Tibetan
ཅན་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ནོ། །མཚན་མོ་ནི་ནུབ་མོ་སྟེ་མུན་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་སྐྱོན་ནོ། །དེ་ནི་ཤེས་རབ་པོ། །སྐྱོན་དང༌། ཡོན་ཏན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དང༌། བདག་མེད་མའི་རང་བཞིན་དག་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་ཉིད་སྐྱོན་ལ་སྐྱོན་ཉིད་ཡོན་ཏན་ཏེ་གཉི་ག་དབྱེར་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ཅི་བསྟན་ན། ཐབས་ལ་མི་མཁས་པའི་མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དགེ་བ་ཉིད་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཐབས་ལ་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་སྐྱོན་ཉིད་ཡོན་ཏན་དུ་འགྱུར་པའོ། །འབད་པས་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་པ་ཡིས། །མཁས་པས་གསད་པར་བྱ་བ་ཡིན། །ཞེས་གང་བསྟན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་དག་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་པའོ། །འདི་ལྟར་བལྟ་བའི་འདི་ལྟར་ཞེས་པ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དབྱེར་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པས་འདི་རྣམ་པར་གཞག་གོ །སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་པ་ལས་གཞན་གྱིས་དོན་ལ་དབང་བས་གང་གསད་པ་དེ་གཉི་ག་ཡང་དབྱེར་མེད་པ་ཉིད་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཉི་མ་གང་ལགས་ཞེས་གང་གསུངས་པ་དེ་རྒྱས་པར་འཆད་པ་ཉིན་མོ་བཅོམ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཅན་ནི་སྤོ་བའི་བདག་ཉིད་དོ། །མཚན་མོ་ནི་ནུབ་མོ་སྟེ་དེ་ནི་ཤེས་རབ་པོ། །བསྡུ་བའི་བདག་ཉིད་དོ། །གཉི་གའི་རྟོག་པ་ཡང་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བསྟན་པས་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དང་བདག་མེད་མ་དབྱེར་མེད་པའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན། མི་བྱ་ཅུང་ཟད་ཡོད་མ་ཡིན། །བྱ་བ་ནི་བྱ་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །བྱ་བ་མེད་པས་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མེད་དོ། །རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ནི་རྟོག་པ་ཀུན་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་དེ་ལ་འདུ་བར་རྣལ་འབྱོར་མས་གནག་སྨྲས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་བྱ་ཞེས་གནག་མདོར་བསྟན་པ་དེའི་རྒྱས་པར་བཤད་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། ཅུང་ཟད་ཡོད་མ་ཡིན་ཞེས་པ་འདིས་སོ། །དེ་བས་ན་འཇིག་རྟེན་པ་དང་ འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་འགལ་བ་དང་མི་འགལ་བ་དེ་ལ་ཤེས་པ་མེད་དོ། །ཡིད་ཀྱི་དབང་དུ་གྱུར་པ་དེ་རྣམས་སམ་དེ་རྣམས་ཀྱིའོ། །རྟག་ཏུ་མི་བཟའ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་པ་ནི་དེར་འདུས་པ་རྣམས་ཀྱི་བཟའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཡང་བཟའ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བ་བདུན་པའི་སེམས་ཅན་བཟའ་བ་ཡིན་པ་ན་སྐྱེ་བ་བདུན་པ་ཡང་སྤྱད་པར་བྱའོ། །ཡང་གི་སྒྲས་སེམས་ཅན་གཞན་ཡང་བཟའ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་སྲས་དེ་ཀུན་བཟའ་བར་བྱ་སྟེ། ཀུན་དུ་སྣང་བའི་རང་བཞིན་དེས་སྐུའི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་བཟའ་བར་བྱའོ
Chinese
ཅན་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ནོ། （梵文， वज्रधर，Vajradhara，持金刚） 世尊持金刚。夜晚是黑夜，是具有黑暗自性的过失。那是智慧。过失和功德，持金刚和无我母的自性，因此功德即是过失，过失即是功德，二者无别。这显示了什么呢？不善巧方便的外道徒的功德善行也会变成过失。善巧方便的人的过失也会变成功德。“以努力生起慈悲，智者应杀之。”所显示的这一切都是非常清净的。或者说，所谓“于彼”就是如此安立。所谓“如此观待的如此”，就是方便与智慧无别的智慧。应知的是，以智慧的方式如此安立。从生起慈悲之外，以他者掌握意义而杀害的，那二者也应观为无别。“哪一个是太阳？”所说的是广说，白天世尊持金刚是移动的自性。夜晚是黑夜，那是智慧。是摄集的自性。两种的分别念也极明显地显示，因此舒展和摄集的自性的持金刚和无我母无别的周遍分别念也没有。因此，不应做之事丝毫没有。应做之事则会变成应做。因为没有应做之事，所以非应做之事也没有。持金刚是超越一切分别念的缘故。或者说，于彼聚集时，瑜伽母以黑语说“那些一切都应做”，对于以黑略说的那个，这是广说，就是以“丝毫没有”来说明。因此，对于世间和出世间的矛盾与不矛盾，没有了知。是心的自在，那些或者那些的。所谓“恒常不应食用的没有”，就是聚集在那里的人们，不应食用的也是应食用的，因为要食用七世的众生，所以七世也应享用。又以“也”字，其他的众生也应食用。所有儿子都应食用，以周遍显现的自性，身的金刚身应食用。
English
