Tibetan
ཁོར་ལོ་བཅུག་ཅིང་ནང་དུ་བསྡུས་པའི་སྲོག་ལ་སོགས་པས་འཁོར་ལོ་བྱས་པ་དེས་སྐུ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །རྣམ་པ་འདི་འདྲའི་དེ་ཉིད་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་ལྷའི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དེ་དང་བྲལ་བའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ལ་བློས་དམིགས་ནས་འགྲོ་བ་ལ་ཕན་པའི་དོན་དུ་བརྩེ་བས་རྟག་ཏུ་ཐམས་ཅད་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ཟིན་པའི་སྨོན་ལམ་ལ་ཕྱོགས་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་བསམ་གཏན་ལ་ལངས་ནས་རང་ཉིད་ཀྱི་ལྷའི་རྣམ་པའི་ང་རྒྱལ་འཛིན་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དག་པའི་སེམས་ཅན་ཡིན་ཏེ། ལྷའི་ང་རྒྱལ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་མལ་པའི་རང་བཞིན་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྒོམ་བྱེད་པས། །བྱ་བ་མཐའ་དག་ཡང་དག་བསྒྲུབ་པར་བྱ། །ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །ཡུལ་ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཞིག་ཅེ་ན་བརྗོད་པ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང་རྣམ་པར་བྲལ་བའི་ཕྱིར་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྣང་བར་གནས་པའི་ཡུལ་ལོ། །སྣང་བ་ནི་རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་ཚུལ་གྱིས་སོ་སོར་སྣང་བ་ཙམ་སྟེ། ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེར་གནས་པ་ནི་རྣམ་པར་གནས་པ་སྟེ། གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་དྲི་ལ་སོགས་པ་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཡུལ་རྣམས་དེ་ཙམ་ཡིན་པས་སོ། །དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་མེད་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་རྣམ་པར་གནས་པ་མཐའ་དག་ནི་དེའི་བག་ཆགས་ཙམ་ལས་སྐྱེས་པའི་ ཀུན་རྫོབ་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་ཡང་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་དེ་དག་ནི་ཚོར་བ་དང་དྲི་དག་རྣམ་པར་དག་པས་རིན་ཆེན་འབྱུང་བའོ། །འདུ་ཤེས་དང་རོ་རྣམ་པར་དག་པས་ནི་འོད་དཔག་མེད་དོ། །འདུ་བྱེད་དང་རེག་བྱ་རྣམ་པར་དག་པས་ནི་དོན་ཡོད་པའོ། །རྣམ་ཤེས་དང་སྒྲའི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམ་པར་དག་པས་ནི་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའོ། །རྣམ་པར་དག་པ་འདི་འདྲ་བ་ནི་སེམས་ཅན་མོས་པ་སྣ་ཚོགས་ཅན་གྱི་ངོར་བྱས་པ་ཡིན་པར་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། དོན་དམ་པར་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཡུལ་རྣམས་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཁོ་ནར་ནི་ཕན་ཚུན་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་སྒོམ་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ནམ་ཐ་མལ་པའི་ང་རྒྱལ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་ཞིང་སྤངས་པས་དམ་པའི་ཆོས་བཤད་པ་དང་རྒྱུ་བ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་མཐའ་དག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་ཆོ་གས་ལྷའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་བྱ་བ་མཐའ་དག་བསྒྲུབ་པ་འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེའི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཐུབ་པའི་འཁོར་ལོ་མཆོད་པའི་དམ་པ་ཡིན་ཏེ། རྟག་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་ཐོ་རངས་ཀྱི་ཐུན་མཚམས་བརྗོད་དོ། །ཟས་ཀྱི་ཆོ་ག་གསུངས་པ་ནི་ཟས་ཀྱི་དུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཟས་ཀྱི་དུས་སུ་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་སྙིང་གའི་ཟླ་བ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་པ་དང་བཅས་པའི་འཁོར་ལོའི་དབང་པོ་དམིགས་ཤིང་བསམས་ནས། རང་ཉིད་ཀྱི་ས་བོན་བདུད་རྩི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱིས་སྔ་མ་ལྟར་བདུད་རྩི་མྱང་བའི་ཆོ་གས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོར་བསྐྱེད་པའི་རང་གི་བཟའ་བ་ཨོཾ་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་ཀུན་དུ་འོད་གསལ་བར་གྱུར་བ་དེ་ཉིད་གསུམ་པོ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་གི་རང་བཞིན་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་པར་བསྔགས་ཤིང་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་དག་པར་བསྒོམས་ཏེ། དེས་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་ སོགས་པའི་ལྷ་རྣམས་ལ་ཧཱུཾ་གིས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ལྕེ་བཀོད་དེ་དེས་ཚིམ་པར་བྱའོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་སྔགས་པས་སྙིང་གའི་ནང་དུ་ཆུད་པའི་ཐུབ་པའི་ཚོགས་མཐའ་དག་ཚིམ་པར་ལྷག་པར་མོས་པས་བཟའ་བར་བྱའོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཟ་བ་ནི་སྦྱིན་སྲེག་གི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་ནི་ཡིད་ཀྱི་ཁོ་ན་སྟེ། དེའི་ང་རྒྱལ་དུ་ལྷག་པར་མོས་པ་ཁོ་ནས་ཡིན་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ། །ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཉིད་ནི་བུད་ཤིང་སྟེ། དེ་རྣམས་བསྲེགས་པས་ན་ཡེ་ཤེས་མེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པའི་མེ་ལ་ནི་བླ་ན་མེད་པར་བརྗོད་དོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་དང་ཡིད་ཀྱི་དང་བླ་ན་མེད་པ་སྟེ་སྦྱིན་སྲེག་རྣམ་པ་གསུམ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་ཟིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འདོད་པ་ཀུན་གྱིས་རང་རང་གི་ལྷའི་རང་བཞིན་དང་ལྡན་པ་རང་ཉིད་དམ་ཕ་རོལ་པོའི་དག་ཀྱང་རུང་སྟེ་ཡང་དག་པར་མཆོད་པར་བྱའོ། །བརྗོད་ཟིན་པའི་ལྷའི་རང་བཞིན་ཅན་རང་ཉིད་དམ་པ་ཕ་རོལ་པོ་དག་ཀྱང་རུང་སྟེ་ཡང་དག་པར་མཆོད་པར་བྱའོ། །བརྗོད་ཟིན་པའི་ལྷའི་རང་བཞིན་ཅན་རང་ངམ་གཞན་དག་རྣ
Chinese
应当观修将轮安放并收摄于内的命等，如身等一般完全观察。 凡是能见到这种景象的，就应以智慧专注于脱离天轮等形象的众生界，为了利益有情，以慈悲之心恒时从一切方面利益众生，并应倾向于已经完成的祈愿等。 之后，进入禅定，生起自己是本尊的慢心。 因此，是清净的众生，因为本尊的慢心本身就能舍弃凡俗的自性。 诸境作意已周遍，一切事业皆成办。 这样联系起来。 所谓境是如何形成的呢？ 说是像先前一样，因为远离了所取和能取，所以如幻如化。 因此，是显现而住的境。 显现是仅仅以自证的自性显现的方式而各自显现，是名为识之相的意义。 住于彼处是安住，因为色、声、香等各自决定的境仅仅是那些。 意义是这样的：因为没有外境色等一切事物，所以色等一切安住的境，都是仅仅从其习气所生的 假象，仅仅是色等形象的显现。 此外，能作区分的那些，就是感觉和气味完全清净，是宝生。 想法和味道完全清净，是无量光。 行动和触觉完全清净，是不空成就。 意识和声音的生处完全清净，是金刚萨埵的心。 这种完全清净，应当看作是在具有各种意乐的众生面前所作的，但在胜义谛中，应当了知一切佛都是完全清净的自性。 因此，这样诸境就成了身金刚等的自性。 所谓法性，仅仅是因为相互无别，所以具有具德金刚持的形象，是无二智慧的自性。
English
One should meditate on the life force and so forth, placing and gathering the wheels within, examining them completely as with the body and so forth. Whatever sees such an appearance, one should focus with wisdom on the realm of sentient beings, free from the appearance of the wheel of the gods and so forth, and with compassion, constantly benefit sentient beings from all aspects for the sake of benefiting beings, and should turn towards the aspirations that have already been made, and so forth. Then, entering into meditation, one should hold the pride of oneself as the form of the deity. Therefore, it is a pure being, because the pride of the deity itself abandons the ordinary nature. By meditating on all the objects, all actions will be accomplished. This is how it is connected. What kind of object is it? It is said that it is like an illusion, because it is free from what is grasped and what grasps, as before. Therefore, it is the object that abides in appearance. Appearance is merely the separate appearance in the way that it appears as the nature of self-awareness, which is the meaning of what is called the aspect of consciousness. Abiding there is abiding, because the objects that are determined separately, such as form, sound, and smell, are only those. The meaning is this: because there are no external objects such as form, all the objects that abide, such as form, are merely the appearances of form and so forth, which are born only from their habits. Furthermore, those that can be distinguished are that feeling and smell are completely pure, and are Ratnasambhava. The idea and taste are completely pure, and are Amitabha. Action and touch are completely pure, and are Amoghasiddhi. The birthplaces of consciousness and sound are completely pure, and are the heart of Vajrasattva. Such complete purity should be seen as being done in front of sentient beings with various inclinations, but in the ultimate truth, one should realize that all the Buddhas are the nature of complete purity. Therefore, in this way, all the objects have become the nature of the body vajra and so forth. The so-called nature of reality is merely because they are mutually inseparable, so they have the form of the glorious Vajradhara, and are the nature of non-dual wisdom.
