Tibetan
མས་ཆེན་ནི་ནང་གི་ཁྱམས་དང་གཙོ་བོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱིའི་ཁྱམས་སོ། །དེ་ཡང་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་འདི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། གཙོ་བོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ནད་དང་ཕྱི་ཐམས་ཅད་ཡིད་དུ་འོང་ཞིང་ལེགས་པར་སྤྲས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་ལ། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཁྱམས་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་གྲིབ་མ་མ་བྱུང་ཞིང་རྟེན་ཁྱད་པར་ཅན་དང་མི་ལྡན་པས་ཁྱད་པར་དུ་རྒྱན་གྱིས་སྤྲས་ཤིང་མི་མཛེས་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནོ། །ནང་གི་ཁྱམས་ནི་བརྟེན་པའི་ལྷ་དང་མི་ལྡན་པས་བོར་ཞེས་བྱའོ། །སྒོ་ཁྱུད་ནི་སྒོའི་ཚད་དང་མཉམ་པས་སྒོ་ཙམ་ཤེས་པར་བྱ་ཞེས་བྱའོ། །ལྷའི་སྣམ་བུ་ནི་སྒོ་སྐྱོང་གནས་པའི་ཁོར་ཡུག་སྟེ། སྒོའི་ཚད་ཙམ་ཡང་དེ་ཙམ་མོ། །གཞན་དག་ནི་ཁྱམས་ཆེན་པོར་ཞེས་བྱ་བའི་ནང་དུ་སྟོང་བར་བོར་བ་སྟེ་དེའི་ཚད་སྒོ་དང་མཉམ་ཞེས་ཟེར་རོ། །རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་ནི་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་བ་སྟེ། ལྡན་པའི་ས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒོ་ཁྱུད་ཀྱི་མེ་ལོང་དང༌། པི་ཝང་དང༌། སྤོས་ཕོར་དང༌། ལྷུང་བཟེད་ཞོས་བཀང་བ་དང༌། ལྷའི་ན་བཟའ་པཉྩ་ལི་ག་རྣམས་ཏེ་གར་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཐོགས་པ་དགོད་དོ། །དེའི་གནས་ཀྱང་ཅི་ཞེ་ན། མཆོད་སྣམ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཁ་ཁྱེར་རོ། །འགྲམ་པ་ནི་ཡ་ཕུབས་ཀྱི་གཡས་དང་གཡོན་ནོ། །ཁྱུད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒོ་ཁྱུད་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྟེ་མཆོད་སྣམ་གྱི་ཁུངས་སོ། །དེ་ཙམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆ་ཆུང་གཉིས་གཉིས་སོ། །དོ་ཤལ་ནི་ཕྲེང་བའི་ཕྱིའི་རིམ་པའོ། །སེ་མོ་དོ་ནི་ནང་གི་རིམ་པའོ། །ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་ནི་མཆོག་གི་གཞིའོ། །མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་ནི་དེ་འཕྱང་བའི་རྩ་བའོ། །དེ་ལ་ནི་རྟ་བབས་ཏེ་གོས་ནི་རྟ་བབས་ཀྱི་གཡས་གཡོན་དུ་བ་དན་དུ་འབར་བའོ། ། འཕན་ན་ནི་རྟ་བབས་ལ་བརྒྱན་པ་གཉིས་གཉིས་སོ། །རྩ་བའི་ས་ནི་ཆ་གསུམ་གྱི་ཐ་མ་རྡོ་རྗེར་བ་ཕྱི་མའོ། །དེའི་ཐིག་གི་རྒྱབ་ཏུ་ཚོན་རྩིའི་སྣམ་བུ་ནི་པཉྩ་ར་གའི་གཞི་སྟེ། དེའི་ཕྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་ཁྱེར་ཕྱེད་དོ། །དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ཆེན་པོ་འདིས། །བདག་ཉིད་འཁོར་ལོ་རྣམ་པར་དགོད། །དེར་ནི་རང་གི་ཕྱག་རྒྱའང་བསྟེན། །དམ་ཚིག་ཡི་གེ་གཞུག་པ་སྟེ། །དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་པར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྟེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། །སྙིང་པོ་ནི་སྔགས་ཏེ་ཆེན་པོ་ནི་ལྷ་སོ་སོའི་རྩ་བའི་སྔགས་སོ། །འདིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་མཐུས་སོ། །བདག་ཉིད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་སྟེ། འཁོར་ལོ་ནི་གཏི་མུག་ལ་སོགས་པའོ། །རྣམ་པར་དགོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ནང་ནས་བྱུང་ཞིང་ཕྱི་རོལ་དུ་དགོད་དོ། །ནང་གི་དེ་དག་ཇི་ལྟར་རྫོགས་ཞེ་ན། དེར་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རྣལ་འབྱོར་པ་གཉིས་སྔོན་དུ་སོང་ནས་སོ། །རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རང་སྣང་བའི་ཡུལ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་ཆུ་སྐྱེས་སོ། །རྟེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁང་བུ་བརྩེགས་པའི་གནས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་མངོན་པར་སྤྲུལ་ལོ། །དེ་སྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡང་ཅི་ཞེ་ན། དམ་ཚིག་ཡི་གེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་ཏེ་ཡི་གེ་ཡའོ།། གཞུག་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཕྲོས་ཤིང་བསྡུས་ནས་ཞུ་བར་གྱུར་པའོ། །དེ་དག་ཀྱང་གང་ལས་འབྱུང་ཞེ་ན། ཡབ་ཡུམ་གྱི་བརྡས་དབྱིབས་ཀྱི་ཨེ་ཝཾ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་འབྱུང་བ་སྟེ། དེས་མཚོན་པའི་དོན་གྱི་ཨེ་ཝཾ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ལས་སྐྱེས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་གནས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། །དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་རྣམ་པ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་ལས་ཀྱང༌། དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་བརྟག །ཅེས་གསུངས་པ་ནི་བྷ་ག་རིག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང༌། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང༌། ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མདོག་གསུངས་པ། ཤར་དུ་དཀར་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་དང་དབང་དང་དྲག་པོ་དང་རང་བཞིན་མི་འགྱུར་བ་མཚོན་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ནས་མཚན་མ་གདབ་པར་ བྱ་སྟེ། །དེ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་དགོད་པར་བྱ། །ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་མཐོང་ནས་ནི། །རྟག་ཏུ་ཕྱག་རྒྱ་མཉམ་གཞག་པ། །ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་རྟག་ཏུ་བྲི། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་ལ་ནི་དག་པར་བྲིས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། །ཕྱག་རྒྱ་ནི་ལྷའི་མཚན་མའོ། །དགོད་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བར་འོས་པའོ། །ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་ནི་བསྙེན་པ་དང་སྒྲུབ་པའི་ཆོག་མཐོང་ནས་སོ། །རྟག་ཏུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པ་དག་གིས་སོ། །ཕྱག་རྒྱ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་མཚན་མ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་སྟེ། རྟག་ཏུ་བྲི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་པ་དེ་སྲིད་དུའོ། །དེའི་བྱེ་བྲག་གསུངས་པ། དེ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རྡོ་རྗེ་བྲི། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོར་བཅུ་པའོ། །ཤར་དུ་འཁོར་ལོ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའོ། །དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་ནི་རིན་པོ་ཆེ་ཆ་དགུ་པ་དང༌། པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་དང༌། རལ་གྲི་འབར་བ་རྣམས
Chinese
外院是内院和主尊坛城的外院。要知道，金刚橛的瑜伽士应如是知晓：主尊坛城是具足悦意且装饰精美的相，外院是没有宫殿的阴影，且不具足特殊所依，因此不以特殊装饰庄严，且远离不美。内院是不具足所依之神，因此称为“抛弃”。门限与门的大小相等，因此称为“仅仅知道门”。神幡是护门神所居之处的周围，门的大小也与此相同。其他则是指在大院中空空地抛弃，据说其大小与门相等。金刚母是形金刚母等。称为“具足之地”的是门限的镜子、琵琶、香炉、盛满麦粥的钵、天衣班杂里嘎等，由具足歌舞者拿着。其位置是什么呢？称为“供品”，即门面。檐口是屋顶的左右两边。也称为“限”的是门限的外面，即供品的来源。仅仅如此是指两个小部分。璎珞是念珠的外层。瑟摩多是内层。太阳和月亮是殊胜的基础。花鬘是悬挂它的根。那里是马落，衣服是马落的左右两边如旗帜般燃烧。幡幢是装饰在马落上的两个。根本地是三份的最后面，即外面的金刚橛。其线后面的彩绘布是班杂热嘎的基础，其一半是指门面的一半。之后宣说了坛城的修法。其中说：以此大精要，自身轮圆满安立，于彼亦依自身印，誓言字句令投入，如是坛城当修持。其中“于彼”是指外在所依的坛城。“精要”是咒语，“大”是各个神祇的根本咒。“以此”是指以其威力。“自身”是坛城的
English
The outer courtyard is the inner courtyard and the outer courtyard of the main mandala. It should be known that the yogi of Vajrakila should know it as follows: The main mandala is characterized by being pleasing and well-decorated, and the outer courtyard is without the shadow of the palace, and it does not have a special support, so it is not specially decorated with ornaments, and it is free from ugliness. The inner courtyard is called "abandoned" because it does not have a dependent deity. The door sill is equal to the size of the door, so it is called "only knowing the door." The god's banner is the surrounding area where the door guardian resides, and the size of the door is also the same. The others refer to being abandoned empty in the great courtyard, and it is said that its size is equal to the door. Vajra Goddess is Rupavajra and so on. What is called "the place of possession" is the mirror of the door sill, the lute, the incense burner, the bowl filled with porridge, the heavenly garment Pancalika, etc., held by those who possess song and dance. What is its position? It is called "offering," which is the facade. The eaves are the left and right sides of the roof. What is also called "limit" is the outside of the door sill, that is, the source of the offering. Just that much refers to two small parts. The necklace is the outer layer of the rosary. Semoto is the inner layer. The sun and moon are the supreme foundation. The flower garland is the root from which it hangs. There is the horse fall, and the clothes are burning like