Tibetan
བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པའོ་ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ཡང་བསྒོམ་པར་བྱ་བཞིན་པ་ཡང་དོན་དམ་པར་དམིགས་པ་མེད་པ་སྟེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་དམིགས་ནས་སྐྱེ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་དེའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནར་བསྒོམ་སྟེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཐ་དད་པ་ནི་ལྡོག་པས་བྱས་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། གཅིག་གྱུར་པ་ཞེས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བདེན་པ་གཉིས་སུ་བྱར་མེད་པ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་སྒོམ་པ་པོ་དང་སྒོམ་པ་དང་བསྒོམ་པར་བྱ་བའོ་ཞེས་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཟུང་འཇུག་གི་རིམ་པ་རྟོགས་པ་རྣམས་ལ་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ། མེད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་ན་བསྒོམ་བྱ་དང་སྒོམ་པ་པོ་དང་སྒོམ་པ་ལས་འདས་པ་གདོད་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པ་རང་བཞིན་ཞི་བའི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ངོ་བོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་བཤད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་དེ་ཉིད་སྒོམ་པ་ཞེས་པ། གང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མཐའ་དག་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཁོ་ནས་ཡིན་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་རང་བཞིན་སྟོང་པའི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལ་སྒོམ་པ་དངོས་པོ་མེད་ཅིང༌། ཉེ་བར་སྟོན་བཞིན་པ་ཡང་སྒྱུ་མའི་གཟུགས་བཞིན་དུ་དོན་གྱིས་སྒོམ་པ་ནི་སྒོམ་པ་ཁོ་ནར་མི་འགྱུར་ཏེ། རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་དགོད་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་ལྷའི་རྣམ་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་ངོ་བོར་མི་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འདི་ ལ་སྒོམ་པ་ཉེ་བར་མི་དམིགས་ཏེ། རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་གསུངས་པ། དངོས་པོ་མེད་ལ་སྒོམ་པ་མེད། །བསྒོམ་པ་སྒོམ་པ་ཁོ་ན་མིན། །དེ་བས་དངོས་པོ་དངོས་མེད་པས། །སྒོམ་པ་དམིགས་སུ་མེད་པའོ། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་སྒོམ་པ་ཞེས་པའི་དོན་ཅི་ཞེ་ན། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཐབས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས་པ་མེད་པ་ཁོ་ན་ནི་སྒོམ་པ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཅི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སུན་མ་ཕྱུང་ངམ་ཞེ་ན། སུན་ཕྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་འགྲོ་བ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འགྲོ་བ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་བསམ་པར་ནུས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པས་དེའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་སྐྱོན་པ་སྟེ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ནི་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། འཁྲུལ་པ་རྣམས་ཀྱང་ཉེར་མཁོའི་ཆེད། །འཁྲུལ་པ་གཞན་ནི་སེལ་བའི་ཕྱིར། །ཞེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཁོ་ན་དོན་དམ་པ་ལ་རྒྱུན་དུ་འཇུག་པ་ན། སྒོམ་པ་ཞེས་གདགས་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ང་ནི་ད་ལྟ་ཚོགས་གཉིས་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པའི་བྱེད་པ་པོ་སྟེ་དེའི་འབྲས་བུ་རྣམས་ཀྱང་ཉེ་བར་སྤྱད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་ན་བདག་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་དང་ལམ་ནི་གཏོང་བ་པོ་དང་སྒྲིབ་པ་གཉིས་སྤང་བར་བྱ་བ་དང་གཟུང་བྱ་སངས་རྒྱས་ཉིད་དོ་ཞེས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པར་མི་འགྱུར་ཞིང༌། དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ཅི་ཞིག་ལ་ཡང་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་དག་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ། གང་ཕྱིར་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་དག་དོན་དམ་པ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་མ་ཡིན་པས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ། ཅི་ཡང་མེད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་དུ་བའི་དུས་ལས་སྔོན་དུ་ནི། གང་ལས་བདག་གི་སྐྱོན་འདི་ཟད་པར་འགྱུར་ཞེས་པས་ལམ་གོམས་པ་ལ་འཇུག་པ་གེགས་མེད་པར་འཇུག་པར་འགྱུར་བ། འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་དག་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ངེས་པ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཐོག་མ་མེད་པའི་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ ཀྱིས་སེམས་དབང་དུ་བྱས་པས་ངེས་བར་འདྲིས་པ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའི་ཐ་སྙད་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མཐོང་བའི་ལམ་ཐོབ་པ་ན་ཡང་བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་ལྟོས་སོ། །འདི་ལྟར་སྒོམ་པ་འདི་ཁོ་ན་ལ་ཇི་ལྟར་འགྲོ་བ་སྣང་བ་དེ་གསུངས་པ། དྲི་ཟ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཇི་ལྟར་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་པོའི་ཤེས་པས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྟོགས་ཤིང་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཉེ་བར་དམིགས་པ་མེད་པ་དེ་ལྟར་འགྲོ་བའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། ཅུང་ཟད་གནས་པ་ཞེས་འབྲེལ་ཞིང་། འགྲོ་རྣམས་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་པ་ལྷག་མའོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ཡང་བདེ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་ཐབས་མེད་པར་མི་སྐྱེའོ་ཞེས་ཐབས་མདོར་སྟོན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །རེག་པའི་བདེ་བ་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན་གཞོན་ནུ་སྟེ། ལོ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་གཞོན་ནུ་དང་གཞོན་ནུ་མ་ནི་ལོ་བཅོ་བརྒྱད་དོ་ཞེས་འདུལ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ན་ཇི་ལྟར་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཅི་ཡང་སྐྱེ་བ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་པ་ཤེས་རབ་དང་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ན་སྟེ། ཁྱད་པར་ནི་
Chinese
是生起的缘故。正因为此，薄伽梵是空性与慈悲无别的，如是宣说。而且，应当修习的，也是胜义中无所缘，即缘一切法无自性而生起之故。因此，彼等唯修习彼之自性。方便与智慧的异名，是由颠倒所作。正因为此而说为，合一。正因为此，不可作二的真谛，仅见即解脱之故，对于修者、修与所修，如是显现执着，证悟双运次第者，是没有的，如是宣说。没有等，如是。若如是，则超越所修、修者与修，从本初未生，自性寂灭的身语意，空性与慈悲双运的体性，名为菩提心。那是修习彼性，即由何者一切分别皆寂灭之故。如是，对于自性空性的诸法，一切皆无实有修习，而正在示现的，也如幻化之色般，实义上修习并非仅是修习，是自性空性之故，以及分别的体性之故。仅仅是随顺而安立。如是，天尊之相等等事物，并非成为所修之体性，因为此
English
It is because of arising. For that very reason, the Bhagavan is said to be inseparable from emptiness and compassion. Moreover, what should be meditated upon is also without object in the ultimate sense, that is, because all dharmas are regarded as without inherent existence and arise. Therefore, they should only meditate on that nature. The different names of means and wisdom are made by reversal. For that very reason it is said, "Unified." For that very reason, the two truths that cannot be made into two, are liberated by merely seeing, so for those who realize the stages of union, who are attached to the meditator, meditation, and what is to be meditated upon, it is said that there is none. "None," and so on. If so, then what transcends the object of meditation, the meditator, and the meditation, is unborn from the beginning, the body, speech, and mind of self-nature peace, the essence of the union of emptiness and compassion, is said to be the mind of enlightenment. That is, meditating on that very nature, that is, by which all discriminations are completely pacified. Thus, for all the dharmas that are empty in nature, there is no real meditation, and what is being shown is also like an illusion, in reality, meditation is not just meditation, because it is empty in nature and because of the nature of discrimination. It is only established in accordance with it. Thus, things like the form of a deity do not become the nature of what is to be meditated upon, because this
Chinese
因此，是为了随顺教导。如是所说：错乱之辈，亦为近需之故，为遣除其他错乱。如是。因此，不作分别，唯有通达一切法，恒常入于胜义谛，方可称之为禅修。若如是，我今乃是成办二资粮之作者，彼之果亦当受用。若如是，则不生起我乃修行者，道乃舍弃者，二障乃应断者，所取乃佛陀之分别念。如是则于何亦无有入与出耶？真实也。何以故？入与出，非是胜义谛之分别故。如是说：无有任何等等。于现证彼真实之性前，何者能令我之过失穷尽耶？如是，入于串习道，则无碍而入。入与出，唯是名言有，以非是彼真实之性之体性故。以无始以来无明之习气所控制之心，唯于非是决定熟悉之名言而入故。是故，获得见道之时，亦需依赖修道。如是，如何行于此禅修，彼显现之相，如是宣说。如是，如乾闼婆城等等，一切皆由诸根之识于世俗中觉知，然于胜义谛中，以无自性之故，无有可缘，如是而行之义。略微安住，如是连结。行者亦如是，是其余之义。菩提心亦非无有乐性之方便而不生，如是简略开示方便。如是等等。以未曾体验触之乐故，是为童子，乃至十八岁。如是，童子与童女乃十八岁，如是于律藏中所说故。彼等入于等持之时，如生起任何大乐一般，瑜伽士入于智慧等持之时。差别是
