Tibetan
། །ངག་ཀྱང་སྒྲའི་བདག་ཉིད་དེ། སྒྲ་ནི་བརྗོད་པ་ཙམ་གྱིས་འཇིག་པའི་ཕྱིར་དོན་དང་དེ་དེ་ལ་འབྲེལ་བ་མེད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་སྒྲ་དང་དོན་ལ་དེའི་བདག་ཉིད་འབྲེལ་པའམ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འབྲེལ་པ་ཡོད་ཅེ་ན། རེ་ཞིག་དང་པོ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། སྒྲ་དང་དོན་ནི་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྒྲ་ནི་ཁ་ལ་དམིགས་པ་དང༌། དོན་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་དུ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པས་དེའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཤིང་དང་ཤ་པ་བཞིན་དུའོ། །བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་པའི་དངོས་པོ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཞན་སེལ་གྱི་བློས་ཐ་སྙད་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་བྱུང་བའི་འབྲེལ་པ་ཡང་མེད་པ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་འབྱུང་བ་ནི་མེ་དང་དུ་བ་བཞིན་དུ་སྟེ། མེ་ཡོད་ན་དུ་བ་བྱུང་བ་དང་མེ་མེད་ན་དུ་བ་ཤི་བ་ལ་སོགས་པ། གཞན་རྣམས་ནུས་པ་སོ་སོར་འགགས་པས་དུ་བ་མི་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་བས་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པར་གྱུར་པ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོའི་གནས་སྐབས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་རྣམ་པ་དེང་དང་འདྲ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་ཡོད་ན་ཡང་གཞན་དང་འབྲེལ་པའི་སེམས་ལ་སྒྲ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང༌། དོན་མེད་ན་ཡང་རྒྱ་མཚོ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་རྣམས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་དོན་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྒྲ་རྣམས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་འབྲེལ་པ་མེད་པ་སྟེ། སྒྲའི་ཐ་སྙད་འདི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། འོ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྒྲ་རྣམས་ལ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། སྒྲ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་རྒྱུ་དང༌། །རྣམ་རྟོག་སྒྲ་ཡི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དོན་མཐོང་བ་མེད་པ་མ་ཡིན་པས་འབྱུང་བ་སྟེ། འབྲེལ་པ་ ༄། །ཡོད་པ་དེ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་འབྲེལ་པས་སྒྲ་དང་དོན་ལ་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་སྐད་མ་ཟེར་ཅིག །གང་གི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་དོན་མཐོང་བར་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུན་དུ་རྒྱུ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་དོན་ལ་མི་ལྟོས་པས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དྲན་པ་དང་ངོ་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་དོན་ལ་མི་ལྟོས་བས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དྲན་པ་དང་ངོ་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱི་འབྱུང་བར་གྱུར་བ་སྟེ། དོན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་རྣམས་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱ
Chinese
语也是声音的自性，声音仅仅通过表达就会消失，因此与意义和事物本身没有关联。如果声音和意义之间存在自性关联，或者存在由它产生的关联，那又如何呢？首先，这并不合理，因为声音和意义是不同的。声音是针对口说的，而意义则存在于外部。因为它们不是同一的，所以自性关联是不成立的，就像树木和树皮一样。能被证明的事物和证明的事物是通过分别念的遣余识来命名的。由它产生的关联也是不存在的，因为它遵循随同和相异的规律，就像火和烟一样。有火就有烟，没有火烟就消失等等。其他事物因为各自的能力被阻断，所以不会产生烟。因此，随同和相异揭示了因和果的事物状态。在这里，情况并非如此，即使意义存在，与他者相关的心中也不会产生声音，即使意义不存在，也会产生海洋等声音。因此，声音与意义之间没有因果关系，声音的命名是错误的。那么，声音与分别念之间一定存在由它产生的关联，正如所说：声音是分别念的因，分别念是声音的因。因此，分别念并非不见到意义而产生，关联 是存在的。如果说，通过具有关联的关联，声音和意义之间就一定存在关联，那么不要这样说。因为分别念也不会变成见到意义而产生，因为通常运行的识并不依赖于意义而产生，例如记忆和识别的识并不依赖于意义而产生，就像记忆和识别的分别念一样。分别念是由于无始以来无明的习气力量而产生的，对于那些意义的分别念来说，稍微
English