Canni. The Bhagavan is Vajradhara. Night is the night, which is the fault of having the nature of darkness. That is wisdom. Faults and virtues, Vajradhara and the nature of selflessness, therefore virtue itself is fault, and fault itself is virtue, the two are inseparable. What does this show? The virtues and good deeds of the heretics who are not skilled in means will turn into faults. Even the faults of those who are skilled in means will turn into virtues. "By striving to generate compassion, the wise should kill." All that is shown is very pure. Or, the so-called "there" is so established. The so-called "this way of looking at it" is the wisdom that is inseparable from means and wisdom. What is to be known is that this is established in the form of wisdom. From generating compassion, whatever is killed by others who have power over meaning, both of those should be regarded as inseparable. "Which is the sun?" What is said is explained in detail, the day Bhagavan Vajradhara is the nature of moving. Night is the night, that is wisdom. It is the nature of gathering. The two kinds of thoughts are also shown very clearly, so the Vajradhara of the nature of spreading and gathering and the omnipresent thoughts that are inseparable from selflessness are also non-existent. Therefore, there is not the slightest thing that should not be done. What should be done will become what should be done. Because there is nothing to be done, there is also nothing that should not be done. Vajradhara is beyond all thoughts. Or, when gathering there, the yogini said in black language, "All those should be done," and for that which is briefly stated in black, this is the detailed explanation, which is explained by "there is not the slightest." Therefore, there is no knowledge of the contradictions and non-contradictions of the worldly and the transcendent. It is the freedom of the mind, those or those. The so-called "there is no constant inedible," is that for those gathered there, what should not be eaten is also what should be eaten, because one should eat the sentient beings of seven lifetimes, so seven lifetimes should also be enjoyed. Also, with the word "also," other sentient beings should also be eaten. All the sons should be eaten, and with the nature of omnipresent appearance, the body's Vajra body should be eaten.
Tibetan
། །དེ་གདོད་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་མི་བཟའ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ལུས་ཀྱི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་མེད་པས་དེ་མེད་པའི་རྟོག་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་བཟའ་མིན་ཞེས་བ་མ་ནིང་གི་བསྟན་པའོ། །དེ་བས་ན་རྟག་ཏུ་ནི་དེ་ཡོད་པར་གནས་པའོ། །ཨ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མའོ། །བདག་མེད་མའི་རང་བཞིན་ཏེ། ལུས་ཀྱི་མངོན་པར་ཞེན་པའི་མངོན་ཞེན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་མི་བསམ་ཡོད་མ་ཡིན། །གང་སྨྲས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འདིར་བསམ་པའམ་མི་བསམ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་བསམ་དུ་མེད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་བསམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་བསམ་པའོ། །སེམས་ཀྱི་ཡུལ་ལོ། །སེམས་དེ་ཉིད་ནི་སེམས་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཡུལ་ཡང་མེད་པས་བསམ་པར་བྱ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་མེད་པས་མི་བསམ་པར་བྱ་བ་ཡང་མེད་དོ། །གཉི་ག་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་ན། ཡེ་ཤེས་ཉིད་ཡོད་པས་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་འདིར་ནི་དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེར་རོ། །བཟང་ངན་མི་སྨྲ་གང་ཡང་མེད། །བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་བརྗོད་པ་ཚིག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་བྱས་པའོ། །དེ་ནི་ཡང་སེམས་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སེམས་དེ་ཡང་སེམས་མ་ཡིན་ནོ། །ཚིག་ཉིད་ཀྱང་མེད་དེ། དེའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ལས་ཚིག་ཀྱང་མེད་དོ། །དེ་བས་ན་བརྗོད་པ་དང་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང༌། མཚན་མ་དང༌། མཚན་མ་མེད་པའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ཟད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཀུན་རྟོག་ལ། །གང་ཚེ་དག་པའམ་མི་དགེ་བ། །ཐམས་ཅད་དགེ་བ་ཉིད་འགྱུར་ཏེ། །གང་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ཡིད་དབང་ ཡིན། །དེ་ལྟ་བས་ན་གང་སྨྲས་པ་དེ་ཀུན་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་གསུམ་དབྱེར་མེད་པའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ལས་འདས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །བཟའ་བ་དང་མི་བཟའ་བའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པས་ལུས་ཀྱི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ཡོངས་སུ་ཟད་ནས། ལུས་ཀྱི་རྟོག་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། །བསམ་པ་དང་མི་བསམ་པའི་རྟོག་པ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཀྱི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ལས་འདས་པའོ། །བརྗོད་པ་དང་མི་སྨྲ་བའི་རྟོག་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། ངག་གི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བའོ། །དེ་བས་ན་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་གསུམ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། །བདག་དང་གཞན་དུ་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་མི་བདེན་པ་ཉིད་ཡིན་པར་གསུངས་པ། ཇི་ལྟར་བདག་ཉིད་དེ་བཞིན་ག
Chinese
因此，由于它从一开始就没有产生，所以不是不可食用的。 这样，由于没有身体的遍计，所以也没有没有它的遍计。 所谓“非食”，是阴阳人的教义。 因此，它总是存在于那里。 阿，金刚空行母！ 是无我母的自性，没有对身体的执着。 在这里没有非思。 所说的一切都是行为，因此这里没有思或非思。 或者，非不可思议的是可以思考的，所以是思考。 是心的境。 心本身是无心的自性，因此它的境也不存在，所以没有可以思考的。 因为没有它，所以也没有不可思议的。 因为两者无别，所以，因为智慧本身存在，所以应该如是安立。 怎么样呢？ 就像这里是喜金刚一样。 不说好坏，什么也没有。 所说是指将言说作为语言的活动范围。 那也是心的境，因此心也不是心。 词本身也不存在，因为没有它的事物，所以词也不存在。 因此，由于没有言说和非言说的遍计，善与非善，有相和无相的遍计都已穷尽。 如是说： 菩提萨埵的遍计中， 任何时候是清净或非清净， 一切都变成善， 因为那些都是意的力量。 因此，所说的一切都是行为，所有这些都超越了金刚三无别的遍计。 完全舍弃了可食和不可食的遍计，身体的遍计完全穷尽，是完全舍弃了身体的遍计的薄伽梵。 因为超越了思和非思的遍计，所以是超越了心的遍计。 因为完全舍弃了言说和非言说的遍计，所以是远离了语的遍计。 因此，因为完全舍弃了三种遍计，所以他是薄伽梵。 说了知自和他人的分别念也是不真实的。 就像自己一样，
English
Therefore, since it has not arisen from the beginning, it is not inedible. Thus, since there is no pervasive thought of the body, there is also no thought of its absence. The so-called "non-food" is the teaching of hermaphrodites. Therefore, it always exists there. Ah, Vajra Dakini! It is the nature of the Mother of No-Self, without attachment to the body. There is no non-thought here. All that is said is action, therefore there is no thought or non-thought here. Or, that which is not unthinkable is to be thought, therefore it is thought. It is the realm of the mind. Since the mind itself is the nature of no-mind, its realm also does not exist, so there is nothing to be thought. Because it does not exist, there is also nothing to be unthought. Since the two are inseparable, therefore, since wisdom itself exists, it should be established as such. How is it? Just as here is Hevajra. Not speaking of good or bad, there is nothing. What is said refers to making speech the scope of language activity. That is also the realm of the mind, therefore the mind is also not the mind. The word itself also does not exist, because without its object, the word also does not exist. Therefore, since there is no pervasive thought of speech and non-speech, the pervasive thoughts of good and non-good, with signs and without signs, are exhausted. As it is said: In the pervasive thought of the Bodhisattva, Whenever it is pure or impure, All will become good, Because those are the power of the mind. Therefore, all that is said is action, all of which transcends the pervasive thought of the indivisibility of the three vajras. Having completely abandoned the pervasive thought of edible and inedible, the pervasive thought of the body is completely exhausted, it is the Bhagavan who has completely abandoned the thought of the body. Because it transcends the pervasive thought of thought and non-thought, it transcends the pervasive thought of the mind. Because it has completely abandoned the pervasive thought of speech and non-speech, it is separated from the pervasive thought of speech. Therefore, because he has completely abandoned the three pervasive thoughts, he is the Bhagavan. It is said that the discrimination of knowing self and others is also untrue. Just like oneself,