Tibetan
་རྒྱུ་ཡོད་མེད་དང་སྟོང་མི་སྟོང་དང་བཟང་ངན་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅི་འདུག་བརྟགས་པས་དེ་དག་གི་ཁྱད་པར་མི་རྙེད་ལ། ཁྱད་པར་མེད་པར་གོ་ཡང་མེད་ལུགས་ལ་གནས་འགྱུ་གཉིས་གཅིག་ནས་ཁྱད་པར་མེད་པ་དང་ (༣༨༤)ཐ་དད་ཀྱང་རྣམ་པ་འདྲ་ནས་ཁྱད་པར་མེད་བརྟག །གཅིག་ན་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་དང་བར་གང་དུ་གཅིག་བརྟག །རྣམ་པ་འདྲ་ན་འདྲ་ཚུལ་ཇི་ལྟར་འདྲ་ལ་སོགས་པ་ཞིབ་ཆར་བརྟགས་པས། གནས་འགྱུ་གཉིས་རྒྱུད་ཐ་དད་དུ་ཞེན་ཅིང་འཛིན་པ་ལས་ལོག་སྟེ། གནས་འགྱུ་གཉིས་སུ་མ་ཟད་སྣ་ཚོགས་པའི་འཆར་སྒོ་གང་ཤར་ཐམས་ཅད་སེམས་ཉིད་གཅིག་པུའི་འགྱུར་བ། བརྟགས་ན་ངོས་བཟུང་མེད་བཞིན་དུ་རྣམ་འགྱུར་ཅིར་ཡང་འཆར་བའི་རང་གི་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བར་རོ་གཅིག་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་སྟེ། དཔེར་ན་ཆུ་དང་རླབས་བཞིན་ནམ་ཉི་མ་དང་འོད་བཞིན་དུ་སེམས་ཉིད་ཀྱི་རང་རྩལ་དུ་ཤེས་ནས། གནས་འགྱུ་གང་བྱུང་ཡང་དགག་སྒྲུབ་དང་སྤང་བླང་མི་དགོས་པར་ཐག་ཆོད་དེ་སེམས་གནས་ན་གནས་ཐོག་འགྱུ་ན་འགྱུ་ཐོག་དེ་ཀ་རང་སེམས་གསལ་སྟོང་རང་རིག་རང་གསལ་རང་ཤར་རང་གྲོལ་དུ་ངེས་ཤེས་སྐྱེ་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོར་གཅིག་བཞིན་དུ་གནས་འགྱུ་གཉིས་ཀྱི་ (༣༨༥)ཉམས་སྣང་སོ་སོར་འཆར་བའི་རྒྱུ་རྐྱེན་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། ལས་ཉོན་གྱི་བག་ཆགས་སམ་རྣམ་སྨིན་ཉེར་ལེན་གྱི་ལུས་ལ་བརྟེན་ནས་དེའི་རླུང་རྒྱུ་ཚུལ་གྱི་མདངས་ཤར་བ་དང་། ཡུལ་དབང་ཤེས་པ་གསུམ་གྱི་རྟེན་འབྲེལ་ལས་འཆར་སྒོ་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོས། འདི་ན་ཡིད་འདུས་པ་ལ་རླུང་གི་རླབས། །གཡོ་ཞིང་འཆར་ལ་ཤིན་ཏུ་མི་སྲུན་འགྱུར། །ཞེས་དང་། མཻ་ཏྲི་པས། སེམས་ཀྱང་དྲན་རིག་འགྱུ་བ་ཙམ། །རང་བཞིན་མེད་དེ་རླུང་གི་རྩལ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ཡང་དཔེར་ན་རྒྱ་མཚོའི་ནང་གི་ཤིང་སེམས་མེད་ཀྱང་མཚོ་རླབས་ཀྱིས་གཡོ་བ་ལྟར། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱང་ལུས་ལ་བརྟེན་ནས་རླུང་གི་རླབས་ཀྱིས་གཡོ་བ་ལྟར་འགྱུར་བ་དང་། ལུས་ལ་མ་བརྟེན་ན་སོ་སོ་རང་རིག་པ་ཡིན་པར་བཤད་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། ཇི་ལྟར་རྒྱ་མཚོ་ལ་ནི་ཤིང་། །སེམས་ནི་མེད་ཀྱང་གཡོ་བར་འགྱུར། །དེ་བཞིན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ནི། །ལུས་ (༣༨༦)བརྟེན་ནས་ནི་གཡོ་བར་འགྱུར། །ལུས་མེད་ན་ནི་རྣམ་པར་ཤེས། །ཡོད་པ་མིན་ཞེས་ཡང་རྟོག་ན། །དེ་ནི་སོ་སོ་རང་རིག་ཉིད། །ཅེས་སོ། །སྐབས་འདིར་གནས་འགྱུ་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་དོན་ལ། ཁ་ཅིག་གནས་དུས་འགྱུ་བ་ལོགས་ན་མེད་ཅིང་འགྱུ་དུས་གནས་པ་ལོགས་ན་མེད
Chinese
考察具有和不具有、空和不空、好和坏等等的差别有什么，也无法找到那些差别。即使理解为没有差别，对于没有的方式，考察静止和运动二者，从一是没有差别，（384）即使是不同，也是因为形状相似而没有差别。如果是一，考察最初、最后和中间哪个是一。如果形状相似，详细考察相似的方式是怎样相似等等。从而从执着和执 holding 静止和运动二者是不同的相续中返回，不仅是静止和运动二者，所有显现的各种显现之门，都是心性唯一的变动。考察时，在没有可把握的自性的同时，体验到显现为任何相状的自之觉性是同味的。例如，就像水和波浪一样，或者像太阳和光芒一样，认识到是心性的自力。无论出现静止还是运动，都不需要否定肯定和取舍，从而确信，心静止时就在静止之上，心运动时就在运动之上，当下就是自心光明空性自证自明自显自解脱，必须生起这样的定解。那么，心的体性虽然是一，静止和运动二者的（385）体验显现各自不同的因缘是什么呢？是依靠业烦恼的习气或者异熟果的近取身，从而显现那里的风运行方式的光彩，以及从境、根、识三者的缘起中产生各种显现之门。如大婆罗门说：“于此意和合，风之波浪起，动摇而显现，极难调伏变。”弥勒巴说：“心亦唯是念觉动，自性本无乃风力。”就像这样。例如，就像大海中的树木虽然没有心，却被海浪摇动一样，阿赖耶识也依靠身体，像被风的波浪摇动一样而变动。如果不是依靠身体，则是各自自证自知，如《菩提心释》中说：“如海中之树，心虽无有亦动摇，如是阿赖耶识，依（386）身而动摇，若无身则识，非有如是再思择，彼乃各自自证知。”这里，对于静止和运动二者体性是一的意义，有些人认为静止时没有运动，运动时没有静止，
English
