Tibetan
ད་དུ་འཁོར་བར་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །ཉིན་མོ་རབ་ཏུ་གསལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ནོ། །དེ་རྡོ་རྗེ་ཅན་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ནོ། །མཚན་མོ་ནི་ནུབ་མོ་སྟེ་མུན་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་སྐྱོན་ནོ། །དེ་ནི་ཤེས་རབ་པོ། །སྐྱོན་དང༌། ཡོན་ཏན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དང༌། བདག་མེད་མའི་རང་བཞིན་དག་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་ཉིད་སྐྱོན་ལ་སྐྱོན་ཉིད་ཡོན་ཏན་ཏེ་གཉི་ག་དབྱེར་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ཅི་བསྟན་ན། ཐབས་ལ་མི་མཁས་པའི་མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དགེ་བ་ཉིད་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཐབས་ལ་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་སྐྱོན་ཉིད་ཡོན་ཏན་དུ་འགྱུར་པའོ། །འབད་པས་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་པ་ཡིས། །མཁས་པས་གསད་པར་བྱ་བ་ཡིན། །ཞེས་གང་བསྟན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་དག་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་པའོ། །འདི་ལྟར་བལྟ་བའི་འདི་ལྟར་ཞེས་པ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དབྱེར་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པས་འདི་རྣམ་པར་གཞག་གོ །སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་པ་ལས་གཞན་གྱིས་དོན་ལ་དབང་བས་གང་གསད་པ་དེ་གཉི་ག་ཡང་དབྱེར་མེད་པ་ཉིད་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཉི་མ་གང་ལགས་ཞེས་གང་གསུངས་པ་དེ་རྒྱས་པར་འཆད་པ་ཉིན་མོ་བཅོམ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཅན་ནི་སྤོ་བའི་བདག་ཉིད་དོ། །མཚན་མོ་ནི་ནུབ་མོ་སྟེ་དེ་ནི་ཤེས་རབ་པོ། །བསྡུ་བའི་བདག་ཉིད་དོ། །གཉི་གའི་རྟོག་པ་ཡང་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བསྟན་པས་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དང་བདག་མེད་མ་དབྱེར་མེད་པའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན། མི་བྱ་ཅུང་ཟད་ཡོད་མ་ཡིན། །བྱ་བ་ནི་བྱ་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །བྱ་བ་མེད་པས་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མེད་དོ། །རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ནི་རྟོག་པ་ཀུན་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་དེ་ལ་འདུ་བར་རྣལ་འབྱོར་མས་གནག་སྨྲས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་བྱ་ཞེས་གནག་མདོར་བསྟན་པ་དེའི་རྒྱས་པར་བཤད་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། ཅུང་ཟད་ཡོད་མ་ཡིན་ཞེས་པ་འདིས་སོ། །དེ་བས་ན་འཇིག་རྟེན་པ་དང་ འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་འགལ་བ་དང་མི་འགལ་བ་དེ་ལ་ཤེས་པ་མེད་དོ། །ཡིད་ཀྱི་དབང་དུ་གྱུར་པ་དེ་རྣམས་སམ་དེ་རྣམས་ཀྱིའོ། །རྟག་ཏུ་མི་བཟའ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་པ་ནི་དེར་འདུས་པ་རྣམས་ཀྱི་བཟའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཡང་བཟའ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བ་བདུན་པའི་སེམས་ཅན་བཟའ་བ་ཡིན་པ་ན་སྐྱེ་བ་བདུན་པ་ཡང་སྤྱད་པར་བྱའོ། །ཡང་གི་སྒྲས་སེམས་ཅན་གཞན་ཡང་བཟའ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །
Chinese
现在开始转法轮。白天是极度明亮之相的功德。那是金刚持，是薄伽梵金刚持。夜晚是黑夜，是具有黑暗自性的过失。那是智慧。过失和功德，金刚持和无我母的自性都是清净的。因此，功德即是过失，过失即是功德，二者无别。这显示了什么呢？不善巧方便的外道之功德，善本身也会变成过失。善巧方便之人的过失也会变成功德。通过努力生起慈悲，应该由智者来杀。所显示的一切都是非常清净的。或者，所谓“在那”，就是那样安立。所谓“如此观察的如此”，就是方便和智慧无别的智慧。应该知道的是，以智慧的方式来安立这个。从生起慈悲之外，由他人掌握意义而杀的，那二者也应该观为无别。所说的“太阳是什么”是广说的，白天薄伽梵金刚持是移动的自性。夜晚是黑夜，那是智慧。是收摄的自性。两种的分别念也极度清晰地显示了，因此，具有舒展和收摄自性的金刚持和无我母无别的遍计分别念也是没有的。因此，不应该有丝毫的作为，作为会变成作为。因为没有作为，所以没有不作为。金刚持是超越一切分别念的缘故。或者，在那聚集时，瑜伽母说黑语，那些全部都应该做，这是黑语的简要显示，这是它的广说，就是通过“不应该有丝毫的作为”来表达的。因此，对于世间和出世间的矛盾和不矛盾，没有认识。是那些被意所支配的，或者是那些的。所谓“永远不吃”，就是聚集在那里的人们不应该吃的，也应该是吃的。如果第七生的有情可以吃，那么第七生也应该享用。用“又”这个词，其他的有情也应该吃。
English
