Tibetan
་བར་བྱ། །ཞེས་སོགས་མང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་སྐབས་འདིར་གཞན་དགེ་སྦྱོར་ཅི་རིགས་ཙམ་དང་། ཁྱད་པར་བླ་མའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སྐབས་སུ་བླ་མ་ལ་ཆོས་སྐུའི་མོས་གུས་བསྐྱེད་ནས་སྣང་སྲིད་ཆོས་སྐུར་རྟོགས་པར་གསོལ་བ་དྲག་ཏུ་འདེབས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ངོ་བོའི་བཞག་ཐབས་ཀྱི་མཉམ་གཞག་རྩེ་གཅིག་ (༥༩༩)ཏུ་བསྐྱངས་ཏེ་རིག་པ་དྭངས་སྙིགས་ཕྱེད་པར་བྱས་ལ། དེ་ནས་རིག་པ་མ་ཡེངས་ཤིང་འདི་སྒོམ་གྱི་གཏད་སོ་མེད་པར་སེམས་གུ་ཡངས་སང་ངེ་བའི་ངང་ནས། ཡིད་ལ་བདེ་དོག་ཆེར་མི་འབྱུང་བའི་རྣམ་རྟོག་ཕྲ་མོ་ཤར་བའམ་ཆེད་དུ་སྤྲོས་ཏེ། དེའི་རྣམ་པ་གསལ་བཞིན་པའི་ངོ་བོ་ལ་འཛིན་མེད་ཡེངས་མེད་དུ་ཅེ་རེ་བལྟ། དེ་བཞིན་དུ་ཡིད་ལ་དགའ་མི་དགའི་ཟུག་རྔུ་བསྐྱེད་པའི་རྣམ་རྟོག་རགས་ལ་མངོན་ཚན་ཆེ་བ་ཤར་བའམ་ཆེད་དུ་སྤྲོས་ཏེ། ཕྲ་རགས་དེ་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་འདུག་ཡང་ཡང་བལྟ། དེ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་ན་དེ་དག་དང་སེམས་གནས་དུས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་འདུག་བལྟ། དེ་བཞིན་དུ་བདེ་སྡུག་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་བརྒྱད་དང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་པའི་རྟོག་པ་རྣམ་གྲངས་མང་པོ་ཞིག་ལ་བལྟ། རེས་རྟོག་པ་དགག །རེས་མང་དུ་སྤྲོ། རེས་རྟོག་པའི་རྒྱུན་རྐྱང་འདེད་བྱ་བ་སོགས་སྣ་ཚོགས་པ་བྱས་ནས་སོ་སོའི་ངོ་བལྟ་བྱས་ཏེ་སྒྲོ་ (༦༠༠)འདོགས་བཅད། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་སྣང་རྣམས་ལའང་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། གཟུགས་མཛེས་མི་མཛེས་ཆེ་ཆུང་ཁ་དོག་དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་དང་། སྒྲ་སྙན་མི་སྙན་ཆེ་ཆུང་འགྱུར་ཁུགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གྲངས་མང་པོ་དང་། ལུས་ཀྱི་རྣམ་འགྱུར་སྣ་ཚོགས་དང་མིག་འབྱེད་འཛུམ་གཡས་བལྟ་གཡོན་བལྟ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་སྣང་བ་འཆར་ལུགས་མི་འདྲ་བ་སྣ་ཚོགས་པ་འོང་བར་བྱས་ཏེ། དེ་དག་གི་ངོ་བོ་དང་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་འདུག་བལྟ་བ་རྣམས་དམིགས་པ་སོ་སོར་ཕྲལ་ཏེ་ཞག་འགའ་སྒྲོ་འདོགས་བཅད་དོ། །དེ་ལྟར་བྱས་པའི་དོན་ཐོབ་ནི། རྟོག་པ་དང་སྣང་བའི་འཆར་སྒོ་ཅི་ཤར་ཡང་དེ་དག་བཀག་པ་དང་འགགས་མི་དགོས་པར་རྣམ་པ་གསལ་བཞིན་དུ་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་མེད་པ་གསལ་སྟོང་སྣང་སྟོང་རང་རིག་ཉག་གཅིག་ཏུ་བློ་ཐག་ཆོད་པ་ཅིག་དགོས་ཏེ། དེའི་དོན་ནི་སྔར་རྣམ་རྟོག་དང་སྣང་བ་ལྷན་སྐྱེས་ངོ་སྤྲོད་ཀྱི་སྐབས་སུ་བཤད་ཟིན་ལ། འདིར་ཡང་བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོས། གདོང་དུ་བབ་པ་ (༦༠༡)འདི་ལྟར་སྣང་བ་ཀུན། །ཁྱོད་ཀྱིས་རྩ་བ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་ལྷན་
Chinese
如是等等多有宣说。如是，此时，其他善行任何种类即可，特别是上师瑜伽之时，对上师生起法身的信敬，恳切祈请证悟显有法身，此为前行。如前所说，以本体安立之方式，于专注一境（599）中修持，使觉性澄清。之后，觉性不散乱，且无此禅修之执着，于心广阔坦然之状态中，心中生起不太产生苦乐之微细分别念，或特意散布，于其显现之体性，无执着无散乱地直视。同样，心中生起产生喜不喜感受之粗大明显之分别念，或特意散布，屡屡观察粗细二者之体性有何差别。若能断除增益，则观察彼等与心安住时之体性有何差别。如是，观察苦乐等八法与贪欲等烦恼之分别念众多种类。时而遮止分别念，时而多加散布，时而仅追逐分别念之流等，做各种各样之事，于各自之体性观察而断除增益（600）。如是，对外境之显现亦当观察，色美不美、大小、颜色、形状等诸多不同，声音悦耳不悦耳、大小、变化等众多类别，身体之各种姿势与睁眼、微笑、右视、左视等之门，使显现生起方式之各种不同显现，观察彼等之体性与心之体性有何差别，将彼等目标各自分离，数日断除增益。如是行持所得之义为，无论生起分别念与显现之何种生起之门，皆无需遮止与止息，于显现之同时，体性不可捉摸，需于明空、显空、自明独一中，坚定决断。其义即如前于分别念与显现俱生同时开示之时已说，此处亦如大婆罗门所说： 现前所现（601）一切相，汝之根本即空性。
