Tibetan
ར་པའོ། །དེ་ལ་གཟུགས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐོང་བ་པོའི་བདག་ཉིད་ནི་གཟུགས་ཅན་ཞེས་བྱའོ། །གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བལྟ་བར་བྱ་བ་སྟེ། གཟུགས་ཆུང་དུའམ་ཆེན་པོ་འམ་ཁ་དོག་ངན་པའམ། བཟང་པོའམ། ལྷ་དང་མིའི་ཅི་འདོད་པར་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལྷག་པར་མོས་པའི་མཐོང་པས་སྤྲུལ་པའི་སྒྲིབ་པ་མེད་པ་ནས་མོས་པའི་བར་དུའོ། །ནང་གི་གཟུགས་སུ་འདུ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐོང་བ་པོ་བདག་ཉིད་ལ་གཟུགས་ཅན་དུ་འདུ་ཤེས་འཇོག་པའོ། ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་དང་འདྲ་བའོ། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པའི་གཟུགས་ཀྱི་མཚན་མ་སྤྲུལ་པ་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་སྡུག་པར་རོ་གཅིག་པར་ལྷག་པར་མོས་ནས་བསྒོམ་ཞིང་སྙོམས་པར་འཇུག་སྟེ། སྡུག་པའི་གཟུགས་རྣམས་ལ་གོམས་པ་དང༌། མི་སྡུག་པ་རྣམས་ལ་མི་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་བྱ་བ་དེ་ནི་སྡུག་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པའོ། །དེ་ཐམས་ཅད་དུ་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པས་ནམ་མཁའི་འདུ་ཤེས་ཐམས་ཅད་དུ་ཉེ་བར་འཕེལ་བས་ནམ་མཁར་ལྷག་པར་མོས་ནས་སྒོམ་ཞིང་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དེ་ནི་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་དོ། །དེ་ལ་དབང་ཐོབ་པར་གྱུར་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པ་སྟེ། དེའི་སྒྲིབ་པ་རྣམས་ལས་རྣམ་པར་ཐར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་ཐར་པ་འོག་མའི་དོན་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། །དེ་ནས་ནམ་མཁའི་འདུ་ཤེས་ལས་ཀྱང་ཡང་དག་པར་འདས་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་གིས་སྔར་ནམ་མཁར་མོས་པར་བྱེད་པའི་ རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་མཐའ་ཡས་པར་ལྷག་པར་མོས་ཤིང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་མཐའ་ཡས་སོ་ཞེས་བསྒོམ་ཞིང་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དེ་ནི་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་དོ། །དེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་གཞན་དུ་དམིགས་པ་ཚོལ་བ་ནི་གཟུགས་ཅན་དང་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཅི་ཡང་མ་རྙེད་པ་ན་དེ་ཅི་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་ཅི་ཡང་མེད་པར་ལྷག་པར་མོས་ཞིང་སྒོམ་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དེ་ཡང་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་དོ། །དེ་རྒྱ་ཆེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཉེས་པ་མཐོང་ནས་ཅི་ཡང་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་ལས་ལྡོག་སྟེ། དེ་ཅུང་ཟད་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་ལས་ནི་སྔ་མ་ཉིད་དུ་ལོག་པ་ཡིན་ལ། ད་ལྟར་ནི་ཅི་ཡང་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་ལས་ཀྱང་ལོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་འདི་ནི་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་ཏེ། གང་ཡང་ཕྲ་ཞིང་མཚན་མ་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་གཞན་དག་འཇུག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་འདི་ལ་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ཅེས་བྱའོ། །འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་དེ་ཉིད་ལ་
Chinese
ར་པའོ། 所谓“有色”，即是能见者的自性称为有色。所谓“色”，即是所见之物，无论是小是大的色，是丑陋是美好的色，或者天人随心所欲所见的，这称为由极度信乐的见者所变现的无有障碍，从（变现）直至信乐之间。所谓“于内色作意”，即是对能见者自身安立为有色的作意。其余与前相同。又如实地对可憎与不可憎之色的相状变现，以缘彼如实之性的方式，以对可憎之色同一味道而极度信乐，从而修习并入定，对可憎之色生起串习，对不可憎之色则作不合之行，此乃可憎之解脱。彼于一切处完全超脱色之作意，以虚空之作意于一切处皆渐增长，从而对虚空极度信乐而修习并入定，此乃虚空无边处。获得彼之自在，即是解脱，因为从彼之障碍中解脱之故。下部解脱之义亦如是配合。其后，亦完全超脱虚空之作意，以何种识先前对虚空生起信乐，即以彼识对无边生起极度信乐，并修习“识乃无边”而入定，此乃识无边处。彼于识之外寻求所缘，当未寻得任何有色与无色之时，则以“彼无所有”而对无所有极度信乐，并修习而入定，此亦是无所有处。彼以广大等之过患而见，从而从无所有之作意中退还，从少许无有之作意中则是返回先前之状态，而今则是从无所有之作意中亦退还。因此，此非非想，而是其他微细且无相之作意生起之故。因此，称此为非想非非想处。于彼非想非非想处
English
