Tibetan
ས་རང་ལུས་སྟག་དུ་བསྒོམ་པས། ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟག་དུ་མཐོང་ནས་མི་ཐམས་ཅད་བྲོས་ཏེ་གྲོང་ཁྱེར་སྟོངས་བར་བྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་ཅུང་ཟད་གོམས་ཀྱང་དེ་ལྟར་འགྱུར་ན། ཐོག་མེད་ནས་བག་ཆགས་གོམས་པས་ཅི་སྟེ་མི་སྣང་སྟེ་སྣང་ངོ་། དེ་ལྟར་གཏན་ལ་ཕབས་པས་སེམས་ཀྱིས་མ་ཁྱབ་པ་མི་འདུག་སྙམ་ན། སེམས་དངོས་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་འམ་སྤྱི་དོན་སེམས་སུ་བདེན་པར་གནས་པ་ཞིག་གམ། མི་བདེན་པར་སེམས་ལ་སྣང་བ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་སེམས་ཙམ་གྱི་ཁྱབ་པར་སྣང་ཞེས་དྲིས་པས། དང་པོ་ལྟར་འདོད་ན། སྤྱི་དོན་སེམས་དངོས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཡོད་མེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་མི་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཡུལ་སེམས་འཆོལ་བས་མི་འཐད་པ་དང་། སེམས་ནང་དང་། ཡུལ་ཕྱི་ན་ཡོད་པས་གོ་ས་འཛོལ་བའི་ཕྱིར་མི་འཐད། སེམས་ཤེས་པ་དང་། ཡུལ་བེམ་སོགས་ཆོས་འགལ་བས་ཀྱང་མི་འཐད་པ་དང་། སེམས་དབང་པོའི་མཐོང་ཐོས་སུ་ཐལ་བའམ། ཡུལ་མཐོང་ཐོས་སུ་མི་རུང་བར་གྱུར་བ་དང་། དེ་ལ་སོགས་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་སྟོན་ཆེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཐུགས་ཤིན་ཏུ་གཙིག་ཆེ་བར་སྣང་ཡང་། ལོག་རྟོག་གི་མུན་པ་ཆེན་པོ་ཞིག་དུ་ངེས་སྟེ། རང་ཤར་ལས། སྣང་བ་སེམས་ཀྱིས་རྣལ་འབྱོར་ནི། །ཐམས་ཅད་ང་ཡི་སེམས་ལས་བྱུང་། །སེམས་ཉིད་རྟོགས་ན་ཅི་བྱར་ཡོད། །དེ་སྐད་ཀུན་ཏུ་སྨྲ་བྱེད་པ། །ང་ཡིས་གྲོལ་བར་མ་བཤད་དོ། །ཅེས་དང་། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཐུགས་ཀྱི་མེ་ལོང་ལས། ཅིར་སྣང་སེམས་སུ་འདོད་པ་ང་ལ་སྒྲིབ་པ་ཡིན། ཞེས་སོ། །འོ་ན་གོང་དུ་སྣང་བ་སེམས་སུ་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མཁའ་ལ་རབ་རིབ་སྣང་བ་བཞིན་སེམས་འཁྲུལ་བའི་དབང་གིས་གང་སྣང་བ་འཁོར་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མེད་སྣང་སྟོང་པའི་རང་གཟུགས་ཙམ་དུ། སེམས་ལ་བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་ཡོད་པའི་གཟུགས་བརྙན་ལྟར་རམ། སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ལ་ཤར་བ་ཡིན་ཏེ། སེམས་དང་གཅིག་ཏུ་མ་གྲུབ་པས་སྤང་དུ་ཡོད་ལ། ཐ་དད་དུ་མ་གྲུབ་པ་སེམས་འཁྲུལ་བ་ལས་བྱུང་བ་ནི་དཔེར་ན་རབ་རིབ་དེ་མིག་ཤེས་དང་གཅིག་དུ་མེད་དེ་སྤངས་བར་རུང་བ་དང་། ཐ་དད་པར་མེད་དེ་ཡུལ་རང་མཚན་པ་མ་གྲུབ་པ་ལྟར་རོ། །འོ་ན་སེམས་ཙམ་གྱི་ཁྱབ་པའམ། སེམས་རྟོགས་པས་བཟོས་པའི་དབང་གིས་སྣང་བ་ཡིན་པས་ན་ཀུན་བྱེད་ཀྱི་མཁན་པོ་སེམས་སུ་ཤེས་ན་དེ་ཀ་ལྟར་སྣོད་བཅུད་འདོད་ཡོན་གྱི་སྣང་བའི་རྣམ་པ་གང་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་གཟུང་འཛིན་གྱིས་བསླད་པའི་བག་ཆགས་ལས་སྣང་བ་མེད་བཞིན་དུ་ཤར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པས་སེམས་ཙམ་མན་ཆད་ཀྱི་ལྟ་བ་རྟོགས་ཟིན་པར་ཤེས་དགོས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། སེམས་ཀྱི་རང་གདངས༴ དགོས་པ་འོའི་བར་ཏེ། དེ་ལྟར་གཏན་ལ་ཕབས་པས་སེམས་ཀྱི་བག་ཆགས་རང་གདངས་སམ་རང་རྩལ་ལས་རོལ་པ་ཙམ་དུ་ཕྱི་དཀར་དམར་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་དང་། ནང་བློ་ཆོས་བདེ་སྡུག་གིས་མཚོན་མིང་གི་ཚོགས་དང་། ཡིན་མིན་དུ་རྟོག་པ་དང་། རེ་དོགས་དགགས་སྒྲུབ་ཐམས་ཅད་རང་སྣང་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པ་ན། ཡུལ་གྱི་འཕྱང་རྒྱའི་སེམས་བཅིངས་བ་གྲོལ་ནས། ཡུལ་མེད་ཟང་ཐལ་སྟོང་ཉིད་ཆེན་པོའི་དོན་རྟོགས་པ་ནི་དགོས་པའོ། ། གཉིས་པ་སེམས་གཏད་མེད་མིང་བྲལ་དུ་ངོ་སྤྲད་དེ་ཉམས་མྱོང་གོམས་པའི་ཐོག་ཏུ་འགགས་བསྡམས་པ་ནི། ཡང་སྣང་བ་གང་ཡང༴ ཡིན་ནམ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས། ཡང་སྣང་བ་གཅིག་ལ་དབང་ཤེས་ཆེད་དུ་གཏད་དེ་ཅེར་གྱིས་བལྟས་ཤིང་། འདས་མ་འོངས་ད་ལྟ་དུས་གསུམ་གྱི་རྟོག་པ་ལ་སྔོན་བསུ་རྗེས་གཅོད་དང་། སྤངས་ལེན་བཟོ་བཅོས་མེད་པར་ལྷོད་ཀྱིས་གློད་པས། རང་བཞིན་སྣང་ཆ་མ་འགགས་པས་གསལ་བ། ངོ་བོ་གྲུབ་མེད་པས་སྟོང་པ་སྟེ། སྟོང་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ལྷག་གིས་འཆར་བའི་དུས་སུ་གཟུགས་སོགས་ཡུལ་དུ་མིང་བཏགས་དོན་བཟུང་དངོས་པོར་རྟོགས་མཁན་དེ་སེམས་ཡིན་ནམ། ༧ཡུལ་འདིའི་ཚུར་ཡུལ་སེམས་མིང་དོན་དངོས་པོ་འདི་ཞེས་བཟུང་ངམ། ཡུལ་འདིའི་མཚན་ཉིད་སྣང་ཚུལ་འདི་འདྲ་ཞེས་སེམས་ཀྱིས་༼ འདི་གཉིས་ཀྱི་བར་འགྲེལ་ཚུལ་གཉིས་ཀྱི་ཡི་གེ་གང་དག་པ་ལས་ཅིག་ཤོས་བཞག་གོ །མཆན། ༽བཟུང་ངམ་དང་པོ་ལྟར་ན་ཡི་གེ་ཚུལ་ཞེས་པ་མ་དག་པ་འདྲ། གཉིས་པ་ལྟར་ན་གོང་དུ་སེམས་ཡིན་ནམ་ཞེས་པའི་འདམ་ཀའི་ཚིག་གཞར་དང་ཅུང་མི་འགྲིགས་པས་དཔྱད་དོ། །དེ་ལྟར་དཔྱད་དུས། །རྟོགས་མཁན་སེམས་ཡིན། །དེའི་ཡུལ་གྱི་རང་སྤྱི་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་འདི་འདྲའོ་ཞེས་བཟུང་བར་སེམས་ན། ཡུལ་དང་དབང་ཤེས་ཀྱི་བར་ནས་མིང་འདོག་མཁན་གྱི་སེམས་ལ་ངོས་བཟུང་གི་དབྱིབས་ཁ་དོག་གྲུབ་བམ་མ་གྲུབ་སྔར་བཞིན་བལྟ། འོན་ཀྱང་ཡུལ་ཤེས་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བའི་དབང་གིས་མིང་དུ་གདགས་པ་བྱུང་བ་ཡིན་པར་སེམས་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་སྣང་ཤེས་ཐུག་འཕྲད་མ་གྲུབ་པ་སྔར་བཤད་ཟིན་ལ། མིང་དུ་བཏགས་པ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་མཐར་ཐུག་གི་བར་དུ་རྟག་པར་གྲགས་པ་ཞིག་གམ་མི་རྟག་པར་གྲགས་པ་ཞིག །ཞེས་ལེགས་པར་བལྟར་བཅུག་པས། ལར་བརྟགས་དོན་མ་གྲུབ་པའི་མིང་ནི་མོ་གཤམ་གྱི་བུའི་མིང་དང་འདྲ་བས་ཀྱང་མིང་རང་མཚན་པ་མ་གྲུབ་ལ། མིང་འགྱུར་བའི་ཆ་ནས། གྲི་ཡིས་འབུག །འབུག་གིས་ཁབ་ཏུ་བྱས
Chinese
譬如将自身观想为老虎，所有人都看到老虎，所有人都逃跑了，城市因此空无一人。稍微习惯也尚且如此变化，从无始以来串习的习气，怎么会不显现呢？必定会显现的。如此确定之后，如果认为没有被心所遍及的事物，那么是被心真实遍及，还是总义真实存在于心中，或者仅仅是虚假地显现于心中的唯心之遍及呢？如果这样问，如果认为属于第一种情况，那么总义并非真实的心，因为不随心之有无而转移。并且境与心相混杂，不合理。心在内，境在外，位置错乱，不合理。心是能知，境是物质等，法相违背，也不合理。心会变成感官的见闻，或者境变成见闻，这是不可能的。以及诸如此类，不可思议。对于此，大论师们似乎也极为重视，但可以肯定的是，这是巨大的邪见之黑暗。如《自显》中说：显现是心的瑜伽，一切皆从我的心而生，若能证悟心性，何须作为？如是常说者，我未曾说其解脱。又如《普贤王如来心镜》中说：认为显现是心，乃是我的障碍。如是。如果认为与前面所说的显现是心相矛盾，并非如此。如同虚空中出现眼翳，由于心之错乱，所显现的一切轮回之法，都只是无有显现的空性自性。如同心中有各种习气的影像，或者显现于心的显现中。并非与心成为一体，所以可以舍弃。并非与心成为他体，是从心之错乱而产生。譬如眼翳并非与眼识成为一体，所以可以舍弃，也并非是他体，因为境的自相并不成立。那么，是唯心的遍及，还是由心之证悟所造作的显现呢？因此，如果知道一切的作者是心，那么，如同器情受用之显现，所有显现的相状，都是从心之能取所取的染污习气中，无有显现而显现。如此证悟，则能超越唯心以下之
