English
I produce results in a conforming manner, just as cloth made from black thread turns black. Otherwise, how could one adopt a conforming approach? It is not so, because the cause is other, and the result is other; the cause itself does not become the result. Therefore, what is the use of examining conformity in things whose essence is different? Just as a small loquat seed does not produce a tree with branches and so on, how can it become a conforming state? Or, the so-called nature of skillful means and wisdom is merely to make it clear; one should realize that the nature of co-emergence is blissful wisdom itself. Skillful means and wisdom are merely to make it manifest. Thus, by exhausting the obscurations of habit, one realizes the self-knowing of Suchness itself, like a lamp illuminating a vase. Or, the term "skillful means and wisdom" refers to all phenomena of existence and non-existence; in any case, phenomena of existence and non-existence are not other than Suchness itself. Even so, existence and non-existence are characterized by mutual exclusion, so how can Suchness arise from their essence? That is not good. It should be understood that this eliminates both objects of existence and non-existence, and so on. Thus, if the essence of a thing is manifestly established, it eliminates the essence of non-being, and the essence of non-being also obstructs being. How can a thing with a separately determined nature eliminate both essences? Therefore, the nature of being and non-being, and so on, cannot be the object of Suchness, because both have faults. What is this? Is not the nature of awareness also non-existent in Suchness? Thus, what kind of awareness would an uncertain nature become? Things are also confused; for example, whatever is perceived from an uncertain mound and the shape of a man becomes confused.
Tibetan
ར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ངེས་པའི་དངོས་པོས་གང་རིག་པ་དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བར་འགྱུར་ཏེ། བུམ་པའི་ལྟོ་བ་དང་མགྲིན་པའི་གཟུགས་དག་ངེས་པ་ལས་བུམ་པ་རིག་གོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ངེས་པ་ལས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་དེ་རིག་པ་ལས་འཁོར་བ་ལས་ཡོངས་སུ་ཐར་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། གལ་ཏེ་མ་རིག་ན་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས་སྲིད་པ་འདི་འགོག་གོ །ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་འབད་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འཁོར་བ་བ་སྲིད་པ་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཁོ་བོ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བའི་བདག་ཉིད་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ། སོ་སོར་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འབད་པར་བྱེད་དེ། གང་དང་གང་དུ་ཉེས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱོགས་དེ་དང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དག་ཀྱང་ཉེས་སྐྱོན་གྱི་འབྱུང་གནས་ཡིན་ན། དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེ་བས་ན་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚད་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་འོངས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་འདི་ལ་ཅི་ཞིག་བརྩད། གཞན་ཡང་མ་ངེས་པའི་དངོས་པོས་རིག་པ་དང༌། རིག་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ལོང་བ་དང་ལྐུགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ས་མངར་བ་ལ་སོགས་པ་བྲོ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་འདི་ལྟར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་མ་ངེས་པ་ལས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེ་ལ་ལོང་བ་ལ་སྔོན་པོ་དང་དཀར་པོ་ལ་སོགས་ པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་དེ་ལ་མ་ངེས་ལ། ལྐུགས་པ་དག་ལ་ཡང་འདི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཅེས་བརྗོད་པ་མེད་དོ། །དེ་བས་ན་མ་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་བདག་ཉིད་དེ། རིག་པ་ཙམ་སྤང་བར་མི་བྱའོ། །གཞན་ཡང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སུ་དེ་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་འདི་ལྟར་སྣང་བ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན། རེ་ཞིག་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ནི་གཅིག་དང་དུ་མའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པ་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་བས་ན་རྣམ་པ་འདི་དག་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན་པ་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཏེ་འདི་དག་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་རེ་ཞིག་རྣམ་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་