Now, the wheel of Dharma is set in motion. Daytime is the virtue of the extremely bright characteristic. That is Vajradhara, the Bhagavan Vajradhara. Night is the evening, the fault of having the nature of darkness. That is wisdom. Faults and virtues, Vajradhara and the nature of the selflessness mother are all pure. Therefore, virtue itself is fault, and fault itself is virtue, the two are inseparable. What does this show? The virtues of the heretics who are unskilled in means, even goodness itself, will turn into faults. For those skilled in means, even faults will turn into virtues. By diligently generating compassion, one should be killed by the wise. All that is shown is extremely pure. Or, what is called "in that" is established in that way. What is called "observing in this way" is the wisdom of the inseparability of means and wisdom. What should be known is that this is established in the form of wisdom. Apart from generating compassion, what is killed by others who have power over the meaning, those two should also be viewed as inseparable. What was said, "What is the sun?" is explained in detail. The daytime Bhagavan Vajradhara is the nature of moving. Night is the evening, that is wisdom. It is the nature of gathering. The thoughts of both are also shown very clearly, therefore, the Vajradhara and the selflessness mother, who have the nature of spreading and gathering, are also without pervasive thoughts. Therefore, there should not be the slightest action, action will become action. Because there is no action, there is also no non-action. Vajradhara is beyond all thoughts. Or, when gathering there, the yogini speaks black words, all those should be done, this is a brief display of black words, this is its extensive explanation, which is expressed through "there should not be the slightest action." Therefore, there is no knowledge of the contradictions and non-contradictions of the mundane and the supramundane. It is those who are dominated by the mind, or those of them. What is called "never eating" is that what should not be eaten by those gathered there should also be eaten. If sentient beings of the seventh birth can be eaten, then the seventh birth should also be enjoyed. With the word "also," other sentient beings should also be eaten.
Tibetan
གང་སྲས་དེ་ཀུན་བཟའ་བར་བྱ་སྟེ། ཀུན་དུ་སྣང་བའི་རང་བཞིན་དེས་སྐུའི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་བཟའ་བར་བྱའོ། །དེ་གདོད་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་མི་བཟའ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ལུས་ཀྱི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་མེད་པས་དེ་མེད་པའི་རྟོག་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་བཟའ་མིན་ཞེས་བ་མ་ནིང་གི་བསྟན་པའོ། །དེ་བས་ན་རྟག་ཏུ་ནི་དེ་ཡོད་པར་གནས་པའོ། །ཨ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མའོ། །བདག་མེད་མའི་རང་བཞིན་ཏེ། ལུས་ཀྱི་མངོན་པར་ཞེན་པའི་མངོན་ཞེན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་མི་བསམ་ཡོད་མ་ཡིན། །གང་སྨྲས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འདིར་བསམ་པའམ་མི་བསམ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་བསམ་དུ་མེད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་བསམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་བསམ་པའོ། །སེམས་ཀྱི་ཡུལ་ལོ། །སེམས་དེ་ཉིད་ནི་སེམས་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཡུལ་ཡང་མེད་པས་བསམ་པར་བྱ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་མེད་པས་མི་བསམ་པར་བྱ་བ་ཡང་མེད་དོ། །གཉི་ག་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་ན། ཡེ་ཤེས་ཉིད་ཡོད་པས་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་འདིར་ནི་དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེར་རོ། །བཟང་ངན་མི་སྨྲ་གང་ཡང་མེད། །བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་བརྗོད་པ་ཚིག