When examining what differences there are between having and not having, being empty and not empty, being good and bad, etc., no differences can be found. Even if it is understood that there are no differences, when considering the way of non-difference, examine the two, stillness and movement. From one perspective, there is no difference (384), and even if they are different, they appear similar, so there is no difference. If they are one, examine which is one: the beginning, the end, or the middle. If they appear similar, examine in detail how they are similar. Thus, turning away from clinging to and holding the two, stillness and movement, as different continuums, not only the two, stillness and movement, but all the various doors of appearance that arise are transformations of the single nature of mind. When examined, while there is no graspable essence, experience the oneness of taste in what is called one's own awareness, which manifests in any form. For example, just as with water and waves, or the sun and its rays, recognize it as the self-display of the nature of mind. Whether stillness or movement arises, there is no need for negation and affirmation, acceptance and rejection. Thus, be certain that when the mind is still, it is still; when it moves, it is moving. Right there, the mind itself is clear and empty, self-aware, self-illuminating, self-arising, and self-liberating. It is necessary to generate this conviction. So, although the essence of mind is one, what are the causes and conditions for the (385) experiences of stillness and movement appearing separately? It is due to relying on the body, which is the habitual patterns of karma and affliction, or the ripening result of the proximate cause, and thus the radiance of the way the winds flow there appears. And from the interdependent arising of object, faculty, and consciousness, various doors of appearance arise. As the Great Brahmin said, "Here, when the mind is gathered, waves of wind arise, shaking and appearing, very difficult to tame and changing." Maitripa said, "The mind is also just the movement of memory and awareness. Its nature is without essence, but it is the power of wind." It is like that. For example, just as a tree in the ocean has no mind but is moved by the waves, the alaya-consciousness also relies on the body and changes as if moved by the waves of wind. If it does not rely on the body, it is said to be self-knowing, as it is said in the Commentary on the Bodhicitta, "Just as a tree in the ocean, although without mind, is moved, so the alaya-consciousness, relying on (386) the body, is moved. If there is no body, then consciousness is not present, so think again. That is self-knowing." Here, regarding the meaning of the two, stillness and movement, being of one essence, some say that when there is stillness, there is no movement, and when there is movement, there is no stillness.
