Tibetan
བ་ རྣམས་བསྐུལ་ནས། ལུས་ལ་ཐིམ་ནས་ལྷ་མོ་བདུད་རྩིའི་བུམ་པ་ཐོགས་པ་མང་པོར་སྤྲོས་པས་དབང་བསྐུར་བར་བསམ། སྤྱི་བོའི་དབུ་རྒྱན་ལ་མི་བསྐྱོད་བ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། དེ་ལྟར་དབང་བསྐུར་བ་ནི་ཆུང་ངུའི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་བྲལ་བའི་འབྲས་བུའོ། །འབྲིང་གི་ཡན་ལག་བཞི་ནི་བདག་གཙོ་བོའི་སྐུར་བསྐྱེད་ཙམ་ན། ཡུམ་ཡང་མྱུ་གུ་དང་གྲིབ་མའི་ཚུལ་དུ་བསྐྱེད་པ་ནི་འབྲིང་གི་བསྙེན་པ། བདག་དང་འདྲ་བར་ཡུམ་གྱི་མིག་ལ་སོགས་པ་གོང་བཞིན་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་འབྲིང་གི་ཉེ་བའི་སྒྲུབ་པ། དེ་ཉིད་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་འབྲིང་གི་སྒྲུབ་པོ། །ཡུམ་དེའི་ཐུགས་ཀར་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བསྒོམས་ལ་དབུ་རྒྱན་ལ་བདག་པོས་དབང་བསྐུར་བ་ནི་འབྲིང་གི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའོ། །འབྲས་བུ་བཞི་ནི་གོང་མ་བཞིན་སྦྱར་རོ། །ལྷ་བཅུ་དགུའི་གདན་དང་སྐུ་མདོག་དང་ཕྱག་མཚན་གསལ་བར་བསྐྱེད་པ་ནི་ཆེན་པོའི་རྒྱུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་དང་ཆེན་པོའི་བསྙེན་པའོ། །ལྷ་དེ་རྣམས་རེ་རེ་ཞིང་མིག་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་ཆེན་པོའི་རྣམ་སྨིན་གྱི་འབྲས་བུ་ཆེན་པོའི་ཉེ་བའི་སྒྲུབ་པའོ། །གསོལ་པ་གདབ་པ་མེད་པར་ཐམས་ཅད་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ནི་ཆེན་པོའི་སྐྱེས་བུ་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་དང་ཆེན་པོའི་སྒྲུབ་པའོ། །ལྷ་བཅུ་དགུའི་ཐུགས་ཀར་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བསྒོམས་ནས། དབུ་རྒྱན་ལ་རིགས་ཀྱི་བདག་པོས་དབང་བསྐུར་བ་ནི་ཆེན་པོའི་བྲལ་བའི་འབྲས་བུ་དང༌། ཆེན་པོའི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའོ། །སྦྱོར་བའི་བསྙེན་སྒྲུབ་བཞི་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་དང༌། སྒྲུབ་པ་པོ་གཉིས་ཀྱི་པདྨ་དང་རྡོ་རྗེའི་སྦྱོར་བ་ནི་བསྙེན་པའོ། །རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་ལྷན་ཅིག་ཞུགས་པའི་དེ་མ་ཐག་གང་རེག་པ་དེ་ནི་ཉེ་བའི་སྒྲུབ་པའོ། །རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་ཧཱུཾ་ལས་བསྐྱེད་པ་ལ། ཕཊ་སེར་པོས་སེམས་བྱུང་བ་དགག་པའི་ལས་ཁྱད་པར་གྱི་ངོ་བོས་བསྐྱོད་པ་དེ་ནི་སྒྲུབ་པའོ། །དེའི་དེ་མ་ཐག་གཉིས་སུ་མེད་པ་དེ་ལས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་འབྱུང་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའོ། །འདིར་དང་པོའི་རིམ་པས་དང་པོའི་སྟོང་པར་བསྒོམ་པ་ནས། ཨ་ནུ་རཱ་གས་ རྗེས་སུ་ཆགས་པ་མཐར་ཐུག་པ་ནི་སྦྱོར་བ་དང་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། །དཀྱིལ་འཁོར་དབྱུང་བ་ནས། བདུད་རྩི་མྱང་བའི་མཐར་ཐུག་པ་ནི་རྒྱལ་བའི་མཆོག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། །དེའི་དེ་མ་ཐག་ཐིག་ལེའི་སྦྱོར་བ་ནས། བསྡུས་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ནི་ལས་ཀྱི་རྒྱལ་བའི་མཆོག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། །སྨོན་ལམ་དང
Chinese
