Tibetan
ད་ཀྱི་རང་བཞིན་གསུངས་ པ། བདག་གི་དངོས་པོ་ནི་བསམ་པ་དང་སེམས་ཉིད་དོ་ཞེས་པའི་བར་དུའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་དེ་བཞིན་དུའོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། གང་སེམས་ཅན་དེ་རྣམས་ཉིད་ཀྱི་མཐོང་བ་དང༌། ཐོས་པ་དང༌། སྣོམ་པ་དང༌། མྱོང་བར་བྱེད་པ་དང༌། རེག་པ་ལ་སོགས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་རང་གི་སེམས་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་ཡང་གང་དང་གང་དུ་གང་དང་གང་གིས་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་དང་དེ་ཉིད་དུ་དེ་དང་དེའི་རང་གི་སེམས་ཉིད་ནི་རང་གི་སེམས་ཉིད་ལས་གཞན་དུ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའོ། །གང་གིས་བདེ་བ་ལ་སོགས་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་གཟུགས་སུ་སྣང་བ་ནི་དེའི་སེམས་ཉིད་དེ་དག་གི་རྣམ་པར་རོ། །དེ་ཡང་དགྲ་དང་ཟིན་ལ་སོགས་པ་དང༌། ལས་དང་ལས་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་རྣམས་ཀྱང་དེ་དག་གི་སེམས་ཉིད་དོ། །སེམས་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ནི་བདུད་འདི་དག་ནི་སེམས་ཉིད་དོ། །སེམས་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡིན། །རང་གི་སེམས་ནི་འདུལ་དོན་དུ། །བདུད་ནི་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱ། །ཞེས་པའི་ཚིག་ལས་སོ། །གང་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ན་སེམས་ཅན་མ་གྲོལ་བ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། གསུངས་པ། དེ་རྣམས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ནི་ཐུན་མོང་དུ་འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་རང་རིག་པ་འདི་ལྟ་བུ་རང་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཚོར་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། ཐ་མལ་གྱི་གཟུགས་ཉིད་ཀྱིས་གཟུང་བ་ལས། དེ་དག་གིས་བདུད་བཟུང་ནས་ཀྱང་གཟུང་བ་ལྟ་བུ་སྟེ་རྟོགས་པས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་དངོས་པོ་རྟོགས་ནས་བཟུང་བ་ཡིན་གྱི། ཐ་མལ་པས་ཀྱང་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་མི་རྟོགས་ཤིང་གོ་བ་མ་ཡིན་པའོ། །དངོས་པོ་ཡང་བསྒོམ་པར་བྱས་ནས་གྲོལ་བ་ཐོབ་པ་ཡིན་གྱིས། དེ་ཡང་དེ་ལྟར་མ་བསྒོམས་ན་རང་བཞིན་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རང་བཞིན་མཐོང་བ་ལས་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་མཐོང་བ་སྟེ། རང་བཞིན་ནི་གྲོལ་བ་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ཡང་འཆད་པར་འགྱུར་ཏེ། །རང་བཞིན་མྱ་ངན་འདས་པ་ཉིད། །ཅེས་པའོ། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་ཡང་གཟུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུང་ བ་ལ་སོགས་པའི་མངོན་པར་ཞེན་པས་སོ། །དེས་ན་གསུངས་པ། རང་རིག་ལས་ནི་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་ལ། རང་རིག་ནི་དེའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རང་ཡང་དག་པར་རིག་པས་སོ། །དེས་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་པོ། །རྟོགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་དངོས་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་ཞེ་ན། གསུངས་པ། རང་རིག་ཕྱིར་ན་བསྒོམས་པ་ཉིད། །ཅེས་པ་སྟེ། རང་རིག་པ་ཉིད་བསྒོམས་པ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོར་བསྒོམ་པས་གྲོལ་བར་སྟེར་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ལས་རྣམས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ། རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་ལས་ཞེས་པའོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་གྲོལ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། གསུངས་པ། གནོད་པ་ལས་ནི་ལས་སྐྱེས་ཏེ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གནོད་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། མངོན་པར་ཞེན་པ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཡང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པས་བསྒྲིབས་ཏེ་མ་མཐོང་བས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཉིད་ལས་ལས་ཀྱི་སྣང་བ་སྐྱེ་བར་བྱེད་དེ། ཇི་ལྟར་རབ་རིབ་ཅན་ལྟ་བུར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནམ་མཁའི་ངོས་སུ་བདེན་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་སྐྲ་ཤད་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྣམས་སོ། །གང་གིས་འཕྲོག་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་ཉིད་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་འཇོམས་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའོ། །རང་གིས་བྱེད་ཅེས་པ་ནི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པར་ཡང་བྱེད