Tibetan
་པ་ལ་འདོད། ལ་ལ་འགྱུ་བ་ལ་བལྟས་པས་དེ་སངས་ནས་གནས་པར་སོང་བ་ལ་འདོད། ཕལ་ཆེར་གནས་ཐོག་ཏུ་འགྱུར་བའི་རང་ངོ་ཤེས་འགྱུ་ཐོག་ཏུ་གནས་པ་རང་སོ་ཚུགས་པ་ལ་འདོད་ཀྱང་། དང་པོ་མིན་ཏེ། སེམས་ཉིད་གཅིག་པུ་རེས་གནས་རེས་འགྱུ་བར་ཤེས་པ་ཙམ་ལས་གཅིག་དགོས་སའི་ངོ་ཐོག་ལ་ཕྲིག་མ་ཚུད་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་མིན་ཏེ། འགྱུ་བའི་ངོ་བོ་གཏན་ལ་མ་ཕེབས་པར་འགྱུ་བ་འགགས་དགོས་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པའང་ཅུང་ཟད་མིན་ཏེ། གནས་ཐོག་རང་ངོ་ཤེས་པ་འགྱུ་བ་དང་འགྱུ་བ་ངོས་བཟུང་མེད་པ་གནས་པར་བཞག་པ་ཙམ་ལས་ངོ་བོ་གཅིག་ཚུལ་ (༣༨༧)མི་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། སྐབས་འདིར་ནི་གོང་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ལྟར་ཆུ་དང་རླབས་ཀྱི་དཔེས་མཚོན་ནས་གནས་འགྱུ་གཉིས་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་མེད་པའི་རང་བཞིན་སྟོང་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པ་ལ་ཉམས་ཀྱི་འགྱུར་བ་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་ལ་བྱ་དགོས་ཏེ། བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོས། ཇི་ལྟར་རླུང་གིས་རྒྱབ་པས་མི་གཡོ་བའི། །ཆུ་ལ་གཡོ་བའི་རྦ་རླབས་རྣམས་སུ་འགྱུར། །དེ་བཞིན་རྒྱལ་པོ་མདའ་བསྣུན་སྣང་བ་ཡང་། །གཅིག་ཉིད་ན་ཡང་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་བྱེད། །ཅེས་པ་ལྟར་རོ། །རིག་ཐོག་ཏུ་གནས་འགྱུ་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་དུ་བཏགས་པ་སོགས་ནི་སླར་ཡང་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི། སྔར་བཞིན་སེམས་གསལ་སྟོང་གི་ངང་ནས་སེམས་ཉིད་རང་གིས་རང་ལ་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་རྣམ་རྟོག་དང་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་འཆར་བ་ནི་སེམས་ཉིད་འདི་ཀའི་རྩལ་སྣང་ཙམ་དུ་འདུག །ད་ནི་སེམས་ཞེས་མིང་ཙམ་དུ་བཏགས་ (༣༨༨)པ་འདི་རང་གི་གཤིས་ལུགས་སམ་གནས་ལུགས་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་སྙམ་དུ་ཅེར་གྱིས་བལྟས་ལ། དང་པོར་རྒྱུ་ཅི་ལས་བྱུང་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་པས་རྒྱུ་འདི་ལས་བྱུང་དང་རྐྱེན་འདིས་བྱས་དང་བཟོ་བོ་དང་མཁན་པོ་འདིས་བཅོས་སོགས་མེད་པས་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་མ་སྐྱེས་པ་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་ཡེ་ནས་ཀྱི་སྐྱེ་མེད་དུ་ཐག་བཅད། བར་དུ་ཚུལ་ཇི་ལྟར་གནས་བརྟགས་པས། དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་གནས་ས་དང་བརྟེན་ས་ངོས་བཟུང་དང་རྣམ་འགྱུར་སོགས་སུ་གྲུབ་པ་སྐྲ་རྩེ་ཙམ་ཡང་མེད་པས་ཚུལ་ལུགས་འདི་ལྟ་བུ་ཞེས་གང་དུའང་གནས་ས་མེད་པར་ཐག་བཅད། མཐར་ཅི་འདྲར་སོང་བརྟགས་པས། འདིར་སོང་གི་ཡུལ་དང་རྗེས་མེད་པ། སུས་ཀྱང་མི་ཁེགས་ཤིང་འཆར་སྒོ་མི་འགགས་པས་འཇིག་པའམ་འགག་པ་མེད་པར་ཐག་བཅད། གཞན་ཡང་སེམས་ཉིད་འདི་འདས་པ་ཡིན་ན་འགགས་པའམ་ཞིག་དགོས་ཤིང་། མ་འོངས་པ་ཡིན་ན་མ་བྱུང་ཞིང་མི་འཆར་ལ།
Chinese
有人认为安住。有人观察动摇，认为它从那里清醒过来而走向安住。大多数人认为，认识到安住状态中转变的自性，安住于动摇状态中，是自我站立。但第一种观点不对，因为仅仅是知道心性一会儿安住一会儿动摇，除此之外，似乎并没有触及到必须安住的本来的面目。第二种观点不对，因为在没有确定动摇的本性的情况下，似乎需要止息动摇。第三种观点也稍微不对，因为仅仅是认识到安住状态的自性，没有分别动摇和动摇，只是安住，并没有阐明本体一味（387）。那么应该怎样呢？在这种情况下，应该像上面确定的那样，用水和波浪的例子来比喻，安住和动摇二者，在本性上是不可分别的空性，在空性中味道相同，只是在体验的变化上显现为不同。正如大婆罗门所说：犹如风吹不动的，水上变为动摇的波浪。同样，国王箭射的景象也是，虽然是一个，却显现出各种各样的形态。就像这样。在觉性上，安住和动摇本体相同，只是假立为不同的反体等等，这些将在以后再次阐述，从中可以了解。第三，像以前一样，从明空的心性中，自己观察自己。也就是说，各种各样的分别念和显现生起，仅仅是这个心性的力量显现而已。现在，仅仅是名为心（388）的这个东西，它的自性或者说存在方式是怎样的呢？这样专注地观察。首先，观察和分析它从什么原因产生，因为没有说从这个原因产生，或者由这个条件造成，或者由工匠和巧匠制造等等，所以断定它不是由原因和条件所生，是无根无基，本来就无生。中间，观察它如何存在，因为没有丝毫可以确定形状、颜色、处所、所依和变化等等，所以断定它不存在于任何地方，不能说它的存在方式是这样。最后，观察它走向何处，因为它没有去向的地方和踪迹，谁也无法阻止，显现之门也不会关闭，所以断定它不会毁灭或消失。此外，如果这个心性是过去，那么就应该已经停止或毁灭。如果是未来，那么就不会产生和显现。
