་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། དོན་དེ་མི་ཤེས་དཀའ་བའི་ལམ་གཡེང་བས། །འཁོར་བའི་དྲི་གསུམ་དག་ལས་གཡོ་བ་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་འཇུག་པ་ལས་ཐབས་སུ་འོས་ན་ནི་འདིར་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་ནི་རེ་ཞིག་དབུགས་དབྱུང་བར་དགོངས་ཀྱི། བདག་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ལྡོག་པ་ནི་ངེས་པའི་ལུང་དང་རིགས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་འདི་ལྟར་སྣང་བ་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་ཚོགས་ལས་བྱུང་གི །གང་གི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་འདྲ་བ་ཉིད་དུ་ཐལ་ཞེས་བྱའོ། །ཇི་སྐད་དུ། འཕགས་པ་དྲི་མ་མེད་པར་གྲགས་པ་ལས་ཀྱང་ཤེས་རབ་དང་བྲལ་བའི་ཐབས་ཀྱི་ཡུལ་ནི་བཅིངས་པའོ། །ཐབས་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱང་བཅིངས་པའོ། །དེ་ཡང་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ནི་རྟག་པ་དང་ཆད་པར་འགྱུར་བས། མི་གནས་མྱ་ངན་འདས་པ་པོ། །ཞེས་བྱ་བ་ཡང་མི་འགྲུབ་པས། དོན་དེ་མི་ཤེས་པ་ནི་སྔར་བསྟན་པ་དག་མི་ཤེས་པའོ། །དཀའ་བའི་ལམ་ནི་གཡེང་བས་ན་ཡུན་རིང་བ་ཉིད་འདོད་པ་བརྟགས་པ་ལ་ཞེན་པའི་ཕྱིར། འཕགས་པ་དང་མི་མཐུན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འབྱུང་བའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡུལ་དམན་པ་དང་ཞེན་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་གནས་གསུམ་གྱི་འཁྲུལ་འཁོར་བཅུ་གཉིས་ལས་མི་གཡོ་བ་དག་གོ །འདིར་ནི་དེ་གཉིས་ ཉམས་པའི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཕུལ་དུ་ཕྱིན་པ་དང༌། འབྲས་བུ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པས་ལམ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང༌། སྙིང་རྗེ་ཡི་ནི་ཡ་ལད་བགོས། །ཤེས་རབ་རལ་གྲི་མདའ་གཞུ་ཐོགས། །ཉོན་མོངས་མི་ཤེ
Chinese
是故，为了表诠和名相。又，摄取精要之坛城安住于大印中，故不于他处生起，不住于他处，因为其他方是断灭和无决定者的缘故。如吉祥空行母续中也说：方便未曾说为空性。若空性处是方便，果异于因之故，则彼不成佛。因此坛城和轮，是安乐方便之总摄。如是说。也不是无决定的生起，如吉祥誓句庄严中也说：若了悟心无垢染，一切坛城皆生起，然以虚空执著之垢染，如是之间彼不显现。如是说。如是则不遮止转变之他方，由种种决定生起故。如是说，若谓坛城无我则成断灭，非也。不解彼义，于艰难道散乱故，不离轮回三垢。此说，凡是因果之说，是从随顺趣入，若堪能为方便，则因此处随顺之故。若不如是，则暂且作休息之想，从无我等退还，是为正量和理智所害之故。凡是如此显现者，是从习气之积聚所生。若尔，则有佛与有情相同之过。如是说。如《圣无垢称经》中也说：离智慧之方便处是系缚，离方便之智慧也是系缚。又，有和无则成常和断，故不住涅槃者，此说也不成立。不解彼义，是不解先前所说。艰难之道是因散乱，故欲求长久，是因执着于考察之故，生起与圣者不合之分别念。因此，以劣处和执着之积聚，不离三有之十二轮转。此处，彼二者衰损之方便和智慧波罗蜜多，以及与果随顺故，是大道。又是，以悲心为铠甲，以智慧为利剑弓箭，烦恼不识。
English
Therefore, it is for the sake of expression and nomenclature. Moreover, the mandala for taking the essence abides in the Great Seal, so it does not arise elsewhere and does not abide elsewhere, because other directions are the cause of annihilation and non-determination. As the glorious Dakini Tantra also says: "The means have not been explained as emptiness. If the place of emptiness is the means, since the result is different from the cause, then it will not become a Buddha. Therefore, the mandala and the wheel are the summary of the means of bliss." So it is said. It is also not arising without determination, as the glorious Damtshig Kodpa also says: "If one realizes that the mind is without defilement, all mandalas will arise, but with the defilement of clinging to the sky, it will not appear until then." So it is said. Thus, the other side of change is also not obstructed, because it arises from various determinations. So it is said, if it is said that the mandala is without self, then it becomes annihilation, it is not so. Because one does not understand that meaning, one is distracted on the difficult path, and therefore one does not move away from the three defilements of samsara. This says that whatever is said about cause and effect is from following along, and if it is suitable as a means, then it is because of following