Tibetan
། །ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རླུང་གར་མཁན་མ་གསུང་རྡོ་རྗེ་མ་སྟེ་དེ་ཡང་བུ་མོའོ། །གང་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་མི་རེག་པ། །དེ་ཕྱིར་གཡུང་མོར་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་པ་ནི། ཡིད་ནི་དམ་པའི་བདེ་བ་འཛག །ཅེས་པའི་ཐ་ཚིག་གིས་སོ། །ཐུགས་རྡོ་རྗེ་མ་གཡུང་མོ་དེ་ཡང་བུ་མོའོ། །འདི་རྣམས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་གསུམ་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཉིད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཏེ། རིམ་པར་ཕྱེ་བ་དང་པོ་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། །རྡོ་རྗེ་གསུམ་དབྱེར་མེད་པ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། བརྗོད་པ་བཟླས་པར་ཡང་དག་བཤད། ཅེས་པ་ནི། ཨཱ་ལི་གདོལ་པ་མོ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་མ་བདག་མེད་མའོ། །ཀཱ་ལི་བྲམ་ཟེ་མོ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་ཐབས་སོ། །གཉི་ག་ཡང་བརྗོད་པ་སྟེ། གཉིས་སུ་མེད་པར་རྣམ་པར་གཞག་པའོ། །བཟླས་པར་ཡང་དག་བཤད་ཅེས་པ་ནི། ངེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་སྔགས་ཀྱི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྔགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུའོ། །རྐང་པའི་རྗེས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན། །ཞེས་པ་ནི། རྐང་པའི་ཆ་དེས་རི་མོ་སྣ་ཚོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྤྲོ་བ་ཡིན་ཏེ། དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། །ཉིད་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་པ་ནི། །ཉེད་ཅིང་འཛིན་པ་མི་གཡོ་བར་བྱ་ཞིང་བསྡུ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །འདི་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བརྗོད་དོ། །འདི་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། །དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་སོ། །ཡང་ན་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་ཞེས་པ་ནི་རྐང་པའི་རྗེས་ནི་རྐང་པ་ཡེ་ཤེས་ཏེ་རྒྱུ་དེའི་ཕྱིར་ནའོ། །རྗེས་ནི་སྤྲོ་བ་སྟེ། འདི་ནི་ལྷའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལྷའི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། །ཉེད་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་པ་ནི་སྤྱི་བོར་རང་གེ་རིགས་ཀྱི་བདག་པོར་འགྱུར་རོ། །འདིས་ནི་ཧེ་རུ་ཀ་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དབང་གི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྐུ་གསུང་དབྱེར་མེད་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན། ཉེད་ཕྱིར་ དཀྱིལ་འཁོར་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གྱུར་པའི། །ཅི་ཞེ་ན། རྐང་པའི་རྗེས་ཏེ། རྐང་པ་ནི་བཞི་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའོ། །ཚུལ་འདིས་ན་རི་མོ་སྟེ། དམིགས་པའོ། །དེ་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བརྗོད་དེ། མཉེས་ནས་བཟུང་བས་གཡོ་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །རིམ་པར་ཕྱེ་བ་འདི་ཉིད་དུ་རྡོ་རྗེ་འདིས་ནི་གདབ་པ་ཉིད། །དེ
Chinese
阿 আলি（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）嘎咔哩（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）之自性的风舞者母，语金刚母，此亦为女。何以故，薄伽梵不可触及。是故当说为少女。如是者，意乃圣妙乐滴。以此结尾语。意金刚母少女，此亦为女。此等亦因金刚三者无别故，乃化身自身之金刚种姓。次第分别，第一为我之如是性。为示金刚三者无别性故说，言说复诵亦真实说。如是者，阿 আলি（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）哩旃陀罗女，宝生之极清净故，瑜伽母无我母。嘎咔哩（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）哩婆罗门女，毗卢遮那之极清净故，方便。二者皆为言说，于无二中作分别。复诵亦真实说者，乃以决定性而显示。此乃明咒之次第分别，明咒之如是性，圆满受用身。足迹乃坛城。如是者，足之部分以种种图画之方式开展，乃誓句之坛城。是故当说坛城。如是者，揉捏且执持，当令不摇动，乃收摄之结尾语。此亦说为坛城。此乃智慧之坛城。如是则坛城有二。又，坛城是者，足迹乃足智慧，以彼为因故。迹乃开展，此乃天之如是性，天之次第分别，法身。揉捏故当说坛城。如是者，于顶上成为自部之主。以此乃圆满黑汝嘎。灌顶之次第分别，智慧之如是性，身语无别之相，一切遍知。又，揉捏故 当说坛城。如是者，成为坛城之。何耶？足迹也。足乃第四俱生。以此方式乃图画，乃所缘。彼即说为坛城，以喜悦而执持，乃无动摇之自性之义。次第分别，于此中以金刚此乃安立也。彼
English
