Tibetan
།རྫོགས་པ་ཡི་ནི་རིམ་པ་དང༌། །རིམ་པ་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། །རྡོ་རྗེ་འཆང་གིས་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་རབ་ཏུ་འབྱེད་པ་ནི་ཚིག་གི་རྒྱུད་དང༌། རང་བཞིན་གྱི་རྒྱུད་དོ། །དེ་དག་ཡི་གེ་དང་སྒྲ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུགས་བརྙན་གྱི་ཚོགས་དང་དོན་སྤྱིའི་རྣམ་པ་ཉིད་འཛིན་པ་ཡིན་ལ། དོན་ཅན་གྱི་དཔེ་དང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་བརྒྱུད་ཀྱིས་མྱོང་བ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་བྱེད་པའོ། །གཉིས་པ་གཉིས་ནི་གཞན་སེལ་བ་སྟེ། ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་འབྱེད་པ་ནི་བློའོ། །གཉིས་མེད་ལ་གཉིས་མི་གནས་ཤིང་དེ་ཉིད་ཀྱི་འདུ་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། །ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུད་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོའི་རང་བཞིན་ནི་རྣལ་འབྱོར་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་སྟེ་དང་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དང༌། རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་དང། ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་དང༌། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའོ། །དེ་བས་ན་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་དང༌། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་བསྒོམ་པ་ལས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ཡང་དག་ཡང་དག་མིན། །གང་གང་ཤིན་ཏུ་བསྒོམས་པ་ལས། །བསྒོམ་པའི་སྟོབས་ནི་རྫོགས་པ་ན། །བདེ་གསལ་མེ་ཏོག་བློ་འབྲས་ཅན། །ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང༌། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་གཉིས་མེད། །སྙིང་པོ་དོན་ཅན་བླ་མེད་པ། །འདི་ནི་ཡོངས་སུ་བསྒོམས་པ་ལས། །སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་འབྲས་བུ་འབྱུང༌། །ཞེས་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།། གལ་ཏེ་བསྒོམས་བསམ་ཡིན་ཏེ། །བྱས་དང་བསགས་པས་འགྲུབ་པོ་ཞེན་མ་ཡིན་ནོ་ཇི་ལྟར་ན། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་ནི་བཤད། །གཞན་རྣམས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ། །བདག་ཉིད་བདེན་རབ་ཏུ་འཇུག །བླང་དོར་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་པས། །ཕྱི་རོལ་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི། །བདེ་ བའི་དོན་དུ་འདི་ལྟར་སྤྱོད། །ཆུ་དང་མེ་སོགས་བདག་ཉིད་ནི། །ཞུགས་ནས་འབྲས་དང་འབྲས་འབྱུང་སོགས། །ཟླ་བ་གཅིག་ལ་སོགས་པར་ནི། །ལུས་ཀྱི་དཀའ་ཐུབ་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་དཀའ་ཐུབ་སྤྱད་པས་འབྱུང་པའོ་ཞེ་ནམ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་དང་བཅས་དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས། །བདེ་བའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བས་གསལ་ལོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ནི་གཡེང་བའི་སེམས། །རྣམ་པར་གཡེངས་པས་དངོས་གྲུབ་གཞན། །དངོས་གྲུབ་དངོས་མེད་འཁོར་བ་སྟེ། །འཁོར་བས་དམྱལ་བར་འགྲོ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པས་གསལ་ལོ། །དེའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པའི་བསམ་གཏན་དག་ལ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེ་ན། འཇིག
Chinese
因此，由于经中说：“圆满次第和二次第，依于此理金刚持，宣说佛法。”。区分这些的是词之续和自性之续。这些以文字和声音本身执持形象之集合和总义之相，以有意义之比喻和不可思议之传承来体验，即是如实。第二种是遣除他者，区分差别性的是智慧。于无二中不住二，并且远离其本身之觉知，即是佛地的如实。方便和智慧之续，阎魔敌黑色之自性，是瑜伽为主，即最初瑜伽、随瑜伽、极瑜伽和瑜伽大瑜伽。因此，从观修法身、报身和化身而圆满，因此，是真实非真实。无论如何精进观修，当观修之力圆满时，便有乐明之花和智慧之果。因此经中说。另外，般若波罗蜜多无二，心要具义无上，此乃完全观修，能生诸佛之果。因此经中说。如果说是观修思维，不是通过做和积累而成就，如何呢？说是与众不同。其他一切以各种方式，自身真实极投入。由于完全不知取舍，为了外道天人和人们的安乐，如此行持。进入水和火等自身，产生果和果生等，一个月等等，做身体的苦行。不是那样，如果说是通过苦行而产生果，何时有呢？伴随痛苦的苦行，不是安乐之果。这样说是清楚的。那为什么呢？因为痛苦使心散乱，由于散乱而有其他成就，成就不成就是轮回，由于轮回将堕入地狱。这样说是清楚的。因此，世间禅定等变得无意义。如果说：世
English
Therefore, it is because it is said in the scripture: "The Completion Stage and the Two Stages, relying on this principle, Vajradhara teaches the Dharma." What distinguishes these are the Tantra of Words and the Tantra of Nature. These hold the collection of images and the aspect of general meaning by means of letters and sounds themselves, and experience it through meaningful metaphors and inconceivable transmissions, which is suchness itself. The second two are to eliminate others, and what distinguishes difference is wisdom. In non-duality, duality does not abide, and being free from the perception of itself is the suchness of the Buddha-ground. The tantra of method and wisdom, the nature of Black Yamāntaka, is the main yoga, namely the first yoga, the subsequent yoga, the very yoga, and the great yoga. Therefore, it is completely transformed from meditating on the Dharmakāya, the Sambhogakāya, and the Nirmāṇakāya. Therefore, it is true and not true. From whatever is diligently meditated upon, when the power of meditation is perfected, there will be a flower of bliss and clarity and a fruit of wisdom. Therefore, it is said in the scripture. Furthermore, Prajñāpāramitā is non-dual, the essence is meaningful and supreme, this is completely meditated upon, and the fruit of all Buddhas will arise. Therefore, it is said in the scripture. If it is said to be meditation and thought, it is not accomplished by doing and accumulating, how is it? It is said to be unique. All others in every way, oneself truly engages. Because of not knowing what to accept and reject, for the sake of the happiness of external gods and humans, they act in this way. Entering water and fire, etc., oneself, producing fruit and fruit-born, etc., for a month, etc., doing physical asceticism. It is not like that, if it is said that the fruit arises from practicing asceticism, when is it? Asceticism accompanied by suffering is not the fruit of happiness. This is clear by saying so. Why is that? Because suffering distracts the mind, and because of distraction there are other accomplishments, accomplishment and non-accomplishment is saṃsāra, and because of saṃsāra one will go to hell. This is clear by saying so. Therefore, worldly meditations, etc., become meaningless. If you say: Worl