English
Just as the cause of all defiled dharmas is the ālaya-vijñāna, all defiled dharmas are also established as the cause and condition of the ālaya-vijñāna. Because no other cause and condition is found. Although various habitual tendencies exist in various things in an unmanifest way, later they arise separately, appearing as different things, just like cloth transformed by dyes, (131) becoming various colors. This is the extremely profound dependent arising of self-nature differentiation. Other entering consciousnesses and the ālaya-vijñāna are regarded as the characteristics of cause and condition to each other. That is, one is the consciousness with a condition, the second is the one who closely utilizes. Close utilization and enjoyment, and the mental factors that cause its entry. As it appears from the Madhyānta-vibhāga. Such as these, are extensively taught. The Compendium of Mahāyāna states that the ālaya-vijñāna is said to be a special place for sentient beings, but it is not said to be the cause of nirvāṇa. To this, some say: If the ālaya-vijñāna is not the cause of nirvāṇa, then what produces the purified dharmas? All purified dharmas rely on the previously mentioned pure mind ālaya-jñāna, as stated in the Uttaratantra: Like a treasure and a fruit tree, these two lineages should be known, the beginningless self-nature abiding, and the truly obtained. It is hoped that the three bodies (132) of the Buddha will be obtained through these two lineages, the first body is the first. Similarly, in the Compendium of Mahāyāna, the part of the pure mind ālaya-jñāna is called the habitual tendency of hearing, which manifests from being nourished by the condition of hearing, and is the proximate cause of the dharmakāya of the bodhisattvas, and the cause of liberation for the śrāvakas and pratyekabuddhas, which is said to be the antidote to the ālaya-vijñāna. As it is said, the all-seed ripening consciousness is the cause of all defilements, so how could its antidote, the seed of the supramundane mind, be possible?
Tibetan
འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སེམས་ནི་མ་འདྲེས་པས་དེའི་བག་ཆགས་མེད་པ་ཉིད་དོ། །བག་ཆགས་དེ་མེད་ན་ས་བོན་གང་ལས་བྱུང་བ་བརྗོད་དགོས་ཞེ་ན། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་རྒྱུ་མཐུན་པ་ཐོས་པའི་བག་ཆགས་སོན་པ་ལས་དེ་བྱུང་ངོ། །ཐོས་པའི་བག་ཆགས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་། ཅི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནམ་འོན་ཏེ་མ་ཡིན། གལ་ཏེ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ན་ནི་ཇི་ལྟར་དེའི་གཉེན་པོའི་ས་བོན་དུ་རུང་། ཅི་སྟེ་དེའི་ (༡༣༣)ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་ན་ནི་ཐོས་པའི་བག་ཆགས་དེའི་ས་བོན་གྱི་གནས་གང་ཞིག་ཡིན་པར་ལྟ་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོས་པའི་བག་ཆགས་སུ་གྱུར་པ་ནི། གནས་གང་ལ་འཇུག་པ་དེ་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ཆུ་དང་འོ་མ་བཞིན་དུ་འཇུག་ཀྱང་། དེ་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་གཉེན་པོའི་ས་བོན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་བག་ཆགས་ཆུང་ངུ་ལས་འབྲིང་དང་དེ་ལས་ཆེན་པོར་འགྱུར་ཏེ། ཐོས་བསམ་བསྒོམ་པ་ལན་མང་དུ་བྱས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ས་བོན་དུ་ལྟ་སྟེ། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