Tibetan
ལ་བར་འགྱུར། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཚིག་གིས་གནོད། །ཆོས་ཅན་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ལའོ། །དེས་བསྐྱེད་ཤེས་ པས་ཕན་བཏགས་པས། །ཡིད་ནི་ལུས་ལ་བརྟེན་པར་བརྗོད། །འདི་ལྟར་དེ་ནི་སྤངས་པ་ཉིད། །དེ་ཡི་དོན་ནི་གྲུབ་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པའི། །ཆོས་ཅན་ཡིད་ཆེས་འདི་ལ་ནི། །ལུང་གིས་གནོད་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །གང་གི་འདི་ལྟར་དེ་སེལ་བ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ཉིད་མིན་ཚིག་ལས། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་བརྗོད་གནོད་པ་ཡི། །ལུང་གི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཡི། །ཆོས་ཅན་ལ་ནི་གནོད་ངེས་མིན། །འདིར་ནི་ངེས་པ་མེད་ཉིད་དུ། །གཏན་ཚིགས་འགྲེལ་པ་མཛད་པས་མཛད། །དེས་ན་ལུང་བརྗོད་གཉེན་པོ་ནི། །རྒྱས་པར་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཡིན། །གཉིས་པོ་རྟག་ཏུ་བརྗོད་པ་ཡི། །ཚད་མ་ཡིས་ནི་མ་གྲུབ་པ། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་ཡང༌། །འགལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་གོ་བ་ཡིན། །ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་སོགས། །གང་ཚེ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་སྟོན། །གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་ཐེ་ཚོམ་དུ། །དེ་ཚེ་མཁས་རྣམས་དོགས་པ་མེད། །རྣམ་པ་ཀུན་དུ་དགག་པ་ནི། །མི་དམིགས་པ་ཡི་བསྒྲུབ་པ་ཡིན། །ཚད་མས་གྲུབ་པར་སྨྲ་བ་རྣམས། །ཤུགས་ཀྱིས་བཟློག་པ་ཉིད་ལས་ཡིན། །བསྐལ་པ་བྱེ་བ་བརྒྱར་ཡང་ནི། །ལས་རྣམས་རབ་ཏུ་ཆུད་ཟོས་མིན། །འདི་ལྟར་ལུང་ལ་བརྟེན་པ་ན། །གཞུང་འདི་འགལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་འདོད་ཉེས་པ་བཀག་པ་ཡིས། །གང་རྣམས་ཉེས་པ་དང་འགལ་ཡིན། །དེས་སྐྱེད་ལས་རྣམས་ནུས་ལྡན་གྱུར། །བྱས་པ་ཉམས་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །གཉེན་པོ་ཐོབ་པར་མ་གྱུར་པའི། །ལས་ནི་ཟད་པར་མི་འདོད་དོ། །འཁོར་བའི་དྲི་མ་གང་ཡིན་པའི། །ལས་ནི་ཅུང་ཟད་འབྲས་མེད་མིན། །ངེས་པར་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་ནི། །ཡོངས་ཀྱང་འབྲས་བུར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། །གཉེན་པོ་ཐོབ་པར་གྱུར་ཀྱང་ནི། །དེ་ལས་ཤིན་ཏུ་འབྲལ་མི་འགྱུར། །ཤིན་ཏུ་ཆུང་དུ་ཡོད་པས་ན། །དེ་ཕྱིར་འབྲས་བུར་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཚོགས་པ་རྙེད་པའི་དུས་དག་ཏུ། །ལུས་ཅན་རྣམས་ལ་འབྲས་བུར་རས། །གང་གིས་ལས་རྣམས་ཟད་པ་རུ། །སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་བརྗོད་པ་ནི། །དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་ཐམས་ཅད་དུ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མངོན་རྟོགས་པས། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པ་ཉིད། །སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པ་ཡིན། །གཟུང་དང་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་ཡི། །ལས་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཟད། །རང་གི་རིག་ པའི་མཐར་ཐུག་ལ། །གཟུང་འཛིན་ལ་སོགས་མི་དམིགས་པས། །གཟུང་དང་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་ནི། །སྤངས་པ་རྣམ་པར་འདོད་པ་ཡིན། །ལས་རྣམས་ཟད་པར་མི་འགྱུར་ན། །མི་བདེན་ལྟ་བས་རྩ
Chinese