English
Therefore, it is to follow the teachings. As it is said: Even for those who are confused, it is for the sake of near needs, to dispel other confusions. Thus it is. Therefore, without discrimination, only by fully understanding all dharmas and constantly entering the ultimate truth, can it be called meditation. If so, I am now the one who accomplishes the two accumulations, and their fruits should also be enjoyed. If so, then the discriminating thought that I am the practitioner, the path is the abandoner, the two obscurations are to be abandoned, and what is to be taken is the Buddha, will not arise. If so, then there will be no entering or exiting in anything? It is true. Why? Because entering and exiting are not discriminations of the ultimate truth. As it is said: There is nothing, and so on. Before the time of directly realizing that true nature, what will cause my faults to be exhausted? Thus, entering the path of familiarity, one enters without hindrance. Entering and exiting exist only in name, because they are not the nature of that true reality. Because the mind, controlled by the habitual tendencies of beginningless ignorance, enters only into names that are not definitely familiar. Therefore, even when the path of seeing is attained, one still needs to rely on the path of meditation. Thus, how one proceeds in this meditation, the appearance of that, is explained. Like a Gandharva city and so on, all are perceived conventionally by the consciousnesses of the senses, but in the ultimate truth, because of the lack of inherent existence, there is nothing to be fixated upon, and that is how one proceeds. "Slightly abiding" is connected in this way. "The practitioners are also like that" is the remainder of the meaning. The mind of enlightenment also does not arise without the means of the nature of bliss, thus briefly showing the means. Like this and so on. Because one has not experienced the bliss of touch, one is a youth, up to the age of eighteen. Thus, a youth and a maiden are eighteen years old, as it is said in the Vinaya. When they enter into samadhi, just as great bliss arises, so too when a yogi enters into samadhi with wisdom. The difference is
Tibetan
བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བའི་ཆེད་དུ་དང་རྒྱུན་གནས་པའི་ཆེད་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པ་གོམས་པ་ལས་རྣལ་འབྱོར་བ་དང་ཤེས་རབ་དག་འདུ་བའོ། །འདུ་བརྒྱས་པར་སྟོན་ཏེ། བྷ་གར་ལིང་ག་རབ་བཞག་ནས། །ཞེས་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བསྒོམ། །ཞེས་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་སྟེ། དེར་བདག་ཉིད་དང་ཤེས་རབ་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞིང༌། བསྐྱེད་པའི་རིམ་བསྒོམ་པ་པོས་དེ་རྡོ་རྗེ་སྙེམས་མའི་ངོ་བོར་དེ་འཆང་བར་འགྱུར་བའི་རིམ་པས་སོ། །ཡེ་ཤེས་ཅི་ཡང་ཞེས་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །ཐོག་ན་དབུས་མཐའ་དྲི་མེད་པ། །ཞེས་པ་ཐོག་མ་དང་དབུས་དང་ཐ་མ་རྣམས་སུ་རྟོག་པ་མེད་པའོ། །དེ་རྣམས་ཁོ་ནའི་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་དང་འགག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་རྣམས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་དགའ་བ་དང་མཆོག་དང་ཁྱད་པར་གྱི་དགའ་བ་རྣམས་ལ་ཉེ་བ་ ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའོ། །དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བསྒོམ་པས་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ། ལྟ་བའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །གཞན་དུ་སོང་བའི་སེམས་ཀྱིས་མིན། ཞེས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་གཅིག་ཏུ་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་མ་གཡེངས་པའི་ཡིད་ཅན་རྣམས་ཀྱིའོ། །རྒྱུན་དུ་ནི་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་རབ་ཏུ་རྒྱུ་བའི་ཕྱིར་མཉམ་པར་མ་བཞག་པ་ན་ཡང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཁོ་ནར་འགྲོ་བ་མོས་