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་བྱས་པའོ། །དེ་ནི་ཡང་སེམས་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སེམས་དེ་ཡང་སེམས་མ་ཡིན་ནོ། །ཚིག་ཉིད་ཀྱང་མེད་དེ། དེའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ལས་ཚིག་ཀྱང་མེད་དོ། །དེ་བས་ན་བརྗོད་པ་དང་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང༌། མཚན་མ་དང༌། མཚན་མ་མེད་པའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ཟད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཀུན་རྟོག་ལ། །གང་ཚེ་དག་པའམ་མི་དགེ་བ། །ཐམས་ཅད་དགེ་བ་ཉིད་འགྱུར་ཏེ། །གང་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ཡིད་དབང་ ཡིན། །དེ་ལྟ་བས་ན་གང་སྨྲས་པ་དེ་ཀུན་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་གསུམ་དབྱེར་མེད་པའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ལས་འདས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །བཟའ་བ་དང་མི་བཟའ་བའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པས་ལུས་ཀྱི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ཡོངས་སུ་ཟད་ནས། ལུས་ཀྱི་རྟོག་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། །བསམ་པ་དང་མི་བསམ་པའི་རྟོག་པ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཀྱི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ལས་འདས་པའོ། །བརྗོད་པ་དང་མི་སྨྲ་བའི་རྟོག་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། ངག་གི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བའོ། །དེ་བས་ན་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་གསུམ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། །བདག་དང་ག
Chinese
那些圣子都应当享用，以普遍显现的自性来享用身之金刚身。因为它从原始以来就是不生的，所以不是不享用。像这样，因为没有身体的遍计，所以也没有没有它的遍计。说不享用不是阴阳人的教法。因此，它恒常存在于那里。阿，金刚空行母。是无我母的自性，没有对身体的执著的显现执著。这没有非思。凡所说的一切都是行为，因此这里没有思或非思。或者说，不是不可思议的，是应当思议的，所以是思。是心的境。心本身是无心的自性，因此它的境也没有，所以没有应当思议的。因为它没有，所以也没有不应当思议的。因为二者无别，所以，因为智慧本身存在，所以应当如是安立。如何安立呢？就像这样，这里是喜金刚。不说好坏，什么也没有。所说是指把说作为言辞的行境。那又是心的境，因此心也不是心。言辞本身也没有，因为没有它的事物，所以也没有言辞。因此，因为没有说和非说的遍计，所以善和非善，以及相和无相的遍计都已穷尽。如是说：菩提萨埵的遍计中，何时清净或不善，一切都变成善，因为那些都是意的力量。
English
Those noble sons should all partake, partaking of the Vajra body of the Body through the nature of universal manifestation. Since it is unborn from the very beginning, it is not that it does not partake. Thus, since there is no complete conceptualization of the body, there is also no conceptualization of its absence. Saying 'not partaking' is the teaching of hermaphrodites. Therefore, it always abides there. Ah, Vajra Dakini. It is the nature of the Mother of Selflessness, without manifest attachment to the body. There is no non-thought here. Whatever is said is all action, therefore there is no thought or non-thought here. Or, that which is not unthinkable is to be thought, therefore it is thought. It is the realm of the mind. Since the mind itself is the nature of no-mind, its realm is also non-existent, so there is nothing to be thought. Since it does not exist, there is also nothing not to be thought. Since the two are inseparable, since wisdom itself exists, it should be established as such. How is it established? Like this, here is Hevajra. Not speaking of good or bad, there is nothing at all. What is said is that which has speech as the object of words. That is also the realm of the mind, therefore the mind is also not the mind. Speech itself is also non-existent, since there is no object of it, so there is no speech. Therefore, since there is no complete conceptualization of speaking and not speaking, the complete conceptualizations of virtue and non-virtue, and of signs and no-signs, are exhausted. It is also said thus: In the complete conceptualization of a Bodhisattva, whenever there is purity or non-virtue, all becomes virtue, because all those are powers of the mind.