along here. If it is not like that, then think of resting for a while, and turning back from selflessness, etc., is harmful because of valid scriptures and reasoning. Whatever appears like this arises from the accumulation of habitual tendencies. If so, then it would follow that Buddhas and sentient beings are the same. So it is said. As it is also said in the Holy Vimalakirti Sutra: "The place of means without wisdom is bondage, and wisdom without means is also bondage." Moreover, existence and non-existence become permanence and annihilation, so the one who does not abide in Nirvana is also not established. Not understanding that meaning is not understanding what was said earlier. The difficult path is because of distraction, so wanting to be long-lasting is because of clinging to examination, and conceptual thoughts that do not agree with the Holy Ones arise. Therefore, with inferior places and the accumulation of clinging, one does not move away from the twelve wheels of the three realms. Here, the means and wisdom paramita that diminish those two, and because they are in accordance with the result, it is the Great Path. Also, with compassion as armor, with wisdom as a sword, bow, and arrow, the afflictions do not know.
Tibetan
ས་གཡུལ་ངོ་སེལ། །ཞེའོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟོགས་པའི་འབྲས་བུ་བསྟན་པ་ནི། དེ་ལྟའི་དོན་ཤེས་རང་བཞིན་ཉེས་པའི་ཚོགས། བཅོམ་པ་སྤོས་ཀྱི་གླང་པོ་ཀེ་ཏ་ཀ །ཟོས་བཞིན་བཅོམ་ལྡན་གཞུང་ཚོགས་ཡོན་ཏན་ཐོབ། །འགག་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ལྟའི་དོན་ཤེས་པ་ནི་སྔར་བསྟན་པ་དང་རྟོགས་པའོ། །རང་བཞིན་ཉེས་པ་ནི་མ་རིག་པའི་ཡུལ་ལོ། །དེའི་ཚོགས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་དང་སྲིད་པའི་ཆའོ། །དེ་འཇོམས་པ་ནི་དཔེའི་འཇོམས་པའོ། །དེ་ཡང་གཞི་གཅིག་ལ་རྟོགས་པས་རྫས་མི་འཆིང་བའོ། །འདི་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། རྟོག་པའི་ཡུལ་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་གཉེན་པོས་བཅོམ་པའོ། །གཉེན་པོ་དང་མི་མཐུན་པ་ནི་ནུས་པ་མཉམ་དུ་ཟིན་པས། ཐོག་མ་དང་མཐར་ཡུལ་ཡོད་པ་དང་མེད་པས་ཕྱེ་བས་ཡུལ་ཅན་ཡང་འཐད་པའོ། །དེའི་ཚོགས་ནི་རྒྱུད་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་སྐྱེ་བའོ། །གཉིས་པ་ནི་དེའི་ཐབས་མེད་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ནི་འཕགས་པ་དང་མི་མཐུན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་བ་ལ་གྲགས་པ་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཀུན་རྫོབ་འཇོམས་པའོ། །གཞུང་ཚོགས་ཡོན་ཏན་ཐོབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི། གདུལ་བྱ་འཇུག་པས་གནས་སྐབས་པའོ། །དེའི་མཐར་ཐུག་པ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་རྒྱལ་བའི་ངེས་པ་ལ་ནམ་ཡང་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནས། འགག་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་འགྱུར་བ་མཐར་ཐུག་པ་སྟེ། དཔལ་མཆོག་དང་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་མ་བཅོས་པ་ཉིད་ལ་བཤད་ཀྱི། གཞན་དུ་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་བྱས་པ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ལ་རྒྱུའི་རིམ་པས་བྱས་པ་མེད་པས་མཐར་འགག་པ་ཡང་མེད་དོ། དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། སངས་རྒྱས་ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད། །དང་པོའི་སངས་རྒྱས་རྒྱུ་མེད་པ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་དུས་ཀྱི་མཐའི་སྐད་ཅིག་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། དེའི་རྒྱུ་ནི་སངས་རྒྱས་ཡིན་པས། །སངས་རྒྱས་ཐོག་མ་དང་ལྡན་ལ་མཐའ་ནི་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ལམ་ལ་སོགས་པའི་འབད་པ་བྱ་མི་དགོས་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན་ནི། དེ་ཡང་འདི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ནི་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། དབྱིངས་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ནི་གང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་མ་ཡིན་པས། དབྱིངས་ནི་སྔར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། གནས་སྐབས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་རྟོགས་པའི་ངེས་པ་སྟེ། དེ་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་
