Tibetan
།ཇི་བཞིན་སྒྲ་དང་དགོངས་པ་དང༌། །དེ་བཞིན་དྲང་དོན་བསྟན་པ་དང༌། །ཡི་གེའི་དོན་དང་སྤྱི་ཡི་དོན། །ཚོགས་ལ་བཤད་པ་མངོན་དུའོ། །ཇི་བཞིན་མིན་དང་ངེས་དོན་དང༌། །དེ་བཞིན་ཁོ་ནར་དགོངས་བཤད་དང༌། །སྦས་དང་མཐར་ཐུག་པ་ཡང་ནི། །སློབ་མ་བཤད་པ་ཡིན་པར་འདོད། །དངོས་པོ་མ་ལུས་ཐོས་ནས་དེ། །འཛིན་པ་ལ་ནི་རྣམ་པར་མཁས། །སྐད་ཅིག་གིས་ནི་བརྗོད་འགྱུར་བ། །ཨུཏྤལ་ཞེས་བྱའི་གང་ཟག་གོ །གཟུང་བྱ་ལྷག་པར་མང་ཐོས་ནས། །སྟོན་པ་ཡི་ནི་ནུས་མེད་པ། །བུམ་པའི་རས་བལ་ས་བོན་བཞིན། །ཤེས་བྱ་བང་དཀར་གང་ཟག་བརྗོད། །དད་དང་ལྡན་ཞིང་སྙིང་རྗེ་ཤེས། །ཐོས་ནས་བློ་ཡི་ཁ་འབྱེ་ལ། །ཚིགས་མེད་འོ་མ་བཞིན་འཛག་པ། །པདྨ་ཞེས་བྱའི་གང་ཟག་གེ། ། ཐོས་པ་ཉིང་ཞིང་ང་རྒྱལ་ལྡན། །རྩ་བ་མེད་པར་མང་དུ་སྨ། །རྗེས་སུ་གཟུང་བར་མི་ནུས་པ། །ཙནྡན་ཞེས་བྱའི་གང་ཟག་གོ །ཚུལ་ཁྲིམས་བཟང་ཞིང་མཁས་ལ་སྒྲིན། །ཤེས་རབ་ལྡན་ཞིང་རྒྱུད་གཅིག་པ། །ཐོས་ནས་ལེགས་པར་སྟོན་པ་ནི། །རིན་ཆེན་ཞེས་བྱའི་གང་ཟག་གོ །གང་ཟག་བཞི་པོ་འདི་རྣམས་ལ། །ཚོགས་པ་བཤད་པ་འབའ་ཞིག་གོ །རིན་ཆེན་གང་ཟག་རྟོག་དཔྱོད་པ། །སློབ་མ་ལ་བཤད་སྣོད་ཡིན་ནོ། །བཤད་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་འབྲངས་ནས། །ཕན་དོན་ཅན་གྱི་རྒྱུད་བསྟན་བྱ། །འདི་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རྒྱུད་རྣམས་ཀུན། །དྲང་བར་བྱའོ་གཞན་དུ་མིན། །ཞེས་སོ། །ད་ནི་སློབ་མ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ལ་ཐེ་ཚོམ་གྱིས་རབ་ཏུ་འཇུག་པའི་དོན་དུ་བརྗོད་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འདིར་བརྗོད་བྱ་བ་ནི་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཧེ་རུ་ཀའོ། །འདིའི་ཡང་སོ་སོར་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་པོ་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་མངོན་པར་བརྗོད་པའོ། །དེ་དག་ཕན་ཚུན་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་འབྲེལ་བའོ། །དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ཏེ་དབང་བསྐུར་བ་སྦྱིན་པ་ནི་དགོས་པའོ། །ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པ་ནི་འདིར་དོགས་པའི་དགོས་པའོ། །འདི་རྣམས་མངོན་པར་གཟིགས་ནས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡོམ་པ་དང་བྲལ་བའི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་འདོད་པ་ལྔ་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པའི་བསམ་པས་གསང་ཆེན་གྱི་གནས་ཀྱི་དཔའ་བོ་དང༌། །དཔའ་བོའི་དབང་ཕྱུག་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའི་ཕག་མོས་གསོལ་བ་བཏབ་པས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་རྩ་བའི་རྒྱུད་མངོན་པར་བརྗོད་པ་འབུམ་པ་ལས་གཞུང་ཚད་བདུན་བརྒྱ་པ་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་བདག་ལས། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དོན
Chinese
如实之语与意，如是正直义宣说，文字之义与共同义，于众宣说显现也。不如实与决定义，如是唯独意解说，隐蔽与究竟者亦是，视作是为弟子说。事物无余听闻后，于执持是为极善巧，刹那顷能述说者，名为邬 উৎপལ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）莲花之人也。所取尤为多闻后，然于示导无能力，如瓶之布、毛、种子般，说为知识盲者之人。具信且知慈悲，听闻后开启智慧之门，如无缝之乳般滴落，名为莲花之人也。 听闻精进然具慢，无根无据多语者，不能随顺摄受者，名为旃檀之人也。戒律贤善且聪慧，具智慧且传承一，听闻后善为示导者，名为珍宝之人也。此等四种人，仅仅是宣说聚众也。珍宝之人能思辨，是为弟子宣说之器。随行于所说之续部后，当示具有利益之续部。以此即能端正一切续部，非以其他方式。如是说。现在为了诸弟子之义，为了极度进入疑惑之义，当说所说之事物等。此处所说之事物是智慧与方便之自性者，薄伽梵嘿汝嘎。此之各个了知者，是续部之王《现观庄严经》。彼等相互所说能说之体性是关联。进入坛城而灌顶布施是所需。成就大手印是此处疑惑之所需。现观此等后，以远离声闻之律仪的所化有情之五欲而近于受用的想法，由大密处之勇士及勇士自在母等所围绕的猪面母作祈请后，释迦牟尼以吉祥嘿汝嘎之三摩地，从根本续部《现观庄严经》十万颂中，于世间与出世间之自体中，开示了七百颂之正文量，即世间与出世间之义。