English
As it is said in many such statements. Thus, at this time, any kind of other virtuous deeds are sufficient, but especially during the Guru Yoga, generate devotion to the Dharmakaya in the Guru, and earnestly pray to realize the appearances and existence as the Dharmakaya, which is the preliminary. As previously explained, maintain single-pointed concentration (599) in the manner of establishing the essence, and purify the clarity of awareness. Then, without the awareness being distracted and without clinging to this meditation, in a state of vast openness of mind, when subtle thoughts arise in the mind that do not greatly produce pleasure or pain, or intentionally proliferate them, look directly at the essence of their appearance, without grasping or distraction. Similarly, when coarse and obvious thoughts arise in the mind that generate feelings of joy or displeasure, or intentionally proliferate them, repeatedly examine what differences there are in the essence of these two, coarse and subtle. If you can cut off the superimposition, then examine what differences there are between them and the essence of the mind's abiding. Likewise, examine the many kinds of thoughts, such as the eight worldly concerns like pleasure and pain, and the afflictions like desire. Sometimes suppress thoughts, sometimes proliferate them, sometimes just chase after the stream of thoughts, and so on, doing various things, examine the essence of each and cut off superimpositions (600). Similarly, examine external appearances as well. Make various different appearances arise through the doors of forms, such as beautiful and ugly, large and small, colors, shapes, and so on; many categories of sounds, such as pleasant and unpleasant, loud and soft, changes, and so on; various bodily postures, and opening the eyes, smiling, looking right, looking left, and so on. Examine what differences there are between the essence of these and the essence of the mind, separating these objects individually, and cut off superimpositions for several days. The meaning obtained from doing this is that whatever door of arising of thoughts and appearances may arise, there is no need to suppress or stop them. While the appearance is clear, the essence is ungraspable. You need to have a firm conviction in the single, clear emptiness, appearance emptiness, self-awareness. The meaning of this is as previously explained during the introduction to the co-emergent thoughts and appearances. Here also, as the great Brahmin said: All appearances that arise before you (601), Your root is emptiness itself.
