Tibetan
པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུངས་པ། །དུས་གསུམ་དུ་ཆོས་སྟོན་པར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའོ། །དེ་ཉིད་གསུངས་པ། འདོད་ཆགས་མེད་ཅིང་སྟེ་ཆགས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཆགས་བྲལ་མེད་ནི་དེ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའོ། །འདི་གཉི་གར་ཡང་གཉིས་མེད་པར་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབུ་མ་དེ་ཡང་མི་དམིགས་ཏེ། མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུམ་པོ་སྤངས་པའོ། །ཆགས་པ་དང་ཆགས་པ་མེད་པ་དག་ཆགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཉི་ག་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་ནོ། །འདིས་ནི་གསུམ་པོ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་གང་དེ་ཉིད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཡང་དག་པའི་བྱང་ཆུབ་སྟེ་ཡང་དག་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་ཆགས་མེད་ནི་འཁོར་བ་མེད་པའོ། །ཆགས་བྲལ་མེད་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། གང་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མ་ཡིན་པའོ། །དེ་ནི་དབུ་མའི་རྩེ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་ཡང་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་ནི་མི་ དམིགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། གསུམ་པོ་སྤངས་པ་ནི་ཉེ་བར་མི་དམིགས་པའོ། །རྒྱུ་འདི་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཅེས་བརྗོད་དོ། །ཡང་ན་འདོད་ཆགས་མེད་ནི་མཆོག་དགའ་མ་ཡིན་པའོ། །ཆགས་བྲལ་མེད་ནི་རྣམ་པར་དགའ་བ་མ་ཡིན་པའོ། །དབུ་མར་མི་འགྱུར་བ་ནི། དགའ་བ་ཙམ་ཞེས་པའི་ཚིག་གིས་ན་དབུ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པ་སྟེ་གསུམ་པོས་སླར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡང་དག་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་རྟོག་པ་སྤངས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འབྱིན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་ཡིན་པར་དགོངས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཡང་ན་དེ་ཉིད་ཐམས་ཅད་བདག །ཡང་ན་ཀུན་གྱིས་རྣམ་པར་སྤངས། །ཐམས་ཅད་བདག་ནི་འགྲོ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་གྱིས་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་ནི་འགྲོ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་པའི་དངོས་པོ་དབྱེ་བས་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན། ཡང་ན་ཞེས་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་དབྱེར་མེད་པ་གཉིས་སོ། །ཐམས་ཅད་བདག་ནི་འགྲོ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཚུལ་ཆ་ཤས་མེད་པའི་ཕྱིར་བསྡུ་བའི་རྣམ་པའོ། །ཡང་ན་ཀུན་གྱིས་ནི་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། །སྤངས་པ་ནི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དང་དབྱེར་མེད་པས་དེ་རྣམས་སྤྲོ་བའི་ཚུལ་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས
Chinese
为了获得圆满正等觉的缘故。宣说了。于三时中示现佛法之意。彼即宣说，无有贪欲，即是贪欲之自性。无有离贪，即是完全舍弃。于此二者，亦未证悟无二之故。中观亦不可得，以不可得故，是不可得之自性之故。彼之故，舍弃三者。贪欲与无贪欲，以贪欲本身超越二者，如石女之子。以此乃是完全舍弃三者，彼即是俱生之真实菩提，即是真实菩提之智慧。或者，无贪是无有轮回。无有离贪，不是寂灭，即非轮回亦非寂灭。彼即名为中观之顶。彼亦不成为所缘，以是不可得之自性之故。彼之故，舍弃三者，即是不亲近不可得。以此之因，俱生即名为真实圆满菩提。或者，无有贪欲，不是殊胜喜。无有离贪，不是种种喜。不成为中观者，以唯是喜悦之语，故是中观。彼一切皆不可得，以三者复与俱生之真实菩提之自性之分别舍弃之故，当知是施予之坛城。彼之故，或者彼一切是我。或者一切皆为舍弃。一切我即是行之自性之故。一切皆为完全舍弃，以是行之自性之故，如是思惟事物分别，以无分别之故。或者，或者之意是二坛城无别之二者。一切我即是行之自性之故。彼即是智慧之理，以无分故，是摄集之相。或者一切，即是行者们。舍弃即是与种种形象之金刚持无别，以彼等舒展之理，如来们以彼之自性。
English
For the sake of attaining perfect and complete enlightenment. It is said. It means teaching the Dharma in the three times. That itself is said, without desire, which is the nature of desire. Without detachment from desire is complete abandonment. Because these two are not realized as non-dual. The Middle Way is also unattainable, because it is unattainable, it is the nature of unattainability. Therefore, the three are abandoned. Desire and non-desire, because desire itself transcends both, like the son of a barren woman. This is the complete abandonment of the three, which is the co-emergent true Bodhi, which is the wisdom of true Bodhi. Alternatively, non-desire is without samsara. Without detachment from desire is not nirvana, that is, neither samsara nor nirvana. That is called the peak of the Middle Way. That also does not become an object of focus, because it is the nature of unattainability. Therefore, abandoning the three is not approaching unattainability. Because of this cause, co-emergence is called true and complete enlightenment. Alternatively, without desire is not supreme joy. Without detachment from desire is not various joys. Not becoming the Middle Way, because it is only the word of joy, therefore it is the Middle Way. All that is unattainable, because the discrimination of the nature of the true Bodhi co-emergent with the three is abandoned, it should be understood as the mandala of giving. Therefore, either that all is self. Or all is completely abandoned. All self is the nature of going. All is completely abandoned, because it is the nature of going, thinking of things separately, because there is no discrimination. Alternatively, the meaning of "or" is the two mandalas, the two that are inseparable. All self is the nature of going. That is the principle of wisdom, because it is indivisible, it is the aspect of gathering. Or all, that is, the practitioners. Abandonment is inseparable from Vajradhara of various forms, because of the way they unfold, the Tathagatas with that nature.