་པ་སྟེ། རང་ཉིད་ཀྱིས་གྲོལ་བ་དང་འཁོར་བ་བྱེད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། །རང་ཉིད་རྒྱལ་པོ་ཞེས་པ་ནི་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་གནས་པ་ནི་རང་ཉིད་དོ། །རང་ཉིད་གཙོ་བོ་ཞེས་པ་ནི་བདག་ཉིད་ལ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པའོ། །ཡང་ན་རང་ཉིད་ལས་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་པ་དང༌། རང་ཉིད་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཉིད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་འཇོམས་པ་དང༌། རང་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྒྱལ་པོ་སྟེ། རང་ཉིད་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བ་ལ་ཁྱབ་ཅེས་པའོ། །ད་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་ལས་གྲོལ་བ་ཉིད་གསུངས་པ། འདོད་ཆགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འདོད་ ཆགས་ནི་འཁོར་བའི་བྱ་བའི་དགོས་པ་ལ་ཆགས་པའོ། །ཞེ་སྡང་ནི་སེམས་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་པའོ། །ཕྲག་དོག་ནི་གཞན་གྱི་ཡོན་ཏན་ལ་མི་བཟོད་པའོ། །གཏི་མུག་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྟག་པ་དང་བདག་ཉིད་ལ་སོགས་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །ང་རྒྱལ་ནི་སེམས་ཁེངས་པ་གང་གི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་ཕུང་པོ་ལྔ་རྣམས་ལ་བདག་ཉིད་དུ་བཀོད་པ་ཡང་ང་འམ་བདག་གོ་ཞེས་ཁྱད་པར་དེ་དང་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་ཁེངས་པ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་ཕུང་པོ་ལྔ་རྣམས་ལ་བདག་ཉིད་དུ་བ
Chinese
如今宣说自性。 我的事物是思和心性之间。那本身的自性是什么，就是那样。 如是说：凡是众生那些自身的见、闻、嗅、尝、触等所体验的，所有那些都是自己心性的自性。 因此，在何处以何物进行见等，就在那处，那的自己的心性，除了自己的心性之外，丝毫也不存在。以何种方式显现的乐等，以及蓝色等显现的色，都是那些心性的形态。 而且，敌人和抓住等，以及业和非业等，以及如来等的形象，也都是那些的自性。所说的心性是，这些魔是心性。 心性即是如来。 自己的心是为了调伏。 魔则应使其寂静。 出自这些语句。 如果那样，未解脱的众生是怎样的呢？ 宣说：那些等，即那些共同行者具有那如实的大乐自性。 然而，像这样的自证，自己体验的感受是不存在的，因为被庸常的形象所执取。他们也像抓住魔一样被抓住，这是因为领悟的缘故。 因为事物是在领悟后才被抓住的，而庸常者也不领悟事物的自性，不理解。 事物也是在修习后才能获得解脱，如果不如是修习，自性就不会显现。 从见自性中才能见到事物，因为自性本身就是解脱。 那也将被阐述： 自性即是涅槃。 俱生自性也不是被执取的，因为执取等显现的缘故。 因此宣说：从自证中才能成就。 其中，自证是因为以其大乐如实地自知。 因此，是大手印的成就。仅仅是领悟，又如何呢？
English
Now, the nature of reality is being explained. My substance is between thought and mind itself. Whatever is the nature of that itself, it is just like that. It is also said like that: Whatever sentient beings themselves experience through seeing, hearing, smelling, tasting, touching, and so on, all those are the nature of their own mind itself. Therefore, wherever and with whatever one sees and so on, in that very place, that very own mind itself is not at all different from one's own mind itself. In whatever way happiness and so on appear, and colors like blue appear, those are the forms of those minds themselves. Moreover, enemies and grasping, and actions and non-actions, and the forms of the Tathagatas and so on, are also the nature of those minds themselves. What is said as mind itself is that these demons are mind itself. Mind itself is the Tathagata. One's own mind is for the purpose of taming. The demons should be pacified. It comes from these words. If that is the case, what are sentient beings who are not liberated like? It is said: Those and so on, that is, those who go in common have the very nature of great bliss. However, such self-awareness, the feeling of experiencing oneself, does not exist, because it is grasped by ordinary forms. They are also grasped like grasping demons, because of realization. Because things are grasped after realization, but ordinary people do not realize the nature of things and do not understand. Things are also liberated after being meditated upon, but if one does not meditate in that way, the nature will not appear. From seeing the nature, things are seen, because the nature itself is liberation. That will also be explained: The nature itself is Nirvana. The co-emergent nature is also not grasped, because of the manifestation of grasping and so on. Therefore, it is said: It will be accomplished from self-awareness. Among them, self-awareness is because one truly knows oneself with its great bliss. Therefore, it is the accomplishment of the Great Seal. Just by realization, what then?
