Tibetan
ང་བར་མི་ནུས་པས་སོ། །ཇི་སྟེ་ཡང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ལྷན་ཅིག་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་ལྟར་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཐ་དད་པ་ཉིད་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལེགས་པར་སྨྲས་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་སྟེ་ བློའི་རྣམ་པ་ཡང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་ཉིད་ལ་འཁྲུལ་པ་མི་རིགས་པས་བརྫུན་པ་མ་ཡིན་ལ། རང་གི་སྣང་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མ་ཡིན་པ་ལ་སྔོན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པས་བཞག་པའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་བརྫུན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་རང་གི་སྣང་བ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་པས་དེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་ཞེན་པར་འགྱུར་གྱི་དོན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་དོན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འཁྲུལ་པ་དེ་ཉིད་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྟེ་དོན་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་དོན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་བས་དོན་མེད་པ་བཞིན་དུ་ཞེན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་དོན་ལ་ཡང་ཞེན་པ་མ་ཡིན་ལ་ཤེས་པ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བློའི་སྣང་བ་ལྡོག་པའི་ལུས་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ཙམ་ནི་བརྫུན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་དང་བློ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་སོ་སོའི་བདག་ཉིད་དུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་བློའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ལ་དོན་མངོན་པར་ཞེན་པས་དོན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་གྱི་དོན་ཡོད་པས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་མེད་ཀྱང་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་ཁ་ཅིག་ནི་དོན་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ཏེ་དོན་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་གང་ཡང་སྒྲ་རྣམས་ནི་དངོས་སུ་དངོས་པོའི་དོན་ཅན་དུ་མི་རིགས་ཏེ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བརྫུན་པའི་དོན་ཅན་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་བཞིན་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་གསུངས་པ། དེ་ལ་ངོ་བོ་ཕྱི་རོལ་དང༌། །གཅིག་ལྟ་གཞན་ལས་ལོག་ལྟ་བུར། །སྣང་བ་གང་ཡིན་བརྟག་པ་ཡི། །ཡན་ལག་མེད་ཕྱིར་དེ་ཉིད་མིན། །ཡང་གསུངས་པ། སྒྲ་དོན་འདི་ནི་ཡོད་མིན་ཀྱང༌། །ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་བཞིན་དུ་བརྗོད། །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་བརྫུན་པར་སྣང་ཞེ་ན། །དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་བདེན་པ་དང་བརྫུན་པ་འགལ་བར་གྱུར་པ་དག །དེའི་བདག་ཉིད་དུ་རུང༌། གསལ་བ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་བརྫུན་པ་ཡང་དངོས་པོར་གྱུར་པ་འམ་སྣང་བ་བརྫུན་པ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་གསལ་བ་ཡང་བརྫུན་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། གང་ཡང་ཇི་ལྟར་བདེན་པ་དང༌། །བརྫུན
Chinese
我不能介入其中。如果像蓝色等这些一起体验，像体验那样成为一体，那么说“不同即非不同”就说得很好了。如果，心的显现，像蓝色等，因为对自己不应有错觉，所以不是虚假的。自己的显现不是外境，却先执着于此而安立的蓝色等是虚假的。那么，因为执着于自己的显现，所以那会执着于一切行相的知，而不是执着于境，因为那不是境。因此是错觉。那么，那个错觉本身是需要考察的。如果执着于境，那么那境会以一切行相存在，所以不会像无境一样执着。因此，既不是执着于境，也不是执着于知。那么是什么呢？分别念的心的显现，仅仅是颠倒的身体成为主要，那是虚假的。那也是因为体验的缘故，以及无心则不生的缘故，以及体验各自体性的缘故，是心的体性，因为执着于境而成为境，但不是因为境存在，因为即使无境也会产生。其中一些是安立境，因为与境相关联。因此，任何声音都不应是真实事物的意义，因为是相违的。虚假的意义，是如其所显现般安立的，但不是如实的那样。那也说过：“于彼，本体外境，如一，视作异于他者，任何显现是考察的，因无支分故，非彼本身。”又说：“此声义虽非有，然如其所显而说。”又为何显现为虚假呢？因为是它的体性。那么，真和假如何成为相违的呢？成为它的体性可以吗？因为与明相无别，所以虚假也成为事物，或者因为与虚假显现无别，所以明相也变成虚假吗？任何如真与假
English
I cannot intervene in it. If these, like blue and so on, are experienced together, and become one as they are experienced, then it would be well said to say, "Different is not different." If, the appearance of the mind, like blue and so on, is not false because it should not be mistaken about itself. The appearance of oneself is not an external object, but the blue and so on that are established by first clinging to it are false. Then, because one clings to one's own appearance, one will cling to the knowledge of all aspects, but not to the object, because that is not the object. Therefore, it is a delusion. Then, that delusion itself needs to be examined. If one clings to the object, then that object will exist in all aspects, so one will not cling to it as if it were without an object. Therefore, one is neither clinging to the object nor to the knowledge. So what is it? The appearance of the mind of discrimination, only the inverted body becomes the main thing, that is false. That is also because of the experience, and because it does not arise without mind, and because of experiencing each of their own nature, it is the nature of the mind, because it clings to the object and becomes the object, but not because the object exists, because it arises even without the object. Some of them are establishing the object, because they are related to the object. Therefore, any sounds should not be the meaning of real things, because they are contradictory. The false meaning is established as it appears, but it is not as it really is. That is also said: "In that, the essence is external, like one, seen as different from others, any appearance is examined, because there are no limbs, it is not itself." It is also said: "This sound meaning is not existent, but it is spoken as it appears." And why does it appear as false? Because it is its nature. Then, how do truth and falsehood become contradictory? Can it become its nature? Because it is inseparable from the clear appearance, the false also becomes a thing, or because it is inseparable from the false appearance, does the clear appearance also become false? Any like truth and falsehood