Speech is also the nature of sound. Since sound vanishes merely by being uttered, it has no connection with meaning and the thing itself. If there is a self-nature connection between sound and meaning, or a connection arising from it, what is it? For a while, the first is unreasonable, because sound and meaning are different. Sound is directed at the mouth, and meaning is external. Because they are not the same, the self-nature connection is not valid, just like trees and bark. The object to be proven and the means of proof are named by the mind of exclusion through conceptual thought. The connection arising from it is also non-existent, because it arises by following the pattern of concomitance and difference, like fire and smoke. If there is fire, there is smoke, and if there is no fire, the smoke disappears, and so on. Others do not produce smoke because their respective powers are blocked. Therefore, becoming concomitant and different indicates the state of cause and effect. Here, the situation is not the same, because even if meaning exists, sound does not arise in the mind related to others, and even if meaning does not exist, sounds such as the ocean arise. Therefore, there is no cause-and-effect relationship between sound and meaning, and the naming of sound is mistaken. Then, there must be a connection arising from it between sound and conceptual thought, as it is said: Sound is the cause of conceptual thought, and conceptual thought is the cause of sound. Therefore, conceptual thought arises not without seeing meaning; the connection exists. If it is said that there must be a connection between sound and meaning through the connection of having a connection, then do not say that. Because conceptual thought also does not become arising by seeing meaning, because the consciousnesses that usually operate arise without relying on meaning, for example, the consciousnesses of memory and recognition arise without relying on meaning, just like the conceptual thoughts of memory and recognition. Conceptual thoughts arise from the power of the habitual tendencies of beginningless ignorance; for those conceptual thoughts of meaning, a little
Tibetan
ང་ཕན་པར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ན་ལེ་ཀེ་རའི་གླིང་ན་གནས་པ་རྣམས་ལ་དངོས་པོའི་དོན་མཐོང་ན་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ཡང་མི་འབྱུང་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ་ངེས་པར་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡུལ་དང་དུས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་མ་ངེས་པའི་དངོས་པོ་དང་འདྲ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འབྱུང་བ་སྟེ། སྔར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ན་ལེ་ཀེ་རའི་ཤིང་མཐོང་བའི་ཁྱད་པར་བཞིན་དུའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་སྔར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དོན་མེད་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ངག་རྣམས་ནི་ཡུལ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་གྱུར་པས་ཆོག་གོ །སེམས་ཀྱང་དངོས་པོ་གཟུང་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཕྱིའི་དངོས་པོ་ནི་རེ་ཞིག་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་གཟུང་བ་མེད་ན་འཛིན་པ་ཡང་མེད་པ་སྟེ། སེམས་ནི་རིག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོས་སེམས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། འདས་པའམ་མ་འོངས་པའམ་ད་ལྟར་བྱུང་བ་དེས་བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དག་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་དོ། །ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཡང་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་ཀྱིས་གནོན་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏ། དེས་ཀྱང་སེམས་བསྐྱེད་པར་མི་ནུས་སོ། །འོན་གལ་ཏེ་དུས་གཅིག་ཏུ་དོན་གྱི་སྐད་ཅིག་མས་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ན་དེའི་ཚེ་སེམས་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅིའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་སེམས་གཟུང་བ་དང་དོན་འཛིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དོན་བེམས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཛིན་བ་མ་ཡིན་ན་འོ་ན་དེ་རྣམས་ཐ་ ༄། །དང་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་བའི་རྭ་གཉིས་བཞིན་དུ་གང་ཡང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འཛིན་པ་ཉིད་མེད་པས་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ལུས་ངག་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་མེད་པའོ། །ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེ་ནི་འོད་གསལ་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་རྟོག་པ་ནི་དེ་ལས་འབྱུང་བའི་ལྷའི་གཟུགས་ཏེ། ལོག་པར་གཟུང་བ་ནི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་འཇའ་ཚོན་བཞིན་སྣང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། །དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་གསན་མ་ཐག་ཏུ་འཇམ་དཔལ་ལ་སོགས་པས་འདི་སྐད་གསོལ་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པ་འཇམ་དཔལ་ཉེ་བར་གཟུང་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་རྣོ་བ་ཉིད་བསྟན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཅོམ་ལྡན་
Chinese
我没有帮助。另外，如果住在纳莱格拉岛上的人们，即使看到了事物的意义，也不会产生任何分别念吗？这也是不合理的，因为一定会产生以非事物为境，不确定处所和时间的差别的，与事物相似的分别念。就像以前体验过的看到纳莱格拉树的差别一样。为什么以前体验过的分别念不是无意义的境呢？因为语言是没有境的，太过分了，足够了。心也不是执持事物的，因为外在的事物暂时是与一和多分离的，所以不存在。因此，如果没有所执，能执也不存在，心不是认知。另外，如果外境产生心，那么过去、未来或现在产生的境不会产生心吗？因为过去和未来不存在，所以它们没有产生的能力。现在产生的境也被两个刹那所压制，所以不存在，它也不能产生心。或者，如果同时境的刹那产生心的刹那，那么为什么心不是境的对境呢？因此，心会变成所执，境会变成能执。如果境是无情物，所以不是能执，那么它们是互相矛盾的。因此，就像牛的两角一样，什么也不会产生。因此，因为没有能执，所以没有心的体性。因此，身语意的体性是无自性的。虚空的金刚是光明的，那个分别念是从那里面产生的本尊的形象，错误地执着就像幻觉一样的三摩地所摄持的彩虹一样显现。从那以后等等。听闻如来之语后，文殊等这样祈请道：世尊等等，祈请文殊亲近是智慧的自性，因此是为了显示敏锐。世尊
English
I am not helpful. Furthermore, if those who dwell on the island of Nalekera, even if they see the meaning of things, do not have any conceptual thoughts, is that so? That is also unreasonable, because there will definitely arise conceptual thoughts that have non-things as their object, and that are similar to things, without certainty of the distinctions of place and time. It is like the difference of seeing a Nalekera tree that has been experienced before. Why is it that the conceptual thought that has been experienced before is not a meaningless object? Because speech has no object, it is too extreme, enough. The mind also does not apprehend things, because external things are temporarily separate from one and many, so they do not exist. Therefore, if there is no apprehended object, there is also no apprehending subject, and the mind is not cognition. Furthermore, if external objects produce the mind, then wouldn't the past, future, or present objects produce it? Because the past and future do not exist, they do not have the power to produce. The present object is also suppressed by two moments, so it does not exist, and it cannot produce the mind either. Or, if at the same time the moment of the object produces the moment of the mind, then why is the mind not the object of the object? Therefore, the mind would become the apprehended object, and the object would become the apprehending subject. If the object is an inanimate thing, so it is not the apprehending subject, then they are contradictory. Therefore, like the two horns of a cow, nothing is produced. Therefore, because there is no apprehending subject, there is no nature of the mind. Therefore, the nature of body, speech, and mind is without self-nature. The vajra of space is luminous, and that very thought is the form of the deity arising from it. Wrongly grasping it, it appears like a rainbow because it is gathered by a samadhi like an illusion, it is taught. From then on, and so on. Immediately after hearing the words of the Thus-Gone One, Manjushri and others requested as follows: "Blessed One," and so on. To make requests to the Blessed One and so on, taking Manjushri as close is the nature of wisdom, therefore it is to show sharpness. Blessed One