Ra pa'o. That which is called "having form" is the nature of the seer that is called having form. That which is called "form" is that which is to be seen, whether it is a small or large form, an ugly or beautiful form, or whatever the gods and humans wish to see, this is called the unobstructed transformation by the seer who has extreme devotion, from (transformation) up to devotion. That which is called "perceiving form internally" is the perception of establishing the seer himself as having form. The rest is the same as before. Moreover, just as it is, one cultivates and enters into meditative equipoise with extreme devotion to the same taste of the repulsive, through the aspect of focusing on suchness, on the appearances of the characteristics of repulsive and non-repulsive forms. To become accustomed to repulsive forms, and to act in a way that is incompatible with non-repulsive forms, that is the liberation of the repulsive. Having completely transcended the perception of form in all of that, one cultivates and enters into meditative equipoise with extreme devotion to space, as the perception of space increases in all places, that is the sphere of infinite space. Gaining mastery over that is liberation, because one is liberated from its obscurations. The meaning of the lower liberations should also be applied in the same way. Then, having also completely transcended the perception of space, one cultivates and enters into meditative equipoise with extreme devotion to the same consciousness that previously aroused devotion to space, that consciousness is infinite, and one cultivates "consciousness is infinite," that is the sphere of infinite consciousness. Seeking an object of focus other than that consciousness, when one does not find anything with or without form, one cultivates and enters into meditative equipoise with extreme devotion to nothingness, saying "it is nothing," that is also the sphere of nothingness. Seeing the faults of being vast, etc., one turns away from the perception of nothingness, and from the perception of a little nothingness, one returns to the previous state, but now one also turns away from the perception of nothingness. Therefore, this is neither perception nor non-perception, but rather other subtle and signless perceptions arise. Therefore, this is called the sphere of neither perception nor non-perception. In that very sphere of neither perception nor non-perception.
Tibetan
བརྟེན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་དང་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་བསྡུས་པའི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་འགོག་པ་དེ་ནི་འདུ་ཤེས་དང་ཚོར་བ་འགོག་པའོ། །འདིར་རྣམ་པར་ཐར་པ་གཉིས་ནི་ཅི་འདོད་པར་སྤྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་ཐར་པ་གསུམ་པ་ནི་སྤྲུལ་པས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷག་མ་བཞི་པོ་ནི་ཞི་བར་གནས་པ་ལ་དབང་དུ་གྱུར་པའོ། །གཅིག་ནི་མཆོག་ཏུ་ཞི་བར་གནས་པ་ལ་དབང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །བརྒྱད་པོ་འདི་དག་ནི་འཕགས་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པ་སྟེ། འདིས་འཕགས་པ་རྣམས་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་གནས་པའི་བདེ་བས་སྟེན་པར་བྱེད་པས་ཀ་བ་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་ཀུན་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ན་དུས་གསུམ་དུ་བཞུགས་པའི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་རབ་ཏུ་སྟོན་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཐིག་གིས་ཀུན་ནས་ཡོངས་སུ་ཟླུམ་པོར་བསྐོར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདི་དག་ནི་དཔལ་མཆོག་དང་པོ་ལས་བླངས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལྷག་མ་ནི་དཔལ་ རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལ་སོགས་པ་ལས་བླངས་སོ། །ཚོན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚོན་སྣ་ལྔ་པོ་ཉིད་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལྔ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་རྣམས་ཆགས་ཤིང་སྒྱུར་བར་མཛད་པས་ན་ཚོན་ནོ། །ཡུལ་དང་དབང་པོ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བས་རྣམ་པར་དག་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ནི་བདུད་རྩིའོ། །དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་གསོལ་ཞིང་འཐུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་བུམ་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཚོགས་རྣམས་པ་གཉིས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་རྒྱུ་མཐུན་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཐུགས་རྗེས་བརླན་ཞིང་ཁུ་བ་ཡོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བུམ་པ་གང་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་ཡིན་ནོ། །བསྔགས་ཤིང་ཤིས་པའི་ཡིད་ཚིམ་པ་ནི་ཡིད་རབ་ཏུ་ཚིམ་པའོ། །ཆོས་ཀྱི་ཟས་ནི་ཆོས་ཀྱི་རོ་ལ་དགའ་བའོ། །བདག་ཉིད་ཁ་ན་མ་ཐོ་བས་འཇིགས་པ་ནི་ངོ་ཚ་བའོ། །གཞན་ཞིག་ལ་བརྟེན་ཏེ་ངོ་ཚ་བ་ནི་ཁྲེལ་ཡོད་པའོ། །དེ་གཉིས་ནི་གོས་ཏེ་བླ་རེ་དང༌། གོས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་འཕེལ་
Chinese
依靠烦恼的意和进入的行相识所摄的心和心所，断灭它们就是灭尽想和受。这里两种解脱是为了随心所欲地化现。第三种解脱是因为化现而完全没有烦恼。剩下的四种是自在地安住于寂静。一种是完全自在地安住于寂静。这八种是圣者的解脱，因为圣者们安住于此。因此，依靠安住的快乐，柱子就是解脱。从一切方向等来说，在一切方向三时安住的圆满正等觉佛陀们，甚深宣说金刚乘的真如，就是用金刚线从各方面完全圆满地围绕。这些真如是从吉祥第一者所取，剩下的真如是从吉祥金刚顶等所取。颜色是指五种颜色本身就是五方圆满正觉佛。为什么呢？因为佛陀的智慧使众生的知识执着和转变，所以是颜色。远离境和根等相的完全清净的空性，以该空性了知一切法的智慧就是甘露。那是金刚持作为一切佛的自性而享用和饮用，那是瓶的真如。从两种圆满的因缘所生的，以慈悲滋润且有精华的，那就是充满瓶的真如。花等的真如是按照顺序，如来菩提的支分等的集合。赞叹和吉祥的满足是极度满足。法的食物是喜欢法的味道。自己因过失而害怕是羞耻。依靠其他而羞耻是有惭愧。那两者是衣服，即幡和衣服的串珠等的真如。不分别的大乐完全增长。
English
Relying on the afflicted mind and the mind and mental factors included in the entering aspect of consciousness, eliminating them is the cessation of perception and feeling. Here, the two liberations are for manifesting as desired. The third liberation is because there is no affliction at all through manifestation. The remaining four are those who have power over dwelling in peace. One is because of having power over dwelling in supreme peace. These eight are the liberations of the noble ones, because the noble ones dwell in them. Therefore, relying on the happiness of dwelling, the pillar is liberation. From all directions, etc., the Tathāgatas who dwell in all directions in the three times, the thusness that profoundly reveals the Vajrayāna, is completely and perfectly encircled from all sides by the vajra line. These thusnesses are taken from the glorious first one, and the remaining thusnesses are taken from the glorious Vajra Peak, etc. Color means that the five colors themselves are the five complete Buddhas. Why? Because the wisdom of the Buddhas makes the knowledge of sentient beings attached and transformed, therefore it is color. The completely pure emptiness that is free from the characteristics of objects and faculties, etc., the wisdom that knows all dharmas through that emptiness is amrita. That is what Vajradhara enjoys and drinks as the nature of all Buddhas, that is the thusness of the vase. That which is born from the two complete assemblies of causes and conditions, moistened with compassion and having essence, that is the thusness of the filled vase. The thusness of flowers, etc., is, in order, the collection of the limbs of the Tathāgata's enlightenment, etc. The satisfaction of praise and auspiciousness is extreme satisfaction. The food of dharma is delighting in the taste of dharma. Fearing oneself because of faults is shame. Being ashamed because of relying on others is having embarrassment. Those two are clothes, i.e., banners and the thusness of strings of clothes, etc. The great bliss of non-discrimination completely increases.