flags on the left and right sides of the horse fall. The pennants are two decorations on the horse fall. The root ground is the last of the three parts, which is the outer Vajrakila. The painted cloth behind its line is the basis of Panjara, and half of it refers to half of the facade. Then the practice of the mandala was explained. It says: With this great essence, the self-wheel is perfectly established, and there also relies on the self-seal, and the words of the vow are put in, thus the mandala should be practiced. Among them, "there" refers to the mandala of the external support. "Essence" is the mantra, and "great" is the root mantra of each deity. "By this" means by its power. "Self" is the mandala of
Chinese
是主宰。轮是指愚痴等等。所谓“完全欢喜”，是指从内部产生并在外部欢喜。内部的那些如何圆满呢？所谓“在那里”，是指两位瑜伽士先行。自己的手印是自显现之境金刚亥母的莲花。所谓“所依”，是指在楼阁重叠之处，坛城的轮显现变化。那生长的因是什么呢？所谓“誓言字”，是智慧萨埵心间的种子，即字母“ཡ”。所谓“放入”，是指扩展、聚集而呈报。那些又从何处产生呢？从父母的表示，以形状的ཨེ་ཝཾ（藏文，梵文天城体：एवं，梵文罗马拟音：evaṃ，汉语字面意思：如是）加持而产生。由那所象征的意义的ཨེ་ཝཾ（藏文，梵文天城体：एवं，梵文罗马拟音：evaṃ，汉语字面意思：如是），俱生智本身而生。从那本身而生而住立的是菩提心之坛城。所谓“如是”，是指修持四种瑜伽的坛城。同样，在吉祥密集金刚中也说：“坛城分为三种观察。”所说的是བྷ་ག་（藏文，梵文天城体：भग，梵文罗马拟音：bhaga，汉语字面意思：薄伽）智慧的坛城，菩提心之坛城，以及身体的坛城，应知为这三种。所说的坛城颜色，东方白色等等，是指息灾、增益、怀爱、降伏和不变自性。然后要安立标志，对此要安立手印。从见到事业仪轨后，恒常安立手印，那手印本身要恒常书写。所谓“对此”，是指清净书写的坛城。手印是本尊的标志。安立是指如理如宜。事业仪轨是指从见到念诵和修持的仪轨后。恒常以大手印瑜伽，与虚空等同的轮来观修。那手印的自性是标志加持，所谓“恒常书写”，是指书写坛城直到那时。说了它的差别，在那坛城中书写金刚，是指十指。东方之轮是法轮。像那样等等是指九份的珍宝，八瓣莲花，以及燃烧的宝剑等。
English
Is the master. The wheel refers to ignorance and so on. The so-called "complete joy" means arising from within and rejoicing outwardly. How are those within perfected? The so-called "there" means that the two yogis have gone ahead. One's own mudra is the lotus of Vajravarahi, the realm of self-appearance. The so-called "support" means that in the place where the pavilions are stacked, the wheel of the mandala manifests and transforms. What is the cause of its growth? The so-called "samaya letter" is the seed of the wisdom being's heart, the letter "ཡ". The so-called "putting in" means expanding, gathering, and reporting. From where do those arise? They arise from the parents' symbols, blessed by the shape of E-VAM (Tibetan, Devanagari: एवं, Romanized Sanskrit: evaṃ, literal Chinese meaning: thus). From the meaning symbolized by that, the co-emergent wisdom itself is born. From that itself, what is born and abides is the mandala of bodhicitta. The so-called "thus" means accomplishing the mandala of the four yogas. Similarly, in the glorious Guhyasamaja it is said: "The mandala is observed in three ways." What is said is the mandala of bhaga (Tibetan, Devanagari: भग, Romanized Sanskrit: bhaga, literal Chinese meaning: Bhagavat) wisdom, the mandala of bodhicitta, and the mandala of the body, which should be known as these three. The colors of the mandala are spoken of: white in the east, etc., which represent pacifying, increasing, magnetizing, subjugating, and unchanging nature. Then the signs should be established, and the mudra should be established on them. After seeing the ritual of action, the mudra should be constantly established, and that mudra itself should be constantly written. The so-called "on this" refers to the mandala that is written purely. The mudra is the sign of the deity. Establishing means as is appropriate. The ritual of action means after seeing the ritual of recitation and accomplishment. Constantly, with the great mudra yoga, one should meditate on the wheel that is equal to space. The nature of that mudra is the blessing of the sign, and the so-called "constantly writing" means writing the mandala until that time. Its distinctions are spoken of: in that mandala, write the vajra, which means ten fingers. The wheel in the east is the Dharma wheel. Such things and so on refer to the nine parts of jewels, the eight-petaled lotus, and the flaming sword, etc.