English
Some think of abiding. Some, observing movement, think that it awakens from there and goes to abiding. Most think that recognizing the self-nature of transformation in the state of abiding, abiding in the state of movement, is self-standing. But the first view is incorrect, because it only knows that the nature of mind sometimes abides and sometimes moves, and it does not seem to touch the original face where one must abide. The second view is incorrect, because without determining the nature of movement, it seems necessary to stop the movement. The third view is also slightly incorrect, because it only recognizes the self-nature of the state of abiding, without distinguishing movement and movement, and only abides, without clarifying the oneness of the essence (387). So how should it be? In this case, as determined above, it should be exemplified by the example of water and waves, that abiding and movement are inseparable in nature, and are of the same taste in emptiness, but appear different in the changes of experience. As the great Brahmin said: Just as the wind blows on the unmoving, water turns into moving waves. Similarly, the sight of the king shooting an arrow is also, although it is one, it manifests various forms. Like this. In awareness, abiding and movement are the same in essence, but are merely posited as different opposites, etc., which will be explained again later, from which one can understand. Third, as before, from the clear and empty nature of mind, examine oneself by oneself. That is to say, the various thoughts and appearances that arise are merely the manifestations of the power of this very nature of mind. Now, what is the nature or way of being of this thing that is merely called mind (388)? Observe it attentively. First, examine and analyze what cause it arises from, because there is no saying that it arises from this cause, or is caused by this condition, or is made by craftsmen and artisans, etc., so it is determined that it is not born from cause and condition, is rootless and baseless, and is originally unborn. In the middle, observe how it exists, because there is not the slightest bit that can determine shape, color, place, support, and change, etc., so it is determined that it does not exist anywhere, and it cannot be said that its way of being is like this. Finally, observe where it goes, because it has no place to go and no trace, no one can stop it, and the door of manifestation will not close, so it is determined that it will not be destroyed or disappear. Furthermore, if this nature of mind is past, then it should have stopped or been destroyed. If it is future, then it will not arise and appear.