Chinese
如是。因此，以确定的事物所认知的那就是如实，比如确定瓶子的腹部和颈部的形状，由此认知瓶子。因此，从确定事物和非事物的自性中，就能认知如实。像这样，从认知中如何能完全从轮回中解脱？如果未认知，也变成如实，从而止息此有。一切众生也能获得它，像这样，无需勤奋就能获得超越轮回和有的境界。应如是说：我并非说没有如实，像这样，为了分别证悟真实如是的自性，远离一切过患，而精勤努力，无论何处存在过患，那个方面都不会变成如实。事物和非事物也是过失的来源，那么，以它们的自性如何能变成如实？因此，对于一切方面都不可见的自性，以正量的力量所产生的自性，又有什么可争论的呢？此外，以不确定的事物，如何能成为认知和非认知呢？就像盲人和哑巴等人体验到土地的甜味等味道一样。那么，像这样，从无自性的不确定性中，如何能变成没有体验呢？对于盲人来说，对于蓝色和白色等
English
Thus. Therefore, that which is perceived by a definite object becomes suchness as it is. For example, by ascertaining the shape of the belly and neck of a pot, it becomes known that the pot is perceived. Therefore, from ascertaining the nature of things and non-things, one becomes aware of suchness itself. How can one be completely liberated from samsara through this kind of knowledge? Even if one does not know, it becomes suchness, thus stopping this existence. Everyone will attain it as well. In this way, without effort, one will attain transcendence from samsara and existence. It should be said like this: I am not saying that there is no suchness. In this way, in order to separately realize the true nature of suchness, which is free from all faults, one strives diligently. Wherever there is a fault, that aspect will not become suchness. If things and non-things are also the source of faults, then how can they become suchness by their very nature? Therefore, what is there to argue about this nature that comes from the power of valid cognition of a nature in which all aspects are invisible? Furthermore, how can one become aware or unaware through an uncertain object? It is like blind and mute people experiencing the taste of sweet earth and so on. So, how can it become without experience from the uncertainty of no-self? For the blind, there is uncertainty about the nature of blue and white, etc.
Tibetan
པ་བརྫུན་དུ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། །སྔོན་པོའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྔོན་པོ་བརྫུན་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདེན་པ་གང་ཅི་ཡང་རུང་སྟེ། རིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་བདེན་པར་མི་བྱེད་དོ། །ཡང་བདེན་པ་གཞན་གྱི་རྣམ་པར་བརྫུན་པར་རྟོགས་པ་ནུས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རེ་ཞིག་གཞན་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་པས་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའང་རྟོགས་པར་མི་བྱེད་དོ། །དེ་བས་ན་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བ་དེས་རྣམ་པ་བརྫུན་དུ་ཇི་ལྟར་རྟོགས། གཞན་ཡང་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་ཤེས་པ་གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་བརྫུན་པར་བྱེད་པར་ནུས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔོན་པོའི་ཤེས་པས་སེར་པོ་བརྫུན་དུ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད་པ་འདི་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གིས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པ་དང་བྲལ་པ་རང་རིག་པ་བླང་པར་བྱ་སྟེ། དེས་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བར་བླང་བར་བྱ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པ་དང་བྲལ་བ་ལེན་པར་མི་འགྱུར་རོ།། གཞན་ཡང་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བ་དག་གི་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་ལེན་གྱིས་ཡོངས་སུ་སྤོང་བར་ག་ལ་ནུས། འདི་དག་གཅིག་ལ་གཅིག་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་དང་ཚུ་རོལ་བཞིན་ནོ། །འདི་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བ་ཡོངས་སུ་བསལ་བ་ལས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་ ཉིད་ལེན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟ་བའི་རྣམ་པའི་ཤེས་པ་སྣང་བ་དེ་ཐམས་ཅད་བདེན་པ་ཉིད་པས། དེ་བས་ན་བརྫུན་གྱི་རྣམ་པའི་དངོས་པོ་གང་ཅི་ཡང་མེད་དེ། འདི་དག་ཐམས་ཅད་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྐྱེ་བས། དེ་ལྟ་ན་ནི་ལོག་པའི་ཤེས་པ་གང་ཅི་ཡང་མེད་དེ། ཐམས་ཅད་དུ་འབད་པས་གྲོལ་བ་བསྒྲུབས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟན་འཁོར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལོག་པའི་སྣང་བ་བརྫུན་པ་འདི་དག་འཁོར་བ་སྟེ། དེ་ལ་བརྫུན་གྱི་རྣམ་པ་གང་ཅི་ཡང་མེད་ན། འཁོར་བར་འཇིག་པ་གང་ཞིག་ཡོད། ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཉིད་དེ། རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་དག་གིས་ཡེ་ཤེས་སུ་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། འདིར་སྨྲས་པ། འདི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པ་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་ཡོངས་སུ་འཛིན་ཏེ། སྨྲས་པ་འདི་ནི་བཟང་པོ་མ་ཡིན་ནོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པ་དང་བྲལ་བས། དེ་ལ་ཡང་ལེན་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་བས་ན་རང་གི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཙམ་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པ་ནི། སེམས་
Chinese
不是说它是虚假的，因为那也是它的自性。仅仅通过蓝色的意识并不能认识到蓝色是虚假的。同样，无论什么是真实的，仅仅通过智慧本身并不能使其成为真实的。也不能通过其他真实的方面来认识到它是虚假的，因为暂且不说，没有其他方面的知识甚至不能像梦一样被认识到。因此，没有相状的事物如何认识到相状是虚假的？此外，一个意识也不能使另一个意识的差别成为虚假的，因为它存在于它自己的自性中。说“蓝色的意识不能认识到黄色是虚假的”这句话是不成立的，因为应该接受没有任何事物可以表达的自证智，它又如何能被接受为没有相状呢？通过它的自性，它也不会接受没有任何事物可以表达。此外，没有相状的事物怎么能通过接受有相状的事物来完全抛弃它呢？这些事物相互依赖，就像此岸和彼岸一样。这怎么能从完全消除没有相状的事物中，仅仅接受真如的智慧的相状呢？因为无论什么样的相状的意识显现，那都是真实的。因此，没有任何虚假的相状的事物，因为在所有这些事物中，都会产生相状的意识的自性。如果是这样，那么就没有任何错误的意识，那么又如何通过在一切事物中努力来获得解脱呢？因为那样就没有轮回了。这些错误的虚假显现就是轮回，如果其中没有任何虚假的相状，那么轮回中又有什么可以毁灭的呢？一切都是智慧的相状，有相状的事物将被称为智慧。如此宣说，这里说：这没有任何事物可以表达的自性智慧，怎么能完全执持相状呢？说这个是不好的。因为一切自性都无法表达，所以其中也没有接受者，因此，仅仅是自己体验，抛弃一切分别念，就是心。
English
It is not said to be false, because that is also its own nature. It is not that blue is recognized as false by the mere knowledge of blue. Likewise, whatever is true, it is not made true by intelligence itself. Nor is it possible to recognize it as false in terms of another truth, because, for the time being, knowledge without other aspects does not even recognize something like a dream. Therefore, how does that which is without aspects recognize aspects as false? Furthermore, one consciousness is also not able to make the distinction of another consciousness false, because it abides in its own nature. It is not established to say that 'the knowledge of blue does not recognize yellow as false,' because one should accept self-awareness that is devoid of all expression, how can it be accepted as devoid of aspects? By its very nature, it will not accept that which is devoid of all expression. Furthermore, how can those without aspects completely abandon the acceptance of those with aspects? These are interdependent, like this shore and the other shore. How can this only accept the aspect of the wisdom of suchness from the complete elimination of that which is without aspects? Because whatever kind of aspectual consciousness appears, that is all true. Therefore, there is no object of false aspect whatsoever, because in all these, the very nature of aspectual consciousness arises. If that is so, then there is no wrong consciousness whatsoever, then how will liberation be attained by striving in all things? Because then there is no samsara. These false appearances of falsehood are samsara, and if there is no false aspect in it, then what is there to destroy in samsara? Everything is the aspect of wisdom itself, and those with aspects will be called wisdom. This is what is taught, here it is said: How can this wisdom of the nature of all things that is devoid of expression fully grasp aspects? Saying this is not good. Because all nature is inexpressible, there is also no one to accept in it, therefore, merely experiencing oneself, abandoning all thoughts, is mind.