Tibetan
ཅིག་བྱོས། །ཞེས་དང་། ཤ་ཝ་རས། གང་གཱ་ལ་སོགས་ཆུ་ཀླུང་སྣ་ཚོགས་པ། །བ་ཚྭ་ཅན་གྱི་རྒྱ་མཚོར་རོ་གཅིག་ལྟར། །བརྟགས་པའི་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་སྣ་ཚོགས་ཀུན། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་རོ་གཅིག་ཤེས་པར་གྱིས། །ཞེས་དང་། བིར་ཝ་པས། དྲན་རྟོག་མཚན་མ་མེད་དེ་སྨིག་རྒྱུའི་ཆུ་བོ་ལྟར། །མ་བཅིངས་མ་གྲོལ་གཉུག་མའི་ངང་ལས་མ་གཡོས་སོ། །ཞེས་དང་། ཏཻ་ལོ་པས། དཔེར་ན་ཁུག་སྣ་སྤྲིན་རྣམས་ནམ་མཁའི་ཁམས་སུ་དེངས། །གར་ཡང་སོང་བ་མེད་ཅིང་གང་དུའང་གནས་པ་མེད། །དེ་བཞིན་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་རྟོག་ཚོགས་ཀྱང་། །རང་སེམས་མཐོང་བས་རྟོག་པའི་རྦ་རླབས་དེངས། །ཞེས་དང་། མཻ་ཏྲི་པས། མ་སྐྱེས་པ་ལས་རྟོག་པ་གློ་བུར་པ། །རྟོག་པ་དེ་ཉིད་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོར་གནས། །ཞེས་དང་། སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་འདི། །ཐུག་ཕྲད་ཙམ་གྱིས་མ་གྲུབ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་ (༦༠༢)པ་ནི། འདིར་བསྒོམ་པར་བྱ་རྒྱུ་ནི་རང་སེམས་ཀྱི་ངོ་ཐོག་དེ་ཡིན་ལ། དེ་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་ཞིང་ངོས་བཟུང་མེད་པའི་བློ་འདས་ཞིག་ཡིན་སྙམ་པའི་ཡིད་བྱེད་དང་གོ་བ་ཙམ་བློ་ལ་ངེས་པས་མི་ཆོག་པར། དེ་ཉིད་འཕྲལ་མར་ཉམས་མྱོང་གི་ཐོག་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱི་ཚུལ་གྱིས་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་དགོས་པས། དེ་ལ་སྔར་བཞིན་དུ་རིག་པ་མ་ཡེངས་ཤིང་གུ་ཡངས་སང་ངེ་བའི་ངང་ནས། བསྒོམ་པར་བྱ་དགོས་རྒྱུའི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་དེ་ལ་ཡེངས་མེད་འཛིན་མེད་དུ་ཅེ་རེ་ལྷང་ངེ་བལྟས་ལ་ཇི་ལྟར་འདུག་ཡང་ཡང་བལྟ། དེ་བཞིན་དུ་སྒོམ་པར་བྱེད་མཁན་གྱི་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ལའང་ཅེ་རེ་བལྟས་པས། དེ་གཉིས་ལ་ཕན་ཚུན་ནམ་ཕྱི་ནང་ལྟ་བུའི་གཉིས་སྣང་འདུག་ན་སྒྲོ་འདོགས་མཆོད་པས་སླར་ཡང་ལེགས་པར་བརྟག་སྟེ། མདོར་ན་བསྒོམ་པར་བྱ་དགོས་རྒྱུ་དང་གོམ་པར་བྱེད་མཁན་ཐ་མི་དད་ཅིང་དབྱེར་མེད་པའི་དྲན་རིག་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཙམ་ཞིག་ཏུ་སྣང་བ་དང་དྲན་རིག་དེ་ཡང་མིང་ཙམ་དུ་བཏགས་པ་ལས་དོན་ལ་ངོས་ (༦༠༣)བཟུང་རྒྱུ་དང་མཚན་གཞི་སྤུ་རྩེ་ཙམ་ཡང་མེད་པའི་ཡེ་སྟོང་ཕྱལ་བ་ཉིད་དུ་བློ་ཐག་ཆོད་དགོས་ཤིང་། དེ་ལྟར་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པ་ན་དེ་བཞིན་དུ་དུས་གསུམ་གྱི་ཤེས་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་འདུག་བལྟ་སྟེ། དེ་ཡང་འདས་པའི་སེམས་གར་སོང་། མ་འོངས་པའི་སེམས་གང་ལས་བྱུང་། ད་ལྟའི་སེམས་ཇི་ལྟ་བུ་འདུག་བལྟས་པས་དུས་གསུམ་གྱི་སེམས་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་ལྟ་བུར་མཐོང་ན་སྐབས་དོན་ལ་ཕྲིག་མ་ཚུད་པས་སླར་ཡང་ལེགས་པར་བརྟག་སྟེ། རང་བཞིན་ངོས
Chinese
如是行持。如是说。夏瓦惹巴说：恒河等种种河流，如在咸水海中成一味。当知如是分别之心与种种心所，于法界中成一味。如是说。比尔瓦巴说：无有忆念分别之相，如阳焰之河流。不缚不脱，未动摇于本初之状态。如是说。泰洛巴说：譬如囊状之云彩于虚空界中升腾，无有去往任何处，亦无住于任何处。如是心所生起之分别之聚，亦以见自心而升腾分别之波涛。如是说。麦哲里巴说：从不生者而有忽然之分别，分别彼即安住于法界之体性。如是说。种种显现此乃心之体性，非仅以相遇而成就，乃大印。如是宣说。第二(602)者：于此所应修持者，乃自心之本面。然仅以心念及理解，谓其乃远离生灭住三者，且是不可把捉之超心者，是不够的。必须立即于经验上，以瑜伽现量之方式，断除增益。故如前一般，于觉性不散乱且宽坦松缓之状态中，对于所应修持之意义之体性，无有散乱无有执取地，直愣愣亮堂堂地观视，且屡屡观视其如何安住。如是，对于修持者之觉知之体性，亦直愣愣地观视。若于二者之间，有如彼此或内外般之二取显现，则以断除增益而再次善加观察。总而言之，当觉知所应修持者与修持者无有他异且无有分别，仅显现为如幻觉般之忆念觉知，且当了知彼忆念觉知亦仅是名言安立，实则于意义上无有可把捉之处，亦无有丝毫之基，而必须于本初空性之状态中断定。如是断除增益后，当如是观视过去现在未来三时之觉知有何差别。即，过去之心去往何处？未来之心从何而来？现在之心如何安住？若观视三时之心如生灭住三者，则未切中要点，故当再次善加观察。自性面。
