Tibetan
པར་བྱེད་པ་སྟེ། བཤད་ཟིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་ཚིག་ཀྱང་རྣམ་པ་བཞི་ཡོད་དོ། །འདི་ལྟ་སྟེ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་དང༌། རྨི་ལམ་གྱི་ཚིག་དང༌། གནས་ངན་ལེན་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཚིག་དང༌། ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཚིག་ཅེས་བྱ་བའོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་ལ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་ནི་རང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་བྱུང་བའི་གཟུགས་ཀྱི་མཚན་མ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལས་བྱུང་བའོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་རྨི་ལམ་གྱི་ཚིག་ནི་སྔོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཡུལ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་ཡུལ་ཉེ་བར་སྣང་བ་ལས་འབྱུང་ངོ༌། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་གནས་ངན་ལེན་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཚིག་ནི་སེམས་ཀྱིས་སྔོན་བྱས་པའི་ལས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ལས་འབྱུང་ངོ༌། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཚིག་ནི་སྤོས་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་གནས་ངན་ལེན་གྱི་རང་གི་ས་བོན་གྱི་བདག་ཆགས་ལས་འབྱུང་སྟེ། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་ནི་ངག་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པ་བཞི་ཞེས་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ལས་ཀྱང༌། །ཚིག་ནི་མཆོག་དང་ལྟ་བར་བྱེད་པ་དང་བར་མ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པ་བཞིའོ། །དེ་ལ་མཆོག་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ནང་ན་གནས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་རྣམ་པའོ། །ལྟ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྟེན་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །བར་མ་ནི་ རླུང་བྱུང་ནས་གནས་རྣམས་སུ་ཐུག་པ་ལས་སྒྲ་མི་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཡི་གེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཡི་གེ་ཕྱེ་མོའི་ངོ་བོའོ། །གསལ་བ་ནི་ཚིག་དང་ངག་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་བརྗོད་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཤིན་ཏུ་གསལ་བའི་སྒྲའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་རྣ་བའི་དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ནི་ཚིག་གསལ་བ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཐ་མལ་བའི་ངག་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལོག་པར་གྱུར་ནས་འོད་གསལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་སྔགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཇི་སྐད་དུ་ཚུལ་གཅིག་སྟོན་པའི་མདོ་ལས། །ཆོས་འདི་རྣམས་ནི་སྒྲ་ཡི་བརྡ་ཡིས་བསྟན། །འདིར་ནི་ཆོས་དང་སྒྲ་དག་མི་སྣང་སྟེ། ཆོས་ཉིད་ཚུལ་གཅིག་དངོས་ལ་ཞུགས་ནས་ནི། །བཟོད་སྤྱོད་བླ་ན་མེད་ལ་རེག་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །ཡེ་ཤེས་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བ་ནི་འོག་ནས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་སེམས་ཅན་ལ་སྟེ། འོ
Chinese
是为作，已说的道理名为余。有分别之语亦有四种，即此如名相之语，梦语，于恶趣中现行之语，无始时之分别语。大慧，彼名相之语者，谓由自之分别所生之色之相而现行者。大慧，梦语者，谓先所经历之境随念及境现前而生者。大慧，于恶趣中现行之语者，谓心随念先所作之业而生者。大慧，无始时之分别语者，谓由染污现行之恶趣之自种子之自体所生，大慧，是为语之分别之四种名相。如是于余者，语者，谓最胜及能见及中及不显现者，有四种。彼中，最胜者，谓阿赖耶识中住之习气之相。能见者，谓意识之所依之分别之自性。中者，谓风生已触诸处，由声不显现之自性之字之自体之字阴之体性。显现者，谓由语及言等之自性所说及能说之体性之故，是极显现之声之体性，是耳根所取者，名为语显现。如是说。如是庸常之语之分别转为颠倒，由得光明之体性之真言之真实性之义。如于一法示现经云：此诸法者以声之记号显示，于此法与声皆不显现，法性入于一实性已，能触无上之忍行。如是等说。三种智慧之差别者，于下当说。由此于有情等，哦。
English
It is to make, the reason already spoken is called the remainder. There are also four kinds of words with distinctions, such as words of characteristics, dream words, words that are currently acting in evil destinies, and words of distinction from beginningless time. Great Wisdom, the word of characteristics is said to be the one that manifests from the characteristics of form arising from one's own distinctions. Great Wisdom, dream words are those that arise from remembering experiences and the appearance of objects. Great Wisdom, the words that are currently acting in evil destinies are those that arise from the mind remembering the actions previously done. Great Wisdom, the words of distinction from beginningless time are those that arise from the self-nature of the seed of evil destinies that are currently acting in defilement. Great Wisdom, these are the four kinds of names of the distinctions of speech. Similarly, in others, words are said to be the most excellent, the seeing, the intermediate, and the non-manifest, which are of four kinds. Among them, the most excellent is the aspect of habitual tendencies residing in the Alaya consciousness. The seeing is the nature of distinction that depends on the mind consciousness. The intermediate is the nature of letters whose sound is not clear because the wind arises and touches all places, the essence of the letter-syllable. The manifest is said to be the nature of extremely manifest sound, which is perceived by the ear sense, because it is the nature of what is said and what can be said by the nature of speech and words, and is called manifest speech. Thus it is said. Thus, the distinctions of ordinary speech are transformed into perversion, and the meaning of the reality of mantra that obtains the nature of luminosity. As it is said in the Sutra Showing One Aspect: These dharmas are shown by the signs of sound, here dharma and sound do not appear, the nature of dharma enters into one reality, and one can touch the unsurpassed forbearance. Thus and so on it is said. The distinction of the three wisdoms will be explained below. By this, to sentient beings, o.