བ་ 然后，激励他们。观想甘露融入身体，化现出许多手持甘露宝瓶的女神，以此进行灌顶。观想头顶的顶饰为不动佛。如此灌顶是小修远离大修之果。中等的四支是，仅观想自己为主尊之身，将明妃也观想为嫩芽和阴影之相，这是中等的近修。如自己一样，如前对明妃的眼睛等进行加持，这是中等的近成就。将她加持为身语意，这是中等的修法。观想明妃心间有智慧勇识，顶饰由主尊进行灌顶，这是中等的修法之王。四果如前一样结合。清晰观想十九尊神的坐垫、身色和法器，这是大因之果和大近修。对这些神灵一一加持眼睛等，这是大异熟果和大近成就。无需祈请，将一切加持为身语意，这是大士之果和大修法。观想十九尊神心间有智慧勇识，顶饰由部主进行灌顶，这是大离系果和大修法之王。结合的近修四种是，所修之物和修行者二者的莲花和金刚结合是近修。金刚和莲花一同进入，当下所触及的便是近成就。从金刚和莲花中生出吽（ཧཱུྃ，hūṃ，吽），再以呸（ཕཊ，phaṭ，帕特）黄色遮止生起的心，以事业差别的自性来推动，这是修法。紧接着，从中生起无二的大乐，这是修法之王。此处以最初的次第，从最初观空开始，直至阿奴拉伽（梵文：अनुराग，anurāga，贪） 随后的贪著达到极致，这是最初结合的等持。从请出坛城开始，直至品尝甘露达到极致，这是胜者的殊胜等持。紧接着，从明点结合开始，直至收摄达到极致，这是事业胜者的殊胜等持。祈愿和
English
Ba. Then, inspire them. Visualize nectar dissolving into the body, manifesting as many goddesses holding nectar vases, and think of this as empowerment. Meditate on Akshobhya as the crown ornament on the head. Such empowerment is the result of a small practice that is free from great practice. The four intermediate branches are: merely visualizing oneself as the main deity, and also visualizing the consort as a sprout and a shadow, is the intermediate approach. Blessing the consort's eyes, etc., like oneself, as before, is the intermediate close accomplishment. Blessing her as body, speech, and mind is the intermediate practice. Meditating on the wisdom being in the heart of that consort, and the crown ornament being empowered by the lord, is the king of intermediate practice. The four fruits are combined as before. Clearly visualizing the seats, body colors, and hand implements of the nineteen deities is the fruit of the great cause and the great approach. Blessing the eyes, etc., of each of these deities individually is the fruit of the great ripening and the great close accomplishment. Without needing to request, blessing everything as body, speech, and mind is the fruit of the great being and the great practice. Meditating on the wisdom being in the heart of the nineteen deities, and the crown ornament being empowered by the family lord, is the fruit of the great detachment and the king of great practice. The four joining approaches are: the union of the lotus and vajra of both the object to be accomplished and the practitioner is the approach. The moment the vajra and lotus enter together, whatever is touched is the close accomplishment. From the vajra and lotus arises Hūṃ (ཧཱུྃ，hūṃ，吽), and then with Phat (ཕཊ，phaṭ，帕特) in yellow, obstructing the arising mind, and propelled by the nature of the difference in activity, this is the practice. Immediately after that, the great bliss arises from that non-duality, this is the king of practice. Here, in the initial sequence, starting from the initial contemplation of emptiness, until Anuraga (Sanskrit: अनुराग，anurāga，贪) subsequent attachment reaches its extreme, this is the samadhi of the initial union. From drawing out the mandala, until the ultimate tasting of nectar, this is the supreme samadhi of the victorious ones. Immediately after that, from the union of bindus, until the ultimate gathering, this is the supreme samadhi of the victorious ones of action. Aspiration and