Chinese
应当完全修习。因此，由于远离和断除了具有执著等自性或庸常我慢之自性的颠倒分别，应当成办讲述正法和游行等一切事业，并随后成办。如是按照所说之仪轨，成办具有天慢之瑜伽士的一切事业，此乃瑜伽士彼时一切时中供养能仁之轮的殊胜之法，因为是恒常入定之故。此乃宣说黎明之分际。所说食物之仪轨，即于食物之时等。于食物之时，观想并思维誓言萨埵之心间的月亮上具有坛城众的轮之主尊。如前一样，以自己生起甘露的种子字，以品尝甘露之仪轨，将自己所食之物，生起为菩提心之自性，以嗡（ཨོཾ་，梵文：ओṃ，罗马转写：oṃ，字面意思：嗡）之自性，普遍光明，以三者嗡（ཨོཾ་，梵文：ओṃ，罗马转写：oṃ，字面意思：嗡）、阿（ཨཱཿ，梵文：आः，罗马转写：āḥ，字面意思：阿）、吽（ཧཱུྃ，梵文：हूँ，罗马转写：hūṃ，字面意思：吽）之自性而赞叹，并以平等性而观想清净。以此，以吽（ཧཱུྃ，梵文：हूँ，罗马转写：hūṃ，字面意思：吽）于身金刚等诸天之舌上安置金刚萨埵之舌，以此令其满足。因此，如是念诵，以极大的虔诚心食用，令融入心间的一切能仁众皆得满足。瑜伽士之食乃是火供之自性，这仅仅是意念，应当了知仅仅是由于对此之我慢而生起的。蕴等自身即是木柴，焚烧它们，因此称为智慧火，了知一切事物平等性之火，乃是无上之火。因此，如是宣说了外、内和无上三种火供。如是，以已经说过的道理，以色等一切欲妙，具有各自本尊之自性，无论是自己还是他人，都应当如实供养。已经说过的本尊之自性，无论是自己还是他人，都应当如实供养。已经说过的本尊之自性，无论是自己还是其他
English
Should be fully cultivated. Therefore, since it is separated from and has abandoned the inverted distinctions that possess the nature of grasping, etc., or the nature of ordinary arrogance, one should accomplish all activities such as explaining the sacred Dharma and traveling, and then accomplish them. Thus, according to the ritual that has been spoken, accomplishing all the activities of a yogi who possesses divine pride, this is the supreme method of offering the wheel of the capable one at all times for that yogi, because it is constantly in equipoise. This speaks of the dawn twilight. The ritual of food that has been spoken is at the time of food, etc. At the time of food, visualize and contemplate the lord of the wheel with the mandala assembly on the moon in the heart of the Samaya-sattva. As before, with the seed syllables that generate nectar, with the ritual of tasting nectar, generate one's own food as the nature of bodhicitta, with the nature of Om (ཨོཾ་, Sanskrit: ओṃ, Roman transliteration: oṃ, literal meaning: Om), it becomes universally luminous, and praise it with the nature of the three, Om (ཨོཾ་, Sanskrit: ओṃ, Roman transliteration: oṃ, literal meaning: Om), Ah (ཨཱཿ, Sanskrit: आः, Roman transliteration: āḥ, literal meaning: Ah), Hum (ཧཱུྃ, Sanskrit: हूँ, Roman transliteration: hūṃ, literal meaning: Hum), and contemplate purity with equanimity. With this, place the tongue of Vajrasattva on the tongues of the deities such as the body vajra with Hum (ཧཱུྃ, Sanskrit: हूँ, Roman transliteration: hūṃ, literal meaning: Hum), and satisfy them with it. Therefore, recite in this way, and eat with great devotion, satisfying all the capable assemblies that are contained within the heart. The yogi's eating is the nature of a fire offering, this is only in the mind, and it should be understood that it arises only from devotion to the pride of it. The aggregates, etc., are themselves firewood, and because they are burned, it is called the fire of wisdom, the fire that knows the equality of all things, is said to be the supreme fire. Therefore, in this way, the three types of fire offerings, outer, inner, and supreme, have been spoken. Thus, with the reason that has already been spoken, with all desirable objects such as form, possessing the nature of their respective deities, whether it is oneself or others, one should offer them correctly. The nature of the deity that has already been spoken, whether it is oneself or others, one should offer them correctly. The nature of the deity that has already been spoken, whether it is oneself or others