Tibetan
་འགྲོ་བ་ལ་ཕན་པའི་དོན་དུ་བརྩེ་བས་རྟག་ཏུ་ཐམས་ཅད་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ཟིན་པའི་སྨོན་ལམ་ལ་ཕྱོགས་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་བསམ་གཏན་ལ་ལངས་ནས་རང་ཉིད་ཀྱི་ལྷའི་རྣམ་པའི་ང་རྒྱལ་འཛིན་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དག་པའི་སེམས་ཅན་ཡིན་ཏེ། ལྷའི་ང་རྒྱལ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་མལ་པའི་རང་བཞིན་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྒོམ་བྱེད་པས། །བྱ་བ་མཐའ་དག་ཡང་དག་བསྒྲུབ་པར་བྱ། །ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །ཡུལ་ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཞིག་ཅེ་ན་བརྗོད་པ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང་རྣམ་པར་བྲལ་བའི་ཕྱིར་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྣང་བར་གནས་པའི་ཡུལ་ལོ། །སྣང་བ་ནི་རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་ཚུལ་གྱིས་སོ་སོར་སྣང་བ་ཙམ་སྟེ། ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེར་གནས་པ་ནི་རྣམ་པར་གནས་པ་སྟེ། གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་དྲི་ལ་སོགས་པ་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཡུལ་རྣམས་དེ་ཙམ་ཡིན་པས་སོ། །དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་མེད་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་རྣམ་པར་གནས་པ་མཐའ་དག་ནི་དེའི་བག་ཆགས་ཙམ་ལས་སྐྱེས་པའི་ ཀུན་རྫོབ་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་ཡང་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་དེ་དག་ནི་ཚོར་བ་དང་དྲི་དག་རྣམ་པར་དག་པས་རིན་ཆེན་འབྱུང་བའོ། །འདུ་ཤེས་དང་རོ་རྣམ་པར་དག་པས་ནི་འོད་དཔག་མེད་དོ། །འདུ་བྱེད་དང་རེག་བྱ་རྣམ་པར་དག་པས་ནི་དོན་ཡོད་པའོ། །རྣམ་ཤེས་དང་སྒྲའི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམ་པར་དག་པས་ནི་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའོ། །རྣམ་པར་དག་པ་འདི་འདྲ་བ་ནི་སེམས་ཅན་མོས་པ་སྣ་ཚོགས་ཅན་གྱི་ངོར་བྱས་པ་ཡིན་པར་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། དོན་དམ་པར་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཡུལ་རྣམས་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཁོ་ནར་ནི་ཕན་ཚུན་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་སྒོམ་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ནམ་ཐ་མལ་པའི་ང་རྒྱལ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་ཞིང་སྤངས་པས་དམ་པའི་ཆོས་བཤད་པ་དང་རྒྱུ་བ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་མཐའ་དག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་ཆོ་གས་ལྷའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་བྱ་བ་མཐའ་དག་བསྒྲུབ་པ་འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེའི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཐུབ་པའི་འཁོར་ལོ་མཆོད་པའི་དམ་པ་ཡིན་ཏེ། རྟག་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་ཐོ་རངས་ཀྱི་ཐུན་མཚམས་བརྗོད་དོ། །ཟས་ཀྱི་ཆོ་ག་གསུངས་པ་ནི་ཟས་ཀྱི་དུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཟས་ཀྱི་དུས་སུ་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་སྙིང་གའི་ཟླ་བ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་པ་དང་བཅས་པའི་འཁོར་ལོའི་དབང་པོ་དམིགས་ཤིང་བསམས་ནས། རང་ཉིད་ཀྱི་ས་བོན་བདུད་རྩི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱིས་སྔ་མ་ལྟར་བདུད་རྩི་མྱང་བའི་ཆོ་གས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོར་བསྐྱེད་པའི་རང་གི་བཟའ་བ་ཨོཾ་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་ཀུན་དུ་འོད་གསལ་བར་གྱུར་བ་དེ་ཉིད་གསུམ་པོ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་གི་རང་བཞིན་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་པར་བསྔགས་ཤིང་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་དག་པར་བསྒོམས་ཏེ། དེས་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་ སོགས་པའི་ལྷ་རྣམས་ལ་ཧཱུཾ་གིས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ལྕེ་བཀོད་དེ་དེས་ཚིམ་པར་བྱའོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་སྔགས་པས་སྙིང་གའི་ནང་དུ་ཆུད་པའི་ཐུབ་པའི་ཚོགས་མཐའ་དག་ཚིམ་པར་ལྷག་པར་མོས་པས་བཟའ་བར་བྱའོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཟ་བ་ནི་སྦྱིན་སྲེག་གི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་ནི་ཡིད་ཀྱི་ཁོ་ན་སྟེ། དེའི་ང་རྒྱལ་དུ་ལྷག་པར་མོས་པ་ཁོ་ནས་ཡིན་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ། །ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཉིད་ནི་བུད་ཤིང་སྟེ། དེ་རྣམས་བསྲེགས་པས་ན་ཡེ་ཤེས་མེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པའི་མེ་ལ་ནི་བླ་ན་མེད་པར་བརྗོད་དོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་དང་ཡིད་ཀྱི་དང་བླ་ན་མེད་པ་སྟེ་སྦྱིན་སྲེག་རྣམ་པ་གསུམ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་ཟིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འདོད་པ་ཀུན་གྱིས་རང་རང་གི་ལྷའི་རང་བཞིན་དང་ལྡན་པ་རང་ཉིད་དམ་ཕ་རོལ་པོའི་དག་ཀྱང་རུང་སྟེ་ཡང་དག་པར་མཆོད་པར་བྱའོ། །བརྗོད་ཟིན་པའི་ལྷའི་རང་བཞིན་ཅན་རང་ཉིད་དམ་པ་ཕ་རོལ་པོ་དག་ཀྱང་རུང་སྟེ་ཡང་དག་པར་མཆོད་པར་བྱའོ། །བརྗོད་ཟིན་པའི་ལྷའི་རང་བཞིན་ཅན་རང་ངམ་གཞན་དག་རྣམ་པར་དག་བའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པས་མཆོད་པ་འདའ་བར་མི་བྱ་བའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་ཏུ་གྱུར་པ་འདི་ནི་བདེ་གཤེགས་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ། འདོད་པ་ཀུན་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་ནི། །ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་སྟོན་ཞིང༌། །རང་ལྷག་ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་དང༌། །ལྡན་པས་རང་དང
Chinese
应当趋向于已经做了为了利益众生，以慈爱之心恒时从一切方面利益有情等等的祈愿。然后进入禅定，生起自己是本尊的慢心。因此是清净的有情，因为本尊的慢心本身舍弃了凡俗的自性。诸境完全修习故，一切事业皆能如实成。如是关联。若问境是如何的，回答说：如先前一样，因为远离能取和所取以及分别，所以如幻。因此是安住于显现的境。显现是仅仅以自证的自性显现的方式而各自显现，是名为识之相的意思。安住于彼是安住于种种，因为色、声、香等各自决定的境仅仅是那些。意思是说，因为没有外境色等一切事物，所以色等一切境的种种安住仅仅是从其习气所生的世俗色等之相显现而已。此外，作为差别的是，那些受与香清净则生宝生。想与味清净则是无量光。行与触清净则是不空成就。识与声处清净则是心之金刚。应当看到，如此清净是在具有各种意乐的众生面前所作的，究竟而言，应当了知一切佛皆是清净的自性。因此，如是境成为身金刚等的自性。自性法尔如是，仅仅因为彼此无别，所以具有具德金刚持的相，完全修习于无二智慧的自性中。因此，因为远离和舍弃了具有能取等的自性或者具有凡俗慢心的颠倒分别，所以应当成办讲述正法和游行等一切事业，随后成办
English
One should turn to the prayers that have already been made, such as "May I always benefit sentient beings from all aspects with love, for the sake of benefiting beings." Then, entering into meditation, one should generate the pride of oneself as the deity. Therefore, one is a pure sentient being, because the pride of the deity itself abandons the ordinary nature. By completely meditating on the objects, all actions will be perfectly accomplished. This is how it is connected. If asked what the objects are like, it is said: Like before, because they are free from the grasped and the grasper and from distinctions, they are like illusions. Therefore, they are objects that abide in appearance. Appearance is merely the individual appearance in the manner of appearing as the nature of self-awareness, which is the meaning of what is called the aspect of consciousness. Abiding therein is abiding in various ways, because the objects that are individually determined, such as form, sound, smell, etc., are merely those. The meaning is this: because there are no external objects such as form, etc., all the various abidings of objects such as form, etc., are merely the appearance of conventional form, etc., born from their habitual imprints. Furthermore, as distinctions, those feelings and smells are pure, and thus give rise to Ratnasambhava. Perception and taste are pure, and thus give rise to Amitabha. Volition and touch are pure, and thus give rise to Amoghasiddhi. Consciousness and the source of sound are pure, and thus give rise to the Vajra of the Mind. It should be seen that such purification is done in the presence of sentient beings with various inclinations, but ultimately, it should be realized that all Buddhas are of the nature of purity. Therefore, in this way, the objects become the nature of the Body Vajra, etc. The nature of Dharma is such that, merely because they are inseparable from each other, one possesses the aspect of the glorious Vajradhara, and one completely meditates in the nature of non-dual wisdom. Therefore, because one is free from and has abandoned the inverted discriminations that possess the nature of the grasped, etc., or that possess the pride of ordinary-mindedness, one should accomplish all activities such as teaching the sacred Dharma and traveling, and subsequently accomplish.