Tibetan
ད་གསལ་བའི་ཆོས་ཉིད་ལ་སྦྱར་བར་བྱ་བའི་འབད་པར་བྱ་བའོ། །དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པའི་རིམ་པས་དག་རྣམ་པར་དབེན་བའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་ནས་དེའི་རྗེས་ལ་རང་བཞིན་དང་སྣང་བ་དང༌། རླུང་གི་བཞོན་པ་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས། སེམས་རྣམ་པར་དག་པའི་རིམ་པ་གོམས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དགོངས་པ་མ་ཡིན་པས་བཤད་པའོ། ད་ནི་སློབ་མ་རྣམས་ཀྱི་སྣོད་དང་སྣོད་མ་ཡིན་པ་བརྟག་པ། བླ་མ་ལ་བརྙས་རྒྱུ་ཅན་དད་པ་མེད། །སྔགས་ཀྱིས་རློམ་ཞིང་གླེགས་བམ་མཐོང་བས་ཁེངས། །དད་པ་མེད་ཅིང་དབང་བསྐུར་དམན་པ་ལ། །རིམ་པའི་གཏམ་ཡང་བསྟན་པའི་མི་བྱའོ། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སློབ་མ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། །བླ་མ་སྟེ་དབང་བསྐུར་བའི་བླ་མའི་ཞལ་སྔ་ནས་ལ་བརྙས་པ་ནི་སླ་ཆོས་དང་བཅས་པའོ། །གལ་ཏེ་བསམས་པ་དག་པར་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་ཉེས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། སྒྱུ་ཅན་ཏེ་གཡོ་དང་ལྡན་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་དད་པ་མེད་པ་ནི་ཁྲོ་བ་དང་ལྡན་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྔགས་ཙམ་ཤེས་ནས་རློམ་པ་ནི་ང་རྒྱལ་ཅན་ནོ། །ཚོགས་པའི་ནང་དུ་ང་རྒྱལ་གྱི་དབང་གིས་ཐོས་པ་མི་བྱེད་ཅིང་རང་གི་ཁྱིམ་དུ་གླེགས་བམ་བལྟས་ ནས་བདག་གིས་ཐམས་ཅད་ཤེས་སོ་སྙམ་ནས་ཁེངས་པ་ནི་སྟེ་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་དང་བཅས་པའོ། །གལ་ཏེ་བརྒྱ་ལ་ཞིག་ཐོས་པ་ལ་འཇུག་ན་དེའི་ཚེ་དད་པ་མེད་པར་འདིར་བདག་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཡོད་དོ་ཞེས་ཐབས་ཀྱིས་ཉན་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་རྗེས་ལ་དབང་བསྐུར་བ་དམན་པ་སྟེ། བླ་མ་ལས་དབང་བསྐུར་བ་ཡང་དག་པར་མ་ཐོབ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་གན་གྱིན་པའི་སློབ་མ་དེ་ལ་རིམ་པ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པའི་རིམ་པ་གཏམ་སྟེ་གླེང་སློང་ཙམ་ཡང་བསྟན་པར་མི་བྱའོ། །སློབ་མ་དམ་པ་ནི། །གང་ཞིག་བླ་མ་ལ་གུས་དད་པ་ལྡན། གུས་པ་ཉན་ལ་རྟག་ཏུ་མངོན་པར་བརྩོན། །ཐོས་པ་འཛིན་ནུས་བླ་མ་དམ་པ་ཡིས། །བླ་མའི་དྲིན་སྦྱིན་དེ་ལ་བརྟག་མི་དགོས། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སློབ་མ་གང་ཞིག་ཆོས་ལ་དད་པ་དང་ལྡན་ཞིང་དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་བླ་མ་ལ་གུས་པ་དང་བཅས་པ་མཉན་པར་འདོད་པ་ལ་གུས་པར་ཉན་ཅིང་དེའི་དོན་དུ་མངོན་པར་བརྩོན་པ་སྟེ་བརྩོན་འགྲུས་དང་ལྡན་པ་ཐོས་པ་འཛིན་པ་སྟེ། ཐོས་པས་ཆོག་མི་ཤེས་ཤིང་ཡང་དང་ཡང་དུ་ཐོས་པ་གོམས་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་བླ་མ་དམ་པས་ན་བླ་མ་མཆོག་གོ །བླ་མའི་དྲིན་སྦྱིན་པ་ནི་རྗེས་སུ་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའོ། །བརྟག་མི་དགོས་པ་ནི་དཔྱད་པར་བྱ་མི་དགོས་པ་སྟེ། དེ་ནི་ཅིག་ཅར་རྗེས་སུ་གཟུང་བར་བྱའོ་ཞེས་
Chinese
现在应当努力应用于明净的法性。那就是通过金刚念诵的次第，到达完全寂静的彼岸之后，以具有自性与显现，以及风的乘驭的识之门，应当习惯于心完全清净的次第，这便是所要表达的意义。这是以非究竟之意而说的。现在观察弟子们的法器与非法器： “对于上师具有轻蔑，没有信心者； 以咒语自负，因见到经卷而自满者； 没有信心且灌顶低劣者； 次第之语也不应示现。” 如是宣说。什么样的弟子呢？对于上师，也就是灌顶上师的面前，轻蔑就是伴随着轻慢之法。如果心念清净，那时会有什么过失呢？狡诈就是具有虚伪。同样，没有信心就是具有嗔恨。同样，仅仅知道咒语就自负就是具有我慢。在集会中，因我慢的支配而不听闻，在自己的家中看了经卷，就认为自己什么都知道而自满，这就是伴随着增上慢。如果百中之一听闻，那时没有信心，会以“我对此有怀疑”的方式来听闻。在那之后，灌顶低劣，也就是没有从上师那里得到正确的灌顶，对于具有这样形态的弟子，次第，也就是金刚念诵的次第，话语，也就是连谈论也不应示现。殊胜的弟子是： “凡是对上师具有恭敬与信心者； 恭敬听闻且恒时精进者； 能够忆持所闻者，殊胜的上师； 上师的恩赐，无需观察即可施予。” 如是宣说。凡是对佛法具有信心，并且对于宣说佛法的上师具有恭敬，对于想要听闻者恭敬听闻，并且为了听闻的意义而精进，也就是具有精进，能够忆持所闻，也就是不以听闻为满足，并且反复习惯于听闻，对于这样的殊胜上师，就是最胜的上师。上师的恩赐就是应当摄受的。无需观察就是不必观察，那就是应当立即摄受。