变为妨害。以遍知之语而妨害，于有法以量成立者也。由彼所生之识，施以饶益故，意谓依于身。如是彼乃是断除之自性，彼之义是成立之故。于他处，以现量所成立之，有法信解此上，以教证如何变为妨害？何者如是遣除彼，是故从非彼之语，说遍知妨害之，以教之量所成立之，有法上则非定妨害。于此乃无定之自性，以立宗释论而作故作。是故教言对治，是极广而善示者。二者恒常所说之，以量则未成立者，不顺品与对治亦，以相违之自性而知。周遍作等不现等，何时于不顺品上显示，立宗未成犹豫时，彼时智者无有疑惑。以一切方式遮破者，是不现之成立也。说以量成立者等，是从势所夺之自性而有。于千百万劫中亦，业等不极度虚耗。如是依赖于教时，此论非是相违也。由遮止生欲过失故，何者与过失相违者，由彼所生之业等成有能力，所作者如何衰损？未获得对治之，业则不欲耗尽也。轮回之垢为何者，业则少许非无果，定当感受者，一切亦成异熟之故。获得对治即使已成，然从彼则极难分离，以有极微小故，是故说为异熟也。于获得集合之时，于有身者等成异熟也。以何业等耗尽故，诸佛所说者，于一切事物之全部，以一切行相现证故，一切行相证悟之自性，一切障蔽是断除也。所取与能取之体性，业是所有方式耗尽，于自之智究竟上，以所取能取等不缘故，所取与能取之体性，是极度断除所欲也。业等若不耗尽，以不真见而
English
becomes a hindrance. It is hindered by the words of the omniscient, to the subject that is established by valid cognition. Because the knowledge generated by that bestows benefit, it is said that the mind relies on the body. Thus, that is the very nature of abandonment, its meaning is because it is established. Elsewhere, how can scripture become a hindrance to this subject of conviction, which is established by direct perception? Whoever eliminates that in this way, therefore, from the words that are not that, saying that the omniscient hinders, on the subject that is established by the valid cognition of scripture, it is not necessarily a hindrance. Here, it is the very nature of uncertainty, it is made because the commentary on the reason is made. Therefore, the antidote to scriptural statements is what is shown extensively and well. The two that are constantly spoken of, those that are not established by valid cognition, the dissimilar class and the antidote as well, are understood by their very nature of contradiction. Pervading factors such as non-apprehension, etc., when they show on the dissimilar class, at the time of uncertain reason, at that time, the wise have no doubt. What refutes in all ways is the establishment of non-apprehension. Those who say that it is established by valid cognition, etc., are from the very nature of what is taken away by force. Even in hundreds of millions of eons, actions, etc., are not utterly wasted. Thus, when relying on scripture, this treatise is not contradictory. Because of preventing the fault of desiring birth, whoever contradicts faults, the actions, etc., generated by that become capable, how can what is done deteriorate? Actions that have not obtained the antidote are not desired to be exhausted. Whatever is the impurity of samsara, actions are not even a little without result, those that will definitely be experienced, all become ripening because of that. Even if the antidote has been obtained, it is very difficult to separate from that, because it is very small, therefore it is said to be ripening. At the time of obtaining the assembly, it becomes ripening for embodied beings, etc. Because of what actions are exhausted, what the Buddhas say, in all of all things, because of directly realizing all aspects, the very nature of realizing all aspects, all obscurations are abandoned. The nature of the apprehended and the apprehender, actions are exhausted in all ways, on the ultimate of one's own intelligence, because the apprehended, the apprehender, etc., are not perceived, the nature of the apprehended and the apprehender is what is desired to be utterly abandoned. If actions, etc., are not exhausted, by untrue views,