Chinese
嗡。如是，以如上所说之仪轨，成就具足天慢之瑜伽士一切事业，此乃瑜伽士彼时一切时中，堪能之轮供养之殊胜者，以其恒常安住于等性故。此乃宣说拂晓之时分。所说食物之仪轨者，谓食物之时等。食物之时，于誓句心之月上，观想并思维具坛城者之轮主。以自身之种子，生起甘露之文字等，如前以甘露尝味之仪轨，于菩提心之自性中，生起自之食物，以嗡（藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡）之自性，周遍光明，彼三者，以嗡（藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡）、阿（藏文：ཨཱཿ，梵文天城体：आः，梵文罗马拟音：āḥ，汉语字面意思：阿）、吽（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुँ，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）之自性而显扬赞叹，并以等性而观想清净。由此，于身金刚等诸天，以吽（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुँ，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）布置金刚萨埵之舌，由此令其满足。是故，如是赞叹，令摄入心间之一切能仁之众皆得满足，尤以信乐而食之。瑜伽士之食，乃火供之自性，此唯是意之所为。当知唯以彼之慢心而尤为信乐。蕴等即是薪柴，焚烧彼等，故云智慧火，于了知一切事物皆为等性之火，乃是无上之语。是故，如是外、内及无上，宣说三种火供。如是，以已述之方式，以色等一切欲妙，具足各自之天性，无论自或他，皆当如实供养。已述之天性者，无论自或他，皆当如实供养。已述之天性者，无论自或他，以清净之色等供养，此不应违越，故成誓句，此乃诸善逝之真实意趣。如是云：一切欲妙之受用，如其所欲而示现，自胜天之瑜伽，具足自与
English
Oṃ. Thus, by the ritual described above, accomplishing all the activities of a yogi endowed with divine pride, this is the noble offering of the capable wheel for that yogi at all times, because he is always established in equanimity. This speaks of the twilight hours. The spoken ritual of food is like saying, "at the time of food." At the time of food, one should visualize and contemplate the lord of the wheel with the mandala on the moon of the heart of the samaya-being. With the letters that produce the nectar of one's own seed, one should, as before, through the ritual of tasting the nectar, generate one's own food in the nature of bodhicitta, which has become completely clear with the nature of Oṃ (Tibetan: ཨོཾ, Devanagari: ओम्, Romanized Sanskrit: oṃ, Literal meaning: Oṃ). Those three, praised and purified by equanimity with the nature of Oṃ (Tibetan: ཨོཾ, Devanagari: ओम्, Romanized Sanskrit: oṃ, Literal meaning: Oṃ), Āḥ (Tibetan: ཨཱཿ, Devanagari: आः, Romanized Sanskrit: āḥ, Literal meaning: Āḥ), and Hūṃ (Tibetan: ཧཱུྃ, Devanagari: हुँ, Romanized Sanskrit: hūṃ, Literal meaning: Hūṃ). Thus, for the deities such as the body vajra, with Hūṃ (Tibetan: ཧཱུྃ, Devanagari: हुँ, Romanized Sanskrit: hūṃ, Literal meaning: Hūṃ), arrange the tongue of Vajrasattva, and thereby satisfy them. Therefore, by praising in this way, one should eat with particular devotion so that all the assemblies of the capable ones contained within the heart are satisfied. The yogi's eating is the nature of a fire offering, which is only of the mind. It should be understood that it is only through particular devotion to its pride. The aggregates and so forth are themselves the firewood. Because they are burned, it is called the fire of wisdom, and the fire that knows all things as equanimity is said to be unsurpassed. Therefore, in this way, the external, internal, and unsurpassed, the three kinds of fire offerings are spoken of. Thus, in the manner already stated, with all desires such as forms, possessing their own divine nature, whether oneself or another, one should properly worship. Those of the already stated divine nature, whether oneself or another, should be properly worshipped. Those of the already stated divine nature, whether oneself or others, should offer with pure forms and so forth, and because this should not be transgressed, it becomes a samaya, and this is the true intention of the Sugatas. As it is said: The enjoyment of all desires, showing as one wishes, with the yoga of the self-superior deity, possessing self and