Tibetan
་ཁྲུས་དང་དབང་བསྐུར་བ་དང༌། སྡོམ་པ་བཟུང་བ་དང༌། ཉལ་བ་དང་ལངས་པ་དང༌། བཟའ་བའི་ཆོ་ག་དང༌། སྤྲོ་བསྡུ་དང་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླ་བས་གཞུང་བསྙེག་གོ །ཧ་ཅང་སྤྲོས་པ་གཞག་གོ །ཐབས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྦྱོར་བས། གཙོ་བོའི་བྱང་ཆུབ་ས་བོན་དང་ལྡན་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །བསྙེན་པའི་བྱེ་བྲག་ནི། ཐུན་མོང་མཆོག་གི་བྱེ་བྲག་གིས། །བསྙེན་པ་རྣམ་པ་བཞི་རུ་འགྱུར། །ཞེས་ཏེ། ཐུན་མོང་གི་བསྙེན་པ་རེ་ཞིག་གཅིག་གསུངས་པ། འོག་ནས་ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་བཞི། །ཞེས་པ་དང༌། རྡོ་རྗེ་རྣམ་བཞི་ཐུན་མོང་སྟེ། །ཞེས་པའོ། །ཐུན་མོང་གི་བསྙེན་པ་གཉིས་པ་ནི་ཡན་ལག་དྲུག་ཏུ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །མཆོག་གི་བསྙེན་པ་གཉིས་ནི་མཆོག་ནི་ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩིའོ་ཞེས་པ་དང༌། བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་པར་སྦྱོར་པ་ལ་འབྱུང་བ་ཞེས་པའི་ཚིག་གཉིས་ཡིན་ནོ། །ཉེ་བར་བསྒྲུབ་པ་ནི་རིགས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གང་གྱུར་པའི་མིག་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་སྟེ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཐ་ཚིག་གོ །བདག་པོ་བསྒོམ་པས་སྒྲུབ་པའི་ཚེ་ན་རྒྱལ་བ་རྣམས། འོད་ཟེར་དང་ཚིགས་བཅད་ཀྱིས་བསྐུལ་བ་དང་བདག་པོ་ཉིད་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། །སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའི་ཚེ་ན་བདག་གང་གྱུར་པའི་དབུ་རྒྱན་ལ་ས་བོན་ལས་གྱུར་པའི་བདག་པོ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་བསམ་པར་བྱའོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དེས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །སྐུ་གསུང་ཐུགས་གསུམ་ཀའི་ངོ་བོ་གསུངས་བ། བསྙེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་པ་སྟེ། གཙོ་བོའི་ས་བོན་ཞུ་བའི་ངོ་བོ་དེའི་གནས་ནི་དགོན་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཡང་ན་ཞེས་ པ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཆེན་པོའི་བསྙེན་པ་དང་དེའི་འབྲས་བུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ལྷ་ཅིག་གི་དེ་མ་ཐག་པའི་དགུའི་དོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྙེན་པ་ཁོ་ནས་གཞན་ཡང་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། འབྲིང་པོ་ཡང་ཤུགས་ཀྱིས་མངོན་ནོ། །འདིར་གོང་དུ་རིམ་པར་བཀོད་པ་ནི་ཆུང་ངུའི་ཡན་ལག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །རྡོ་རྗེ་བཞི་ནི་དང་པོ་སྟོང་པ་བྱང་ཆུབ་སྟེ་ཞེས་པ་རྣམས་ཏེ། སྦྱོར་བའི་པདྨའི་ནང་དུ་དང་པོ་ས་བོན་ཞུ་བ་དང༌། དེ་ནས་དེ་ལས་གྱུར་པའི་གཉིས་པ་གཙོ་བོའི་ས་བོན་སེམས་ཀྱི་ཡིག་འབྲུ་དང༌། ཡང་དེ་ལས་གྱུར་པའི་གསུམ་པ་འཁོར་ལོ་རྫོགས་པ་དང༌། དེ་ནས་བཞི་པ་བཛྲ་དྷྲྀཀ་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་ཞེས་པའོ། །གནས་ལྔ་ཞེས་པ་རིག་མའི་གནས་སོ། །དེར་ཡེ་ཤེས
Chinese