English
Thus practice. Thus it is said. Shawaripa said: Various rivers such as the Ganges, like becoming one taste in the salty sea. Know that all kinds of discriminating minds and mental factors become one taste in the realm of Dharma. Thus it is said. Birwapa said: There is no memory of discrimination, like a river of mirages. Not bound, not liberated, not moved from the original state. Thus it is said. Tailopa said: For example, bag-like clouds rise in the realm of the sky, without going anywhere, and without staying anywhere. Likewise, the clusters of discriminations arising from the mind also rise up the waves of discrimination by seeing one's own mind. Thus it is said. Maitripa said: From the unborn there is sudden discrimination, and that discrimination itself abides in the nature of the realm. Thus it is said. These various appearances are the nature of the mind, not accomplished by mere encounter, but the great seal. Thus it is said. The second (602): What is to be meditated on here is the original face of one's own mind. However, it is not enough to merely fix in the mind the thought and understanding that it is beyond the three characteristics of arising, ceasing, and abiding, and that it is a mind beyond grasping. It is necessary to immediately cut off the additions and subtractions in the form of direct yogic experience. Therefore, as before, in a state of awareness that is not distracted and is relaxed and loose, look straight and clearly at the nature of the meaning of what needs to be meditated on, without distraction or grasping, and look again and again at how it abides. Likewise, look straight at the nature of the consciousness of the meditator. If there is a dualistic appearance between the two, such as each other or inside and outside, then examine it again well by cutting off the additions and subtractions. In short, when it appears that the object of meditation and the meditator are not different and inseparable, but only like a memory-awareness illusion, and when it is understood that the memory-awareness is only a name, but in reality there is nothing to grasp, and there is not even a hair's breadth of a basis, then it is necessary to decide on the original state of emptiness. After cutting off the additions and subtractions in this way, look at what the difference is between the consciousness of the three times in the same way. That is, where did the past mind go? Where did the future mind come from? How does the present mind abide? If the mind of the three times is seen as having the three characteristics of arising, ceasing, and abiding, then the point is not reached, so examine it again well. The face of nature.