Chinese
如果问怎样才能变成真实的成就？回答说：自性觉悟即是禅修。（藏文：རང་རིག་ཕྱིར་ན་བསྒོམས་པ་ཉིད།）意思是说，除了禅修自性觉悟之外，没有其他的成就。意思是说，观想俱生自性诸神之实相，将会给予解脱。所说的善与非善之业皆是俱生自性，即是说自性觉悟之自性。虽然如此，但怎样才能解脱呢？回答说：从损害中产生业。（藏文：གནོད་པ་ལས་ནི་ལས་སྐྱེས་ཏེ།）这里所说的损害，就是分别念，也就是执着的意思。这是因为俱生被所知障所遮蔽而无法看见，因此从俱生本身产生业的显现。就像有眼翳的人，在清净的虚空表面上，看到并非真实的毛发束一样。所谓“谁来夺取”，指的是从自身中摧毁业和烦恼的俱生喜悦。所谓“自己做”，指的是也造作业和烦恼，意思是说自己造成解脱和轮回。所谓“自己是国王”，指的是对轮回和涅槃没有执着的自性，安住在不住涅槃之中，这就是自己。所谓“自己是主”，指的是自己遍布自己。或者说，从自己幻化坛城，以及自己被执持等等，摧毁对这些的执着。自己是坛城的主人，因此是国王，意思是说自己遍布稳定和变动。现在要说从烦恼障中解脱。从贪欲等等开始说起。贪欲就是对轮回之事的需要产生执着。嗔恨就是内心完全的苦恼。嫉妒就是无法忍受他人的功德。愚痴就是所知障，也就是对五蕴等执着为常、为我的自性。我慢就是内心骄傲，因为这样将五蕴视为自我，并且对“我也是我”这样的差别和自我感到骄傲。因为这样将五蕴视为自我。
English
If asked, how does one become a true accomplishment? The answer is: Self-awareness itself is meditation. (Tibetan: རང་རིག་ཕྱིར་ན་བསྒོམས་པ་ཉིད།) This means that there is no accomplishment other than meditating on self-awareness itself. It means that contemplating the reality of the co-emergent nature deities will grant liberation. The statement that virtuous and non-virtuous actions are co-emergent nature means the nature of self-awareness. Although this is so, how does one become liberated? The answer is: From harm, action arises. (Tibetan: གནོད་པ་ལས་ནི་ལས་སྐྱེས་ཏེ།) Here, harm refers to conceptualization, which means attachment. This is because the co-emergent is obscured by the obscuration of knowledge and cannot be seen, thus the appearance of action arises from the co-emergent itself. Just like someone with cataracts sees clusters of hair on the surface of the pure sky that are not real. What is meant by "who takes away" is the co-emergent joy that destroys karma and afflictions from oneself. What is meant by "doing it oneself" is also creating karma and afflictions, meaning that one causes liberation and samsara oneself. What is meant by "oneself is the king" is the nature without attachment to samsara and nirvana, abiding in non-abiding nirvana, which is oneself. What is meant by "oneself is the lord" is that oneself pervades oneself. Alternatively, from oneself emanates the mandala, and holding oneself, etc., destroys attachment to these. Oneself is the lord of the mandala, therefore is the king, meaning that oneself pervades stability and movement. Now, the liberation from the obscuration of afflictions will be discussed, starting with desire, etc. Desire is attachment to the need for the activities of samsara. Hatred is complete mental torment. Jealousy is the inability to tolerate the virtues of others. Ignorance is the obscuration of knowledge, which is the nature of perceiving the five aggregates, etc., as permanent and as self. Pride is mental arrogance, because of which one considers the five aggregates as self, and is proud of the difference and self of "I am I." Because of this, one considers the five aggregates as self.