English
Now, effort should be applied to the clear Dharma nature. That is, through the stages of Vajra recitation, having reached the other shore of complete solitude, through the door of consciousness endowed with nature and appearance, as well as the mount of wind, one should become accustomed to the stages of complete purification of the mind, which is the meaning to be expressed. This is spoken with a non-ultimate intention. Now, examining whether students are vessels or non-vessels: "One who despises the guru, who has no faith; Boasting of mantras, filled with pride upon seeing scriptures; One who has no faith and whose empowerment is inferior; The words of the stages should not be shown." Thus it is said. What kind of student is it? To despise the guru, that is, the one in front of the empowerment guru, is accompanied by the Dharma of contempt. If the mind becomes pure, then what fault is there? Deceitful, that is, possessing deceit. Similarly, having no faith is possessing anger. Similarly, knowing only mantras and boasting is possessing arrogance. In the assembly, due to the power of arrogance, one does not listen, and having looked at the scriptures in one's own home, one thinks that one knows everything and is filled with pride, that is, accompanied by manifest arrogance. If one engages in hearing one out of a hundred, then at that time, without faith, one listens in a way that says, "I have doubts about this." After that, the empowerment is inferior, that is, not having received the correct empowerment from the guru, for a student with such a form, the stages, that is, the stages of Vajra recitation, the words, that is, even just talking about it, should not be shown. An excellent student is: "Whoever has respect and faith in the guru; Respectfully listens and always strives manifestly; Capable of retaining what is heard, the excellent guru; The guru's grace, no need to examine, give it to him." Thus it is said. Whoever has faith in the Dharma, and has respect for the guru who teaches the Dharma, listens respectfully to those who want to hear, and strives manifestly for the meaning of hearing, that is, possesses diligence, is able to retain what is heard, that is, is not satisfied with hearing and repeatedly becomes accustomed to hearing, for such an excellent guru, that is the supreme guru. The guru's grace is what should be embraced. No need to examine means there is no need to examine, that is, it should be embraced immediately.