Tibetan
ང་བ་མེད་པའོ། །འདི་འདྲ་བ་ཁོ་ན་མཐོང་བ་མེད་པར་དགོངས་ཀྱི་གཉིད་ལོག་པ་དང་མིག་བཙུམས་པ་དག་གི་མིག་བཞིན་དུ་གང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་བག་ཆགས་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ལངས་པ་བཞིན་དུ་སླར་ཡང་གཟུགས་ལ་སོགས་པར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྩ་བ་ཅན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་པ་མ་གྲོལ་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཅན་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡོངས་སུ་བོར་བ་ཙམ་ལས་སྤོང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཀྱང་སྤངས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ལ་ཐེ་ཚོམ་སྤོང་བ་མེད་པར་དེ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བར་ཡང་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མེ་མ་སྤངས་ན་ཚ་བ་མི་སྤངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་གྱི་ས་བོན་དང་བྲལ་བ་ཁོ་ན་ལས་གཟུགས་ལ་སོགས་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལ་བསལ་བར་བྱའི་ཚེར་མ་གདོན་པར་བྱ་བ་བཞིན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ངེས་པའོ། །དེ་ལྟར་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དང་རང་གི་དངོས་པོ་དང་གཞན་གྱི་ ༄། །དངོས་པོ་ལ་སོགས་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བསལ་བས་ཐམས་ཅད་ལས་ཡིད་བསྡུས་ཏེ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བསམ་མོ། །དེ་དེ་ལྟར་མི་སེམས་པ་ལས་སྔོན་རྣམ་པར་སྤྱོད་པའི་དུས་ཁོ་ནར་བླ་མ་བསྙེན་བཀུར་བའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་གང་བླ་མའི་དྲིན་ལས་རྟོགས་པ་ཁོ་ནའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྐྱེ་སྟེ་ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱ་དང་འབྲས་བུའི་ཆ་དང་ཡང་དག་པར་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རང་གསལ་བའི་རང་བཞིན་སྤྲོས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སྤྲོས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོགས་དང་བྲལ་བ་ལས་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་མངོན་དུ་རྟོགས་ཏེ། དེའི་མཐུ་ལས་ཀྱེ་མ་མ་ལ་གཏི་མུག་གི་ནུས་པ། གང་གིས་སེམས་ཅན་འདི་རྣམས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ཡང་བདག་ཉིད་མ་རྟོགས་ཏེ། འདི་རྣམས་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ། །ཞེས་རྣམ་པར་བསམས་ཏེ། དེའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནར་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་ལ་དམིགས་ཏེ། དམིགས་པ་མེད་པའི་ངོ་བོའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྐྱེའོ། །དེའི་བདག་ཅན་ཁོ་ནའི་རྫོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ངོ་བོ་བདག་དང་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཤེས་རབ་མ་མིང་གཞན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་མོ་དང་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དབྱེར་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་བལྟའོ། །དེའི་ཚེ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་དག་དེའི་བདག་ཉིད་དེ། དེ་ཡང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། །དེ་ཁོ་ན། སོ་སོར་སྡུད་དང་དེ་བཞིན་དུ། །བསམ་གཏན་སྲོག་སྡོམ་འཛིན་པ་དང༌། །རྗེས་སུ་དྲན་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། །རྣལ་འབྱོར་ཡན་ལག་དྲུག་ཏུ་འདོད། །ཅེས་འདུས་པ་ཕྱི་མར་གསུངས་པའི་ཡན་ལག་དྲུག་གི་རྣལ་འབྱོར་རོ། །དེ་ལྟར་ནི་གཞོན་ནུ་མའི་ཕྲ་ཕབ་པ་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་དབང་པོ་རྣམས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་རོ་གཅིག་པས་རང་གི་ཡུལ་ལས་འཛིན་པ་ནི་སོ་སོར་སྡུད་པའོ། །དེ་ལས་བསམ་གཏན་ཏེ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་དངོས་པོ་ངེས་པར་རྟོག་པ་དང༌། དཔྱོད་པ་བཞིན་དུ་དབང་པོ་རྣམས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་རོ་གཅིག་པས་རང་གི་ཡུལ་ལས་འཛིན་པ་ནི། དངོས་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་དང༌། དེ་ལྟར་དཔྱད་པ་ལས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པས་གང་ཡིན་པ་བདེ་བ་ཉིད་དེ་དགའ་བ་དང་དེ་ལས་ ༄། །ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ལ་སོགས་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་དེ་ལྟར་གོམས་པ་ལས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གཅིག་པ་མཐར་ཐུག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ཅེས་པ་རྣམ་པ་ལྔའོ། །དེ་ནས་རྐྱང་མ་དང་རོ་མ་དག་འགགས་པའི་ཀུན་འདར་མའི་ལམ་ཁོ་ནར་འཇུག་པ་དང་གནས་པ་དང་འབྱུང་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སྲོག་གི་རླུང་འཇུག་པ་ནི་སྲོག་སྡོམ་པའོ། །དེ་ནས་ཀུན་འདར་མ་ལས་ཕྱིར་མ་བྱུང་བར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཐིག་ལེ་ལ་སེམས་ཀྱི་བཞོན་པ་སྲོག་རླུང་འཇུག་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་རོ་གཅིག་པ་ནི་འཛིན་པ་སྟེ། དེའི་ཚེ་ཡང་གཏུམ་མོ་ལས་ངེས་པར་བྱུང་བ་ཆེར་འབར་ཞིང་རི་བོང་ཅན་ཡང་དེས་ཆེར་གདུངས་པས་ཤིན་ཏུ་ཆེས་འཛག་གོ །དེའི་ཚེ་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའི་ནང་དུ་ཆུད་པའི་མ་ཉམས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རིམ་གྱིས་རྒྱུ་མཐུན་པ་ལ་སོགས་པའི་བདེ་བས་རྫོགས་པ་དྲི་མ་མེད་པ་ཉིད་ཇི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་འཛིན་པ་ལས་སེམས་རབ་ཏུ་ཞུགས་པ་ན་མཚན་མ་སོ་སོར་སྣང་བ་སྔོན་མ་ཅན་རྫོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་མཐོང་བ་གཟུགས་བརྙན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་དེ་ལས་འོད་ཟེར་དུ་མ་འཕྲོ་ཞིང༌། དེ་ལས་ཁམས་གསུམ་པ་སྤྲོ་བ་ཞེས་པ་དྲན་པའོ། །དེ་ནས་དེ་ཁོ་ན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་རྣལ་འབྱོར་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཟུང་འཇུག་གི་བདག་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ་ཞེ
Chinese
无有我慢也。如是之类，非如不见而思惟之睡眠与闭目者之眼，以不作意故。若如是，以未舍习气故，如从无想定等起，复于色等显现耽著之根本贪等生起之故，瑜伽士唯成未解脱者。以无始时之色等显现耽著，唯是舍弃作意，亦非是断除，以亦将成为从无想定等中断除之故。于色等境，于不舍弃犹豫之下，亦不能全盘舍弃作意彼等，如不舍弃火则不舍弃热。是故，唯离犹豫之种子，如拔除对于色等显现耽著之当除荆棘般，则非是也，此乃决定之义。如是，以断除对于有事物与无事物及自己之事物与他人之 ༄། །事物等之作意，从一切收摄心意，则丝毫亦不思惟。彼如是不思惟，从先前如理行持之时，唯有侍奉上师之瑜伽士，由上师之恩德所证悟之唯一薄伽梵母般若波罗蜜多生起，以远离量与所量与果之分及真实性之故，以自明之自性无戏论性之故，则以戏论之自性轮回之自性，远离痛苦之聚，从极喜之自性，以不见之方式现证，彼之威力，唉玛玛！无明之能力，以其，此等有情虽已涅槃，然未证悟自性，此等当如何证悟耶？如是分别思惟，于彼之自性唯一缘于一切有情，无缘之自性大悲生起。彼之自性唯一圆满坛城之自性，我与一切事物之自性大悲之自性者，薄伽梵母般若母，异名大印及
English
There is no arrogance. It is not like the eyes of those who sleep and close their eyes without seeing and thinking in this way, because they do not pay attention. If so, because the habits have not been abandoned, like rising from the samadhi of non-perception, etc., the yogi will only become unliberated because the root of attachment, such as attachment to appearances such as form, arises again. Attachment to appearances such as form from beginningless time is only abandoning attention, and it is not also cutting off, because it will also become cutting off from samadhi of non-perception, etc. In the realm of form, etc., without abandoning doubt, it is also impossible to completely abandon attention to them, just as not abandoning fire is not abandoning heat. Therefore, only by separating from the seed of doubt, it is not like removing the thorns that should be removed from attachment to appearances such as form, this is the meaning of certainty. Thus, by cutting off attention to things and non-things, and one's own things and others' ༄། །By cutting off attention to things, etc., the mind is withdrawn from everything, and nothing is thought at all. He does not think like that, from the time of previous proper conduct, only the yogi who serves the lama, the only Bhagavan Mother Prajnaparamita arises from the realization of the kindness of the lama, because it is far from the measure and the measured and the part of the fruit and the truth, because