English
The words and meanings as they are, and the explanation of the straightforward meaning as such, the meaning of the letters and the common meaning, are manifestly explained to the assembly. The non-literal and the definitive meaning, and the explanation of the intended meaning as such, the hidden and the ultimate are also considered to be taught to the disciples. Having heard all the objects without exception, one is extremely skilled in grasping them, and one who can speak in an instant is called the Utpala (Sanskrit: Utpala, meaning lotus) person. Having heard particularly many things to be grasped, but without the ability to teach, like a cloth, wool, or seed of a vase, one is said to be a knowledge-blind person. One who has faith and knows compassion, and upon hearing, opens the door of wisdom, dripping like seamless milk, is called the Padma (Sanskrit: Padma, meaning lotus) person. One who is diligent in hearing but has pride, speaks much without foundation, and cannot be followed or accepted, is called the Chandana (Sanskrit: Chandana, meaning sandalwood) person. One who has good discipline and is wise and diligent, has wisdom and a single lineage, and upon hearing, teaches well, is called the Ratna (Sanskrit: Ratna, meaning jewel) person. These four types of people are merely for explaining the assembly. The Ratna person who can contemplate is a vessel for teaching disciples. Following the explained tantra, one should show the tantra that has benefit. By this alone, all the tantras should be straightened, not by other means. Thus it is said. Now, for the sake of the disciples, and for the sake of entering into doubt, the things to be spoken about, etc., will be spoken. Here, the thing to be spoken about is the Bhagavan Heruka, who is the nature of wisdom and means. The one who understands this individually is the King of Tantras, the Abhisamayalankara. The nature of what is said and what can be said in relation to each other is connection. Entering the mandala and bestowing empowerment is the need. Accomplishing the Mahamudra is the need for doubt here. Having directly seen these, with the thought of enjoying the five desires of the disciples who are separated from the vows of the Shravakas, after being supplicated by the Pig-faced Mother surrounded by the heroes and heroines of the great secret place, Shakyamuni, with the Samadhi of glorious Heruka, from the root tantra Abhisamayalankara of one hundred thousand verses, revealed the seven hundred verses of the text in the self of the world and beyond, that is, the meaning of the world and beyond.