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་རྣལ་འབྱོར་སྐྱེའོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་མཐར་ཐུག་པའི་སེམས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ནི་མཉམ་པར་བཞག་པའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཁོ་ན་ནི་རྣམ་པར་གཡེངས་པའོ། །འདི་ནི་ཞེས་པ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། །མཆོག་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་སྟེ་སྒོམ་པས་འགྱུར་རོ། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ཀུན་རང་བཞིན། །ཞེས་པ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་སའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གསུངས་པའོ། །སྒོམ་པ་མཆོག་ཅེས་པ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ལ་ལྟོས་པས་སོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབས་ནས་སྒོམ་པ་སླར་ཡང་བརྟན་པར་བྱེད་དེ། དེ་ཉིད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པས་སོ། །དེ་ཉིད་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། །དངོས་པོ་སྟེ་ཡོད་པ་ཉིད་དང་དངོས་མེད་དེ་མེད
Chinese
为了生起大乐以及为了恒常安住，从无变的串习中，瑜伽士和智慧者们聚集。以聚集来广为显示，如“བྷ་གར་ལིང་ག་རབ་བཞག་ནས།”（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思），以及“忆念佛陀而修习”。佛陀是菩提心金刚，是金刚持。在那里，自身和智慧也应当观修成它的自性。修习生起次第者，以彼次第，将彼持为金刚慢之体性。所谓“任何智慧”即是大乐之义。所谓“最初无中边”，即是对最初、中间和最后都不作分别。因为它们仅仅是生、住、灭之相，所以它们在那真实性中是不存在的。或者，与喜、胜喜、殊胜喜等相近的俱生即是无分别。而且，如所说，忆念佛陀而修习，即使在未入定时，也能圆满瑜伽。“观”等即是其例。所谓“非为他心”，即是指那些心不为其他所动摇，而唯一专注于真实性的人们。所谓“恒常”即是不间断。即使由于分别念的强烈活动而未入定，那些乐于趋向菩提心自性的人们，也能生起未入定的瑜伽。与真实性合一且达到极致的心，即是入定的瑜伽。所有从真实性向外散逸的，都只是散乱。所谓“此”即是大乐。所谓“胜”即是超越世间，是通过修习而转变的。所谓“一切度自性”，即是因为布施等波罗蜜多都是它的自性。此处所说的是极喜等地的体性。所谓“殊胜修习”是相对于生起次第而言的。如是，在确立了因和果的体性以及周遍性之后，再次稳固修习，即以“彼性”等来说明。所谓“彼性”即是大乐。实有，即存在之性；实无，即不存在
English
For the sake of generating great bliss and for the sake of its continuous abiding, yogis and wisdom beings gather from the practice of immutability. This gathering is extensively shown, such as "བྷ་གར་ལིང་ག་རབ་བཞག་ནས།" (Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, Literal Chinese meaning), and "Meditate on the recollection of the Buddha." The Buddha is the Vajra of Bodhicitta, the Vajradhara. There, oneself and wisdom should also be meditated upon as its nature. The practitioner of the generation stage, through that stage, will hold that as the essence of Vajra Pride. The term "whatever wisdom" means great bliss. "Without beginning, middle, or end" means without conceptualization in the beginning, middle, or end. Because those characteristics of arising, abiding, and ceasing are not present in that very reality. Alternatively, the co-emergent that is close to joy, supreme joy, and special joy is non-conceptual. Moreover, as it is said, by meditating on the recollection of the Buddha, even in the state of non-absorption, one perfects yoga. "The view," and so forth, are examples of this. "Not by a mind gone elsewhere" refers to those whose minds are not distracted, but are singularly focused on that very reality. "Continuously" means without interruption. Even when not in meditative equipoise due to the intense activity of conceptual thought, those who are inclined to go only to the nature of Bodhicitta generate yoga in the non-equipoise state. The non-conceptual mind that is one with that very reality and has reached the ultimate is the yoga of meditative equipoise. All that turns away from that very reality is simply distraction. "This" refers to great bliss. "Supreme" is that which transcends the world, transformed through meditation. "All perfections are self-nature" means that the perfections such as generosity are of that very nature. Here, it is spoken of as the nature of the grounds such as the supremely joyful. "Supreme meditation" is in relation to the generation stage. Thus, having established the nature of cause and effect and pervasiveness, the meditation is again stabilized, as explained by "that nature" and so forth. "That nature" is great bliss. Reality, that is the nature of existence; non-reality, that is non-existence.