of the self-illuminating nature of non-proliferation, then with the nature of proliferation, the nature of samsara, away from the collection of suffering, from the nature of great joy, manifests in an invisible way, the power of it, emaho! The power of ignorance, with which, although these sentient beings have attained nirvana, they have not realized their own nature, how will these realize it? Thus, thinking separately, only the nature of it is directed to all sentient beings, and the great compassion of the nature of no object arises. The nature of it is the only nature of the perfect mandala, the nature of myself and all things, the nature of great compassion, the Bhagavan Mother Prajna Mother, another name Mahamudra and
Chinese
因为是的自性，所以观为无别的自性。那时空性与悲心即是的自性。那也是无分别的瑜伽。仅仅是那。各自摄持并且如是，禅定、命勤、执持，随念和三摩地，认为是瑜伽六支。如是是后集所说的六支瑜伽。如是如同见到少女的倒影一般，诸根与空性为一味，从自己的境上执持即是各自摄持。从那之后是禅定。那也是分别念，事物必定分别念和观察一般，诸根与空性为一味，从自己的境上执持是，事物空性的自性本身中进行分别，并且如是观察之后，对于趣入那本身而明显趋向，凡是安乐本身，即是喜乐并且从那之后，
English
Because it is of the nature of, it is viewed as inseparable nature. At that time, emptiness and compassion are its nature. That is also non-conceptual yoga. Only that. Each gathers and likewise, meditation, life force control, holding, remembrance and samadhi, are considered the six limbs of yoga. Thus, it is the six-limbed yoga spoken of in the Later Collection. In this way, just as seeing the reflection of a young girl, the senses are one taste with emptiness, and grasping from one's own object is individual gathering. From that comes meditation. That is also conceptual thought, definitely conceptualizing things, and like investigation, the senses are one taste with emptiness, and grasping from one's own object is, discriminating in the very nature of the emptiness of things, and after investigating in this way, manifestly tending to enter into that very nature, whatever is happiness itself, that is joy and from that,
Tibetan
ས་པའོ། །དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་པ་གང་གི་ཚེ་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་བསོད་ནམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་ཡེ་ཤེས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་མཐའ་དག་གི་བདག་ཉིད་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མཐའ་དག་གི་རང་བཞིན་དུ་མགོན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་གཞག་གོ །དེ་གསུངས་པ། འདི་དེ་རྣལ་འབྱོར་དམ་པ་སྟེ། ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས། །གང་ལ་རྣལ་འབྱོར་པ་གནས་པ། །ཀུན་མཁྱེན་བཅོམ་ལྡན་དངོས་སུ་འགྱུར། །འདི་དེ་དེ་ཉིད་དམ་པ་སྟེ། །ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཞི། །འདི་ཉིད་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཏེ། །འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་མཆོག་གོ །ཞེས་སོ། །འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱིས་ཀྱང་གསུངས་པ། མི་གང་ ༄། །སྐད་ཅིག་གཅིག་ཙམ་ཡང༌། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རབ་བསྒོམ་པ། །དེ་ཡི་བསོད་ནམས་ཕུང་པོ་ནི། །འདི་ཙམ་ཞེས་པ་བགྲང་མི་ནུས། །ཉོན་མོངས་མེད་པའི་རིན་ཆེན་སེམས། །འདི་ནི་ནོར་མཆོག་གཅིག་པུར་བརྗོད། །ཉོན་མོངས་བདུད་སོགས་ཆོམ་རྐུན་གྱི། །གཞོམ་དུ་མེད་ཅིང་དབྲོག་ཏུ་མེད། །ཅེས་སོ། །འདི་ཐམས་ཅད་ལ་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པ། འདི་དག་སེམས་ཀྱི་དག་པ་ཉིད། །ཅེས་པ་སྟེ། འདི་རྣམས་ནི་འདིའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ས་ནི་འདི་ཁོ་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་ལས་འདི་ཁྱད་པར་རོ། །འོ་ན་འདི་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་འདིའི་ཁྱད་པར་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། ཁྱད་པར་ཡོད་དེ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