Chinese
消除战场。 如此说。 因此，为了显示证悟的果实，像这样了解意义，自性罪恶的集合，摧毁者，香象克达卡，吞食，摧毁者，获得正法功德，成为无碍之法王。 这样说。像这样了解意义，就是先前所说的证悟。自性罪恶是无明的境。它的集合是烦恼、业和有分。摧毁它就是譬喻的摧毁。也就是在同一个基础上，通过证悟，事物不会被束缚。这会如何转变呢？通过分别的境，空性被对治摧毁。与对治不相容，是因为能力同时被掌握。最初和最后，通过境的有和无来区分，因此有境也是合理的。它的集合因为没有相续，所以不会产生。第二是因为没有它的方法是不行的。这里，对于与圣者不相容的分别念的显现，名声和心所生的瑜伽士的世俗被摧毁。获得正法功德，是指通过调伏对境而暂时存在。它的究竟是指永远不会进入声闻和独觉的决定，从那里开始，成为无碍之法王是究竟的。殊胜第一的自性，因为是无始无终的自性。佛陀是指未被改造的自性，否则生和灭等将变成有为法。因此，对于这个，因为没有通过因的次第来造作，所以最终也没有止息。如是说：佛陀无始亦无终，最初之佛无有因。 这样说的。无论何时，在时间尽头的刹那，通达一切法是因，它的因是佛陀。因此，佛陀具有最初，而没有终结。如果不是这样，那么就不需要努力修持道等了，如果这样想，那么也应该这样理解：佛陀是界和智慧，没有离开界的智慧，不是任何的智慧。界是先前所说的，暂时的智慧是证悟的决定，那就是最初和最后。
English
Eliminating the battlefield. Thus it is said. Therefore, to show the fruit of realization: Knowing the meaning in this way, the collection of self-nature's faults, the destroyer, the fragrant elephant Ketaka, devouring, the destroyer, obtaining the qualities of the Dharma assembly, becoming the unobstructed Dharma king. Thus it is said. Knowing the meaning in this way is the previously shown realization. Self-nature's faults are the realm of ignorance. Its collection is the part of afflictions, karma, and existence. Destroying it is the destruction by example. That is, on the same basis, through realization, things are not bound. How will this transform? Through the object of discrimination, emptiness is destroyed by the antidote. Being incompatible with the antidote is because the ability is grasped simultaneously. Initially and finally, by distinguishing between the existence and non-existence of the object, therefore the object-possessor is also reasonable. Its collection does not arise because there is no continuum. The second is because it is impossible without its method. Here, for the appearance of discrimination that is incompatible with the noble ones, the conventional truth of fame and mind-born yogis is destroyed. Obtaining the qualities of the Dharma assembly means being temporary through the entry of those to be tamed. Its ultimate is that it will never enter the certainty of hearers and solitary realizers, from there, becoming the unobstructed Dharma king is ultimate. The nature of the supreme first is because it is the nature of beginninglessness and endlessness. Buddha means the unconditioned nature, otherwise birth and death etc. will become conditioned phenomena. Therefore, for this, because there is no creation through the order of causes, there is also no cessation in the end. Thus it is said: Buddha has no beginning and no end, the first Buddha has no cause. Thus it is said. Whenever, in the moment at the end of time, comprehending all dharmas is the cause, and its cause is the Buddha. Therefore, the Buddha has a beginning, but no end. If it is not like that, then there is no need to strive to practice the path etc., if you think like that, then it should also be understood like this: Buddha is the realm and wisdom, and wisdom without the realm is not anyone's wisdom. The realm is what was previously said, the temporary wisdom is the certainty of realization, that is the beginning and the end.