Tibetan
ད་བཅད་དང༌། །དགེ་སློང་སོགས་ཀྱི་རྩ་ལྟུང་ཡང༌། །རྣམ་པ་ཀུན་དུ་འཐད་མི་འགྱུར། །གང་ལ་བསོད་ནམས་སྡིག་པ་མེད། །དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཡིན་པར་གསུངས། །འདི་ནི་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ལ། །དེ་ཉིད་ཡང་དག་གནས་པ་ཡིན། །གང་ལ་བསོད་ནམས་ཡོད་ཉིད་ལ། །རྣམ་པ་ཀུན་དུ་སྡིག་མེད་ཉིད། །བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་རང་བཞིན་ཕྱིར། །བྱང་ཆུབ་ཉིད་དུ་དེ་འདོད་དོ། །བགེགས་ཚིག་སྡིག་པ་དང་འབྲེལ་ཡིན། །སྔ་མ་ཕྱེད་ལའང་ལྡན་པའི་ཆ། །བསོད་ནམས་ཉིད་ཀྱི་རྩ་བ་ཉིད། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་བརྗོད། །ཇི་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །བསོད་ནམས་ཉིད་ཡོད་ཐམས་ཅད་དུ། །སློབ་དཔོན་ཡང་ནི་དེ་དག་ཕྱིར། །བསོད་ནམས་ཀྱང་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད། །དེ་ཡི་མངོན་སུམ་བྱས་པ་ལ། །གཟུང་བ་ལ་སོགས་མི་དམིགས་པས། །གཟུང་དང་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་ཡི། །བསོད་ནམས་སྡིག་པ་མེད་ཉིད་ལ། །ཡང་ན་རང་རིག་མཐར་ཐུག་ལ། །བསོད་ནམས་ལ་སོགས་རྟོག་མེད་ཕྱིར། །གཟུང་དང་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མ་དམིགས་ཕྱིར། །གཟུང་བའི་ཆ་ཉིད་ལ་དམིགས་ནས། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་རབ་ཏུ་འཇུག །རང་གི་རིག་པའི་མཐར་ཐུག་ལའང༌། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་འཇུག་ཉིད་མིན། །གང་དུ་གང་ཞིག་སྒྲ་དོན་འཛིན། །ཤེས་དེས་དེ་ལ་རྟོག་པ་ཡིན། །རང་གི་ངོ་བོའང་སྒྲ་དོན་མིན། །དེ་ལ་མ་ལུས་མངོན་སུམ་ཕྱིར། །ཡང་ན་དེ་ཉིད་གཟིགས་རྣམས་ཀྱི། །ཁམས་གསུམ་སྲེད་པ་རབ་བཅོམ་པས། །འབྲས་བུ་ཐོབ་ཡིན་དག་པའི་སེམས། །ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་ཡོངས་སྤངས་ཕྱིར། །སྡིག་ནི་སྡིག་པ་རྟག་ཏུ་བརྟེན། །དེ་བཞིན་ཆོས་ལ་ཆོས་རྟེན་ཡིན། །དེ་ཉིད་ལམ་སྟོན་མཁས་པ་ཡིས། །གཉི་ག་དག་ནི་སྤངས་པ་ཡིན། །གང་རྣམས་ལམ་དང་ལམ་མིན་རྨོངས། །སངས་རྒྱས་བསྟན་ལ་དེ་རྣམས་རྨོངས། །ཉི་མ་ལ་ནི་མུན་པ་བཞིན། །དེ་རྣམས་ལ་ནི་ཞི་བ་མེད། །ཆུ་ཀླུང་ཆུ་ཡིས་ཁེངས་རྣམས་ལ། །ཁ་ཅིག་ཕ་རོལ་འགྲོ་བ་ཡིས། །རྒལ་དང་རྩ་དང་ཤིང་རྣམས་ནི། །བོར་ནས་བདེ་བར་འགྲོ་བ་ ཡིན། །ཆོས་རྣམས་ལ་ནི་ངེས་བསྟོད་པ། །ཆོས་དང་ཆོས་མིན་སྤྱོད་པ་སྟེ། །རྣམ་དག་ནམ་མཁའ་དྲི་མ་མེད། །འདི་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བརྗོད་དོ། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་རྣམ་གྲོལ་ཡིད། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་རྣམ་གྲོལ་ལྡན། །དེ་རྣམས་སྦྱིན་གནས་འཇིག་རྟེན་ན། །མཆོད་འོས་བརྗོད་འོས་རྟག་ཏུ་ཡིན། །འདིས་ནི་ལས་ནི་ཅུང་ཟད་དང༌། །མཚམས་མེད་པ་ལས་བྱུང་གྱུར་པ། །དེ་དག་ཀུན་ཟད་རྣལ་འབྱོར་པ། །ལེགས་པར་མཉམ་གཞག་སེམས་པས་སོ། །སློབ་དཔོན་མགོན་པོ་དེའང་ཀླུ་སྒྲུ
Chinese