པ་ཁོ་ནའོ། །ཇི་ལྟར་དངོས་པོར་ན་སྟོང་པ་ཉིད་དང་རོ་གཅིག་པའི་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་རྟོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མ་བསྒྲུབས་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་ལ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ཆེན་པོ་སྒྲོགས་པ་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་བསམ་གཏན་དང་པོ་ཐོབ་པ་རྣམས་ཀྱང་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་རྣམས་བཞིན་དུ་བདེ་བ་ཉེ་བར་སྟོན་ན། བདག་མེད་པ་གཉི་ག་རྟོགས་པས་ཅི་བྱ། ད་ལྟར་ནི་དགའ་བ་ལྷག་པ་ཁོ་ན་ལས་དང་པོས་ནི་རབ་ཏུ་དགའ་བར་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན་བདེན་ཏེ། འདི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཞིང༌། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བདེ་བ་ཆེན་པོ་མ་ཡིན་ལ། ལས་དང་པོ་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཁབ་ཀྱི་བུག་པ་ནི་བུ་གཞེས་པ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པས་སོ། །འོ་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་
Chinese
是地。如是瑜伽士何时是无戏论之智慧与方便之自性，彼时是所有福德之自性与所有智慧之自性，坛城之所有本尊之自性与所有波罗蜜多之自性，诸怙主如是安立。彼云：此乃瑜伽胜妙，断除一切遍计。瑜伽士所住之处，即成遍知薄伽梵。此乃彼性胜妙，智慧方便之自性。此即无二智慧，此乃菩提心胜妙。如是说。圣龙树菩萨亦云：何人 ༄。 刹那顷，善修菩提心。彼之福德蕴，如是不能数。无垢之珍重心，此乃唯一珍宝说。烦恼魔等盗贼之，不能摧毁且不能夺。如是说。念及此一切而说：此等心之清净性。即是说，此等即是此。彼之故，大乐之体性金刚持之地，唯此成办之故，此胜于波罗蜜多之理。若此乃无二智慧之体性，则此有何差别耶？有差别，乃是唯成办彼之体性。如何如实则空性与一味之力与无畏等，声闻之理所证悟者亦未成办空性之故，及于波罗蜜多之理成办之故，如是宣说大差别。若尔，获得初禅者亦如转轮王般示现安乐耶？了悟二无我作何用？如今唯有殊胜之喜乐，初者则说为极喜耶？真实，此非俱生之乐，彼之故非大乐，亦非初业者之境成为方便，如针孔之孔扩张如虚空般未曾体验故。若尔，般若波罗蜜多
English
It is the ground. Thus, when a yogi is of the nature of non-elaboration wisdom and means, at that time, the protectors establish it as the nature of all merits and the nature of all wisdoms, the nature of all deities of the mandala and the nature of all perfections. It is said: This is the supreme yoga, abandoning all discriminations. Wherever the yogi dwells, it actually becomes the all-knowing Bhagavan. This is the supreme suchness, the nature of wisdom and means. This is the non-dual wisdom, this is the supreme Bodhicitta. Thus it is said. The noble Nagarjuna also said: Whoever ༄. Even for a moment, well cultivates the Bodhicitta. The accumulation of merit of that one, cannot be counted as this much. The precious mind without defilements, this is said to be the only supreme jewel. Of the thieves such as disturbing emotions and demons, it cannot be destroyed and cannot be taken away. Thus it is said. Thinking of all of this, it is said: These are the purity of the mind. That is to say, these are this. Therefore, the ground of the Vajradhara, the nature of great bliss, is superior to the way of the perfections because only this accomplishes it. If this is only the nature of non-dual wisdom, then what is the difference between this? There is a difference, it is only accomplishing that nature. How, in reality, the power and fearlessness, etc., of emptiness and one taste, those who realize the way of the Hearers also, because they have not accomplished emptiness, and because they accomplish the way of the perfections, thus proclaim the great difference. If so, do those who have attained the first dhyana also show happiness like the wheel-turning kings? What is the use of realizing the two selflessnesses? Now, there is only surpassing joy, and the first is said to be extreme joy? It is true, this is not innate bliss, therefore it is not great bliss, nor is the state of the first practitioner a means, because the experience of expanding the hole of a needle like the sky has not been experienced. If so, the Prajnaparamita