་པ་ཡིན་ཡང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་རྒྱུ་མཐུན་པ་ཡིན་པས། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སེམས་ཆོས་ཀྱི་ས་བོན་དུ་གྱུར་པའོ། །དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སེམས་མ་བྱུང་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པས་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་དང་། ངན་འགྲོ་དང་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་དངས་པར་བྱེད་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་ཕྲད་པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལས་དང་པོ་པ་ (༡༣༤)རྣམས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་པ་ཡིན་ཡང་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་བསྡུས་པ་དང་། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཡུས་སུ་བསྡུས་པར་བལྟའོ། །དེ་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་ཡིན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལུས་ཀྱིས་བསྡུས་པས་ཆུང་ངུ་འབྲིང་ཆེན་པོར་རིམ་གྱིས་འཕེལ་བ་ལྟར་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་ཤེས་པ་འབྲི་ཞིང་གནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གྱུར་པ་དང་། ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་དྲངས་མ་ཐག་པའི་ཐེག་བསྡུས་ཀྱི་ལུང་སྔ་ཕྱི་གཉིས་པོ་མ་མཐོང་ཞིང་མ་ཐོས་པའི་ལམ་འབྲས་པ
Chinese
出世间的心是不混杂的，所以没有它的习气。如果没有那个习气，那么应该说种子是从哪里产生的呢？答：从法界极度清净的同类因，听闻的习气种子中产生。那么听闻的习气是什么呢？是阿赖耶识的自性，还是不是？如果说是阿赖耶识的自性，那么怎么能成为它的对治种子呢？如果说不是它的（133）自性，那么应该观察听闻的习气，它的种子的处所是什么呢？答：依靠佛的菩提而成为听闻的习气，进入哪个处所，就像水和牛奶一样，以俱生方式进入异熟识中，但那不是阿赖耶识，因为它是对治的种子。而且，习气从小到中，再从中到大，因为它具有多次的听闻、思维、修习。它被视为法身的种子，不是阿赖耶识的自性，虽然是世间法，却是出世间法界极度清净的同类因，所以出世间的心变成了法的种子。即使出世间的心没有产生，它也是能清净烦恼缠缚、恶趣和一切过患的对治。它是与佛和菩萨相遇的随顺。初地（134）的菩萨们，即使是世间法，也将其归摄于法身；声闻和缘觉们，则将其视为解脱的果。它不是阿赖耶识，而是被法身和解脱身所摄持，像从小到中到大逐渐增长一样，异熟识减少，处所变成各种各样，一切种子也消失，因为已经完全断除了。如是等等广说。这样一来，刚刚引用的《摄大乘论》的前后两个教证，对于没有见过和听过的道果派
English
The supramundane mind is unmixed, so it has no habitual tendencies. If there are no such habitual tendencies, then from where does the seed arise? It arises from the seed of the habitual tendencies of hearing, which is a similar cause of the extremely pure realm of dharma. What is the habitual tendency of hearing? Is it the nature of the ālaya-vijñāna, or is it not? If it is said to be the nature of the ālaya-vijñāna, then how can it be the seed of its antidote? If it is not its (133) nature, then where should one look for the seed-place of the habitual tendency of hearing? Having become the habitual tendency of hearing by relying on the enlightenment of the Buddha, it enters into whatever place, like water and milk, it enters into the vipāka-vijñāna in a co-emergent way, but that is not the ālaya-vijñāna, because it is the very seed of its antidote. Moreover, the habitual tendency changes from small to medium, and from that to large, because it possesses much hearing, thinking, and meditation. It is regarded as the seed of the dharmakāya, not being the nature of the ālaya-vijñāna, and although it is mundane, it is a similar cause of the extremely pure realm of dharma that is supramundane, so the supramundane mind becomes the seed of dharma. Even if the supramundane mind has not arisen, it is the antidote that purifies the afflictive obscurations, the lower realms, and all faults. It is