Tibetan
ཀོད་པ་ཡང་ང་འམ་བདག་གོ་ཞེས་ཁྱད་པར་དེ་དང་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་ཁེངས་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ཡང་རྣམ་པ་བདུན་དུ་ཕྱེད་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ང་རྒྱལ་ནི་ཤེས་པ་དང༌། རིགས་དང་ནོར་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དམན་པ་ལས་རིགས་ལ་སོགས་པ་མཐོའོ་སྙམ་པའོ། །ལྷག་པའི་ང་རྒྱལ་ནི་རིགས་དང༌། ཤེས་པ་དང༌། ནོར་ལ་སོགས་པ་མཚུངས་པ་ལས་གཏོང་བ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། སྐྱེས་བུ་ལ་སོགས་པས་བཟང་ངོ་སྙམ་པའོ། །ང་རྒྱལ་ལས་ཀྱང་ང་རྒྱལ་ནི་རིགས་དང༌། ཤེས་པ་དང༌། ནོར་ལ་སོགས་པས་བཟང་བ་ལས། རིགས་དང༌། ཤེས་པ་དང༌། ནོར་ལ་སོགས་པ་བཟང་ངོ༌། །ངའོ་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་བདག་དང་བདག་གི་དང་བྲལ་བ་ལ་བདག་གིར་སེམས་མངོན་པར་ཞེན་ཅིང་ཁེངས་པའོ། །མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ནི་གོང་མའི་ཁྱད་པར་མ་ཐོབ་པར་བདག་གིས་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་ཐོབ་པའོ་ཞེས་སེམས་ཁེངས་པའོ། །ཅུང་ཟད་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་ནི། ཤེས་པ་དང༌། རིགས་དང༌། ནོར་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་ཤིན་ཏུ་འཕགས་པ་ལ་རིགས་དང༌། ཤེས་པ་དང༌། ནོར་ལ་སོགས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱིས་དམན་སྙམ་པའོ། །ལོག་པའི་ང་རྒྱལ་ནི་ཡོན་ཏན་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡོན་ཏན་ཅན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་ཁེངས་པའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་འདོད་ཆགས་པའི་ཉོན་མོངས་པས་དེ་གནས་ལ། བཅུ་དྲུག་ཆར་ཡང་མི་ཕོད་དོ། །ཞེས་བྱ་བར་འབྲེལ་ཏོ། །དེའི་སྒྲ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཉིད་དོ། །གནས་ནི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། འདིས་ཉོན་མོངས་པ་ཟད་ནས་གོ་འཕང་དུ་བགྲོད་པའོ། །དེ་ཉིད་གོ་འཕང་ཡང་ཡིན་གནས་ཀྱང་ཡིན་པ་སྟེ། ལྷན་ ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །ཉམས་དགའ་ཞེས་པ་ཡང་དཔེས་བསྐྲུན་དུ་མེད་པ་ཉིད་ལས་སོ། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དང་ལྡན་པ་དེ་ལ་ནི་བཅུ་དྲུག་གི་ཆས་སྦྱར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཟླ་བ་ནི་བཅུ་དྲུག་གིས་དུས་ཏེ་དེའི་ཡང་ཆ་ནི་བཅུ་དྲུག་ཡིན་པས། བཅུ་དྲུག་ཆར་ཡང་ངོ༌། །དེ་ཡང་དོན་གྱིས་བྱ་བ་མི་བྱེད་པ་དེས་ན་ཡང་ཉོན་མོངས་པ་དེ་དག་མི་གནས་སོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །དོན་བྱེད་པའི་ནུས་པའི་ཆ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་སོ། །ཆོས་འབྱུང་ལས་སྐྱེས་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཆོས་ནི་གཉུག་མ་སྟེ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་གཅིག་དང་དུ་མ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བའོ། །ལས་སྐྱེས་ནི་དེ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། ཆོས་འབྱུང་ལས་སྐྱེས་སོ། །ཆོས་འབྱུང་གི་གནས་འདི་ཡིས་བསྐྱེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དེས་ན་སྐྱེས་པ་ཞེས་པ་ནི་དེ་ཉིད་དུའོ། །ཡེ་ཤེས་ནི་རབ་ཏུ་གསལ
Chinese
所谓的“骄慢”就是指，对于“我是”或者“我拥有”这样的事物，感到自满和骄傲。它又可以分为七种： 骄慢是指，因为知识、种姓、财富等等方面比别人差，就认为自己的种姓等等方面更高。 过度骄慢是指，在种姓、知识、财富等方面与别人相同的情况下，认为自己在布施、戒律、人格等方面更好。 骄慢之上的骄慢是指，在种姓、知识、财富等方面比别人好的情况下，还认为自己的种姓、知识、财富等方面更好。 “我是”的骄慢是指，对于与自我和属于自我的事物分离的近取蕴，执着地认为是自我，并因此感到骄傲。 增上慢是指，没有获得上等的功德，却自认为已经获得了，并因此感到骄傲。 稍逊的骄慢是指，在知识、种姓、财富等方面远胜于自己的情况下，认为自己在种姓、知识、财富等方面只是稍逊一筹。 邪慢是指，对于没有功德的事物，却认为它具有功德，并因此感到骄傲。 像这样的贪欲烦恼，即使存在于那个地方，也无法完全承受十六分之一的力量。 这与上述内容相关联。 其中的“那”指的是俱生。 “处”指的是智慧，通过它，烦恼得以止息，从而进入证悟的境界。 那个本身既是证悟的境界，也是处所，也就是俱