The wind dancer mother, the speech vajra mother, who is the nature of Āli and Kāli, is also a daughter. Because the Bhagavan is untouchable. Therefore, it should be said as a maiden. That is, the mind drips with sacred bliss. With this ending word. The mind vajra mother, the maiden, is also a daughter. These are also of the vajra family by the emanation body itself, because the three vajras are inseparable. The first distinction is my suchness. To show the inseparability of the three vajras, it is said: "Speaking and reciting are also truly spoken." That is, Āli ḍom মহিলা (Tibetan, Sanskrit Devanagari, Sanskrit Romanization, Chinese literal meaning) is a yogini without self because of the purity of Ratnasambhava. Kāli brāhmaṇī (Tibetan, Sanskrit Devanagari, Sanskrit Romanization, Chinese literal meaning) is a method because of the purity of Vairocana. Both are speech, and they are distinguished in non-duality. To say that recitation is also truly spoken is to show it with certainty. This is the gradual distinction of mantras, the suchness of mantras, the complete enjoyment body. The footprint is a mandala. That is, the part of the foot spreads out in the form of various drawings, which is the mandala of vows. Therefore, the mandala should be said. That is, kneading and holding, it should be made unmoving, which is the ending word of gathering. This is also called a mandala. This is the mandala of wisdom. Thus there are two mandalas. Also, the mandala is the footprint, which is the foot wisdom, because of that cause. The trace is the expansion, this is the suchness of the deity, the gradual distinction of the deity, the Dharmakaya. Because of kneading, the mandala should be said. That is, on the crown of the head, one becomes the lord of one's own family. With this, Heruka is complete. The gradual distinction of empowerment, the suchness of wisdom, the aspect of inseparable body and speech, is all-knowing. Also, because of kneading, the mandala should be said. That is, it becomes a mandala. What is it? Footprint. The foot is the fourth co-emergent. In this way, it is a drawing, it is an object. That is called a mandala, holding it with joy, which means the nature of immobility. Gradual distinction, in this, this vajra is the establishment. That
Tibetan
ས་ན་ཕྱག་རྒྱར་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་མདོར་བསྟན་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྒྱས་པར་གསུངས་པ། ལག་པ་བསྒྱུར་བ་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན། །ཞེས་པ་སྟེ། ལག་པ་དག་ཕན་ཚུན་བརྡབས་པའི་སྒྲ་འདི་ཉིད་ཕྱག་རྒྱའོ། །སོར་མོ་ཉེད་པའང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་པ་ནི་སོར་མོ་རྣམས་ཕན་ཚུན་དུ་ཉེད་པ་འདི་ཉིད་ཕྱག་རྒྱའོ། །ཡང་ན། ལག་པ་བསྒྱུར་བ་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན། །ཞེས་པ་ནི་ཀ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའོ། །ར་བདག་མེད་མའོ། །གཉི་གའི་བདག་ཉིད་ནི་བསྒྱུར་བ་སྒྲའོ། །ཕྱག་རྒྱ་ཡི་ནི་མཚན་མར་འགྱུར་བའོ། །རིགས་ལྔའི་རིམ་པས་རིགས་བརྒྱ་ལ་སོགས་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཐ་དད་པ་དབྱེར་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །སོར་མོ་ཉེད་པའང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་པ་ནི། །སོར་མོའི་སྒྲས་ཡུལ་དང་དབང་པོའི་རང་བཞིན་གཉི་ག་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རིགས་ལྔའོ། །དེའི་ཉེད་པ་ནི་བསྡུ་བ་ལ་ཐུག་པའི་དེ་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་ཐ་མི་དད་པར་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ལྷ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། སྐུ་ཅན་དང་སྔགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་ནོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་དེ་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་དེ་གསུངས་པ། དེ་ནི་བསམ་བྱ་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ་བའོ། །གང་བསམས་ནི་གང་དང་གང་བསམས་པའི་ཡུལ་དུ་བྱས་པའོ། །གང་ལས་ཤེ་ན་གང་ཕྱིར་རྣམ་བསམས་ཏེ་སྣ་ཚོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གསལ་པར་བྱེད་པ་གང་དེ་ནི་བསམ་བྱར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་དེ་ནི་བསམ་བྱ་བ་ནི་དེ་ནི་གཟུང་བར་བྱ་བའི་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་ནོ། །གང་ལས་ཤེ་ན། གང་ཕྱིར་རྣམ་བསམས་ཏེ། དབང་པོས་འཛིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡུལ་དུ་བྱས་པའོ། །གང་བསམས་དབང་པོའི་རང་བཞིན་གང༌། །དེའི་ཕྱིར་བསྒོམ་བྱ་གཟུང་བར་བྱ་བའི་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་དེ་ལ་མཚན་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཕྱིར་རྣམ་བསམས་ ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡུལ་དང་དབང་པོ་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་དང་སྐུ་ཅན་དང་སྔགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ལྷའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་པས་ཐམས་ཅད་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། རིམ་པར་ཕྱེ་བ་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་དང་ལྷའི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་དང༌། དབང་བསྐུར་བའི་རིམ་པར་ཕྱ་བའོ། །ལྷ་གང་བསྟན་པ་དེ་རྣམས་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་གསུངས་པ། ཕ་ལས་ཐོབ་པའི་བདེ་བ་གང༌། །དེ་ཡི་བདེ་བ་རང་གིས་བཟའ། །བདེ་བ་གང་གིས་འཆི་བ་འདི། །དེ་ཡི་བདེ་བ་བསམ་གཏན་བརྗོད། །ཅེས་པ་སྨོས་ཏེ། ཕ་ཞེས་པ་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཡིད་དེ་ལས་གང་ཐོབ་པའི་བདེ་བ་གང་ཡང་ཡུལ་དང་དབང་པོས་བསྐྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་
Chinese
「于地宣说手印。」这是总的指示，然后详细地解释了那个真实。 「手势是手的改变。」意思是，手互相拍打的声音就是手印。 「手指的交织也是如此。」意思是，手指互相交织就是手印。 或者，「手势是手的改变。」意思是，是持金刚杵的姿势。 「ra」是无我。 两者的本质是改变的声音。 手印变成了象征。 通过五种姓的顺序，将一百种姓等各种区分变得无差别。 「手指的交织也是如此。」意思是：手指的声音代表了境和根的本质，即五种姓。 它的交织是达到聚集的那个真实，即真实本身。两个坛城没有区别，是扩展和聚集的本质。 神有两种形式：有形像的和咒语的本质。 那个真实的瑜伽士应该如何冥想它，这就是所说的。 「那是应该思考的。」意思是，那是应该冥想的。 「什么被思考」是指什么和什么被作为思考的对象。 「从什么」是指因为什么而进行思考，以各种方式清晰地显现的是什么，那就是应该思考的。 或者，那是应该思考的是，那是应该被掌握的对象的本质。 「从什么」是指，因为什么而进行思考，以根掌握的方式作为对象。 「什么被思考，根的本质是什么。」因此，应该冥想的对象，应该被掌握的对象的本质是没有特征的。 「因为什么而进行思考」是指，因为境和根没有区别，所以瑜伽士应该冥想智慧和有形像和咒语的本质的神的那个真实，即一切。有次第的区分，第一和第二，以及神的次第区分，以及灌顶的次第区分。 如何冥想所指示的那些神，这就是所说的。 「从父亲那里获得的快乐是什么，他自己的快乐被享受。 通过什么快乐，这个死亡，那个快乐被称为禅定。」这是所说的。 「父亲」是指产生的心，从那里获得的任何快乐，也是由境和根产生的智慧。
English
“To explain mudra on the ground.” This is a general instruction, and then the reality is explained in detail. “A gesture is a change of the hand.” That is, the sound of hands clapping together is the mudra. “The interlacing of fingers is also the same.” That is, the interlacing of fingers is the mudra. Or, “A gesture is a change of the hand.” That is, it is the posture of holding a vajra. “Ra” is selflessness. The essence of both is the sound of change. The mudra becomes a symbol. Through the order of the five families, the various distinctions such as the hundred families become undifferentiated. “The interlacing of fingers is also the same.” That is: The sound of fingers represents the nature of the realm and the senses, that is, the five families. Its interlacing is the very reality that reaches gathering, that is, reality itself. The two mandalas are no different, and are the nature of expansion and gathering. Deities are of two kinds: those with form and those with the nature of mantra. How that reality's yogi should meditate on it, that is what is said. “That is to be thought about.” That is, that is to be meditated upon. “What is thought” refers to what and what is made the object of thought. “From what” refers to what is thought about, and what is made clear in various ways, that is what should be thought about. Or, that which is to be thought about is the nature of the object to be grasped. “From what” refers to what is thought about, and what is made the object in the way that the senses grasp it. “What is thought, what is the nature of the senses.” Therefore, the object to be meditated upon, the nature of the object to be grasped, has no characteristics. “Because of what is thought” refers to the fact that because the realm and the senses are not different, the yogi should meditate on the reality of the deity, which is the nature of wisdom and form and mantra, that is, everything. There are sequential distinctions, first and second, and sequential distinctions of deities, and sequential distinctions of empowerment. How to meditate on those deities that have been indicated, that is what is said. “What is the happiness obtained from the father, his own happiness is enjoyed. Through what happiness, this death, that happiness is called meditation.” This is what is said. “Father” refers to the mind that produces, and whatever happiness is obtained from it, is also the wisdom produced by the realm and the senses.