in accordance with encountering the Buddhas and Bodhisattvas. The first (134) Bodhisattvas, even though they are mundane, gather it into the dharmakāya; the Śrāvakas and Pratyekabuddhas regard it as gathered into the fruit of liberation. It is not the ālaya-vijñāna, but is gathered by the dharmakāya and the liberation body, so as it gradually increases from small to medium to large, the vipāka-vijñāna decreases, the place becomes all kinds of things, and all seeds also disappear, because they have been completely abandoned. Thus, and so on, it is extensively taught. Thus, the two earlier and later citations from the Compendium of Mahāyāna, for the Lamdrepas who have not seen or heard
Tibetan
་ཁ་གཅིག་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཀུན་གཞི་རྒྱུ་རྒྱུད་དུ་ཁས་ལེན་པས་ནི་རང་གི་ནང་མཚང་ཐམས་ཅད་ངོམ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། སྡེ་སྣོད་དང་རྒྱུད་སྡེ་རྣམས་ལ་སྦྱངས་པའི་མཁས་པ་རྣམས་ལ་ངོ་ཚ་བའི་གནས་ཡིན་ནོ། །ཡང་ལ་ལ་དག་སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་ལུགས་ལ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞལ་གྱིས་མི་བཞེས་པ་སྐད་དུ་བྱས་ཏེ། ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད་པར་ཁས་བླངས་ནས་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་འཁོར་བའི་རྩ་བར་འདོད་པས་ཀྱང་ཆོས་མངོན་ (༡༣༥)པའི་སྡེ་སྣོད་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་དང་བཅས་པ་རིང་དུ་སྤངས་པས་གང་ཞིག་ཡིད་ནི་ཆོས་ལ་སྡང་བ་དེ་ལ་ཐར་བ་ག་ལ་ཡོད། །ཅེས་གསུངས་པའི་དོན་ལ་ཉམས་ལེན་དུ་བགྱིས་པ་ཡིན་ནོ། །འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཇི་སྐད་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། དེ་བཞིན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ནི། །བརྫུན་ཡང་བདེན་པ་ལྟ་བུར་ནི། །འགྲོ་དང་འོང་བ་རྣམ་གཡོ་ཞིང་། །རྟག་ཏུ་སྲིད་པ་གསུམ་པོ་ལེན། །ཞེས་གསུངས་པའང་ཁྱེད་ཀྱིས་མ་གཟིགས་པས་ལན་ནོ། །ཡང་རང་བཞིན་གནས་རིགས་གསར་དུ་བྱུང་བ་མ་ཡིན་མོད། །རྒྱས་འགྱུར་གྱི་རིགས་གསར་དུ་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན་དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཚོགས་བརྒྱད་པོ་དེ་རྣམས་ལ་ཡང་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཆ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆ་གཉིས་སུ་ཡོད་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དྲི་མ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་བཞིའི་རང་བཞིན་དུ་བཞུགས་པ་དེ་ཉིད་རྒྱས་འགྱུར་གྱི་རིགས་དངོས་ཡིན་ཅིང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་བརྟེན་པའི་དཀར་པོའི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཡང་རྒྱས་འགྱུར་གྱི་རིགས་མིང་གྲངས་སུ་རུང་སྟེ། དེས་ཚོགས་བརྒྱད་པོའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཆ་བཅོམ་པ་ལས་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ན་གནས་གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མིང་ཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ། (༡༣༦)དབུས་མཐའ་ལས། ཆུ་ཁམས་གསེར་དང་ན་མཁའ་ལྟར། །དག་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་དག་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དྲི་མ་མེད་པའི་ཆ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ལ། དྲི་མ་དང་བཅས་པའི་ཆ་ནི་རྣམ་ཤེས་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ལས། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཆོས་ཉིད་འདས། །ཡེ་ཤེས་གཉིས་མེད་ཚུལ་འཆང་བ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིར་སྨྲས་པ། །སྡེ་སྣོད་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་གྱུར་ཅིང་། །རྒྱུད་སྡེའི་རི་དབང་རྩེར་སོན་མང་ན་ཡང་། །གཞུང་འདིའི་དགོང་པ་ཇི་བཞིན་སྨྲ་བ་ནི། །ཁོ་བོ་མིན་པ་གཞན་གང་སུ་ཞིག་ཡོད། །ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་རྣམ་པ་བཤད་པ་ནི། །དེ་ཉིད་མ་འགགས་རོལ་པ་ལས། །ངོ་བོ་སྟོང་ལ་རང་བཞིན་གསལ། །རྣམ་པ་འགག་མེད་ཅིར་ཡང་འཆར