沐浴和灌顶，持戒，睡觉和起床，饮食的仪轨，欢聚和成就悉地等等，这些都很容易理解，所以要遵循经文。要放下过多的繁琐。通过将方法与智慧的禅定相结合，应当观想具有主尊菩提种子的状态。念诵的差别是：通过共同和殊胜的差别，念诵会变成四种。也就是说，共同的念诵暂时说了一种，下面说“或者金刚四种”，以及“金刚四种是共同的”。共同的念诵第二种是“六支”等等。殊胜的念诵有两种，即“殊胜即是智慧甘露”以及“在将所修之物与修行相结合时出现”这两句话。近修是指对种姓中最为殊胜的眼等诸根，进行金刚自性的观察，这是加持的结尾语。在通过观想本尊进行修持时，诸佛以光芒和偈颂来激励，并且本尊自身加持成为身语意。在进行大修时，对于自己所变成的头饰，观想从种子字变化而来的本尊，即金刚持自身之形象。瑜伽士自身即是智慧金刚，由此将会成就。身语意三者的本体被宣说为“念诵的智慧”，主尊种子字融化的本体，它的处所是寂静处等等。或者等等，这些显示了大念诵及其果，为了显示莲花生大师的紧接着的九种意义。仅仅通过念诵，其他也应当知晓，中等的也通过暗示而显现。这里以上面依次排列的，应当知晓是小等的支分。金刚四种是最初的空性菩提等等，在结合的莲花之中，首先是种子字融化，然后从那之中变化而来的第二是主尊的种子字，心之字，又从那之中变化而来的第三是圆满的轮，然后第四是“班杂 达日嘎（藏文，梵文天城体：वज्र धृक，梵文罗马拟音：vajra dhṛka，汉语字面意思：金刚持）”等等的咒语。五处是指明妃的处所。在那里，智慧
English
Bathing and empowerment, taking vows, sleeping and waking up, the ritual of eating, gathering and accomplishing siddhis, etc., these are easy to understand, so follow the scriptures. Put aside excessive elaborations. By combining the meditation of method and wisdom, one should contemplate the state of having the principal Bodhi seed. The distinction of recitation is: through the distinction of common and supreme, recitation becomes four types. That is, the common recitation is temporarily said to be one, and below it says "or the four vajras," and "the four vajras are common." The second common recitation is "six branches" and so on. The two supreme recitations are "supreme is wisdom nectar" and the two sentences "when combining what is to be practiced with practice, it arises." Approaching accomplishment refers to contemplating the nature of the vajra on the sense organs such as the eyes, which have become the most supreme in the lineage, this is the concluding word of blessing. When practicing through contemplating the master, the victorious ones encourage with rays of light and verses, and the master himself blesses as body, speech, and mind. At the time of great practice, for the headdress that one has become, contemplate the master transformed from the seed syllable, that is, the image of Vajradhara himself. The yogi himself is the wisdom vajra, and by this he will be accomplished. The essence of the three, body, speech, and mind, is spoken of as "the wisdom of recitation," the essence of the principal seed syllable dissolving, its place is a solitary place, etc. Or, etc., these show the great recitation and its result, in order to show the immediately following nine meanings of Padmasambhava. Through recitation alone, others should also be known, and the intermediate is also revealed by implication. Here, what is arranged in order above should be known as a branch of the small ones. The four vajras are the first emptiness, Bodhi, etc., in the lotus of union, first the seed syllable dissolves, then the second, transformed from that, is the principal seed syllable, the letter of the mind, and again the third, transformed from that, is the complete wheel, and then the fourth is the mantra of "Vajradhrik (藏文，梵文天城体：वज्र धृक，梵文罗马拟音：vajra dhṛka，汉语字面意思：金刚持)" etc. The five places refer to the places of the vidyā. There, wisdom