如今断除，比丘等的根本堕罪也，在任何情况下都不合理。谁没有福德和罪恶，据说那就是菩提。这在无上菩提中，是真实存在的。谁有福德，在任何情况下都没有罪恶。因为福德是智慧的自性，所以认为那是菩提。障碍之语与罪恶相关联，前者也包含一半的成分。福德本身就是根本，被称为诸佛的菩提。正如所有佛陀，在所有情况下都具有福德。导师也因为那些，福德也同样如此。在那显现之中，因为没有执取等等的分别，在执取和能执取的本体中，没有福德和罪恶。或者在自证的究竟中，因为没有福德等等的分别，执取和能执取的本体，在任何情况下都没有分别。专注于所执取的部分，分别念就会强烈地产生。在自识的究竟中，分别念也不会产生。在何处执持声音和意义，那个意识就是对它的分别。自己的本体也不是声音和意义，因为对它完全显现。或者，对于那些观者来说，通过彻底摧毁三界的贪欲，获得果实的是清净的心，因为完全舍弃了法和法性。罪恶总是依赖于罪恶，同样，法也依赖于法。因此，善于指路的人，舍弃了两者。那些对道路和非道路感到困惑的人，对佛陀的教法感到困惑。就像太阳下的黑暗一样，这些人没有寂静。在充满水的河流中，有些人通过渡过彼岸，抛弃了芦苇、根和树木，从而安乐地离去。 对于诸法的确定赞颂，就是行持法与非法。完全清净、无垢的虚空，这被称为坛城。从业和烦恼中解脱的心，具有从业和烦恼中解脱的功德。那些在世间是布施之处的人，总是值得供养和称赞。通过这个，即使是微小的业，以及从无间罪中产生的业，瑜伽士通过正念安住于等持中，也能使它们全部耗尽。导师怙主即是龙树。
English
Now severing, also the root downfalls of monks etc., is not reasonable in any way. Whoever has no merit and no sin, it is said that is enlightenment. This is truly present in the unsurpassed enlightenment. Whoever has merit, in any way has no sin. Because merit is the nature of wisdom, it is considered to be enlightenment. Obstructing words are related to sin, and the former also contains half of the component. Merit itself is the root, and is called the enlightenment of the Buddhas. Just as all Buddhas, in all cases have merit. The teacher also because of those, merit is also the same. In that manifestation, because there is no distinction of grasping etc., in the essence of grasping and grasper, there is no merit and sin. Or in the ultimate of self-awareness, because there is no distinction of merit etc., the essence of grasping and grasper, in any way has no distinction. Focusing on the part that is grasped, conceptual thought will arise strongly. In the ultimate of self-awareness, conceptual thought will not arise. Wherever one holds sound and meaning, that consciousness is the conceptualization of it. One's own essence is also not sound and meaning, because it is completely manifest to it. Or, for those who see, by completely destroying the desire of the three realms, the pure mind that obtains the fruit, because it completely abandons dharma and dharmata. Sin always depends on sin, similarly, dharma also depends on dharma. Therefore, the wise who guide the way, abandon both. Those who are confused about the path and the non-path, are confused about the Buddha's teachings. Like darkness in the sun, these people have no peace. In rivers full of water, some people pass over to the other shore, abandoning reeds, roots and trees, and thus depart in peace. The definite praise for all dharmas, is the practice of dharma and non-dharma. The completely pure, stainless sky, this is called a mandala. The mind liberated from karma and kleshas, has the merit of being liberated from karma and kleshas. Those who are the place of giving in the world, are always worthy of offering and praise. Through this, even the slightest karma, and the karma arising from the five heinous crimes, the yogi can exhaust them all by abiding in samadhi with mindfulness. The teacher and protector is also Nagarjuna.