Chinese
有些人认为，如果承认阿赖耶识作为一切的基础和传承，就会暴露自己所有的弱点，对于那些精通经藏和续部的学者来说，这是一种羞耻。还有些人声称，导师圣龙树父子的宗派不承认阿赖耶识，他们否认阿赖耶识的存在，并认为执着于自我是轮回的根源，他们远离了法句（135）的经藏及其注释性的论著，对于那些内心憎恨佛法的人，怎么可能有解脱呢？他们将这些话语作为修行的指导。正如圣龙树在《菩提心释》中所说： 同样，阿赖耶识， 虚假却看似真实， 来来往往，不断变动， 恒常地取受三有。 你们没有看到这些话语，这就是原因。 还有，虽然自性住种姓不是新产生的，但如果认为增长的种姓是新产生的，那也不是这样的。因为这八识中也有识的成分和智慧的成分两种。而它们之中无垢的四智的自性中安住的，那才是增长的真实种姓。依赖于佛陀菩提的白色法，也可以说是增长的种姓。因为它摧毁了八识的识的成分，当没有识的错乱时，就获得了转依的智慧之名。（136）《中边分别论》中说： 如水界、黄金和虚空， 期望如清净般完全清净。 因此，无垢的成分是智慧，有垢的成分是识。 正如在《名称真实性赞》中所说： 超越了识的法性， 具有无二智慧的体性。 在此说道： 已经到达经藏大海的彼岸， 即使精通续部之王的顶峰， 但能如实宣说此论的意旨， 除了我之外，还有谁呢？ 其次是解释相： 从那不间断的游舞中， 体性空而自性明， 相无碍地显现一切。
English
Some people think that if one admits the ālaya-vijñāna as the basis and lineage of everything, one will expose all one's own weaknesses, which is a shame for those scholars who are well-versed in the sūtras and tantras. There are also some who claim that the lineage of the master, the noble Nāgārjuna and his son, does not accept the ālaya-vijñāna. They deny the existence of the ālaya-vijñāna and believe that clinging to self is the root of saṃsāra. They have long abandoned the Dharma Abhidharma (135) sūtras and their commentary treatises. For those whose minds hate the Dharma, how can there be liberation? They take these words as guidance for practice. As the noble Nāgārjuna said in the Bodhicitta-vyākhyāna: Likewise, the ālaya-vijñāna, False but seemingly true, Coming and going, constantly changing, Always taking the three existences. You have not seen these words, that is the reason. Also, although the naturally abiding lineage is not newly produced, if one thinks that the increasing lineage is newly produced, that is not the case either. Because these eight consciousnesses also have two aspects: the aspect of consciousness and the aspect of wisdom. And that which abides in the nature of the stainless four wisdoms among them is the real increasing lineage. The white dharmas that rely on the Buddha's bodhi can also be called the increasing lineage. Because it destroys the consciousness aspect of the eight consciousnesses, when there is no confusion of consciousness, it obtains the name of the transformed wisdom. (136) The Madhyānta-vibhāga says: Like the water element, gold, and space, One expects to be completely pure as if pure. Therefore, the stainless aspect is wisdom, and the defiled aspect is consciousness. As it is said in the Nāmasaṃgīti: Transcending the nature of consciousness, Possessing the nature of non-dual wisdom. Here it is said: Having reached the other shore of the ocean of sūtras, Even if one is well-versed in the peak of the king of tantras, But who else is there besides me who can truly explain the meaning of this treatise? Secondly, the explanation of the aspect: From that uninterrupted play, The essence is empty and the nature is clear, The aspect appears unhindered in everything.