English
For example, if one meditates on oneself as a tiger, everyone sees a tiger, everyone runs away, and the city becomes empty. Even a little familiarity can cause such a change. How could the habitual imprints from beginningless time not appear? They will definitely appear. After establishing this, if one thinks that there is nothing that is not pervaded by the mind, then is it truly pervaded by the mind, or is the general meaning truly present in the mind, or is it merely the appearance of mind only, which is the pervasion of mind-only? If asked in this way, if one thinks it belongs to the first case, then the general meaning is not the real mind, because it does not follow the presence or absence of the mind. Moreover, the mixing of object and mind is unreasonable. The mind is inside, and the object is outside, so the positions are confused, which is unreasonable. The mind is knowing, and the object is matter, etc., so the dharmas are contradictory, which is also unreasonable. The mind would become the seeing and hearing of the senses, or the object would become seeing and hearing, which is impossible. And so on, it is inconceivable. It seems that even the great teachers attach great importance to this, but it can be affirmed that it is a great darkness of wrong views. As it says in "Self-Appearance": Appearance is the yoga of the mind, everything arises from my mind, if one can realize the nature of mind, what is there to do? Those who constantly say this, I have not said that they are liberated. And as it says in "Samantabhadra's Mirror of the Heart": To think that appearance is mind is an obstacle to me. Thus. If one thinks that it contradicts what was said earlier that appearance is mind, it is not so. Just as blurred vision appears in the sky, due to the confusion of the mind, all the dharmas of samsara that appear are only the empty essence of non-existent appearance. Like the image of various habitual imprints in the mind, or appearing in the appearance of the mind. It is not one with the mind, so it can be abandoned. It is not other than the mind, it arises from the confusion of the mind. For example, blurred vision is not one with eye consciousness, so it can be abandoned, and it is not other than it, because the self-characteristic of the object is not established. So, is it the pervasion of mind-only, or is it the appearance created by the realization of the mind? Therefore, if one knows that the creator of everything is the mind, then, like the appearance of the container, contents, and enjoyment, all the aspects of appearance arise from the defiled habitual imprints of the mind's grasping and being grasped, appearing as non-existent. Realizing this, one can transcend the lower levels of mind-only.
Chinese
要知道已经证悟了见解。第二是，心的自显……直到“需要”之间。这样确定之后，心的习气，仅仅是从自显或自力中显现，外在显现为红白等境，内在以苦乐等心识为代表的名相之集合，以及是与非的分别，希望与恐惧，遮止与成办等等，如果知道这一切都是自显现而无自性，那么，从对境的攀缘中解脱了心的束缚，证悟无境通透大空性的意义，这就是所需要的。第二，在无心无名中进行认识，并在经验习惯的基础上进行止息和收摄，从“又是任何显现……”到“是吗？”之间。又是对一个显现，特别专注地投入觉知，并凝视着它。对于过去、未来、现在三时的分别念，不进行先迎后断，也不进行舍弃、取舍、改造，而是放松地放开。自性显现的部分不停止，因此是明亮的。本体无成立，因此是空性的。在空性的同时，显现更加清晰地呈现之时，将色等境取名为事物，执着意义，认为那是实有，那个认识者是心吗？或者，将此处的此境、心、名、义、事物执为“这个”吗？将此境的体相、显现方式执为“这样”吗？（这两种解释方式中，保留了文字更准确的一种。注释。）如果像第一种解释那样，文字“方式”似乎不正确。如果像第二种解释那样，与前面“是心吗”的选择疑问句有些不符，需要考察。这样考察时，认识者是心。如果认为，境的自相、共相、作用的方式是“这样”，那么，在境与觉知之间，给命名者——心的相状、颜色成立还是不成立？像以前一样观察。然而，如果认为境与识是不同的，依靠缘起的力量才产生了命名，那也不是。因为，意义、显现、识的相遇没有成立，前面已经说过了。这些被命名的事物，最终是常还是无常呢？这样让他们好好观察。总之，因为所考察的意义没有成立，所以名字就像石女的儿子一样，名字本身没有自相。从名字变化的角度来说，刀砍，砍成针。
English
It is necessary to know that the view has been realized. The second is, the self-display of mind... until the word "need". After such determination, the habits of mind, merely arising from self-display or self-power, outwardly appear as red and white realms, and inwardly, the collection of names represented by thoughts of happiness and suffering, as well as discriminations of yes and no, hopes and fears, prohibitions and accomplishments, etc., if one knows that all these are self-appearances without inherent existence, then, from the clinging to objects, the bondage of mind is released, and realizing the meaning of the unobstructed great emptiness is what is needed. Secondly, to introduce the mind as without attachment and beyond names, and to restrain and gather it on the basis of experiential habit, from "Again, whatever appearance..." to "Is it?" Again, focusing the power of awareness on one appearance, staring intently at it, and for the thoughts of the three times of past, future, and present, without welcoming or cutting off, without abandoning, taking, or modifying, but releasing it loosely. The self-nature appearance is not stopped, so it is clear. The essence is without establishment, so it is empty. While being empty, when the appearance arises even more clearly, is the one who names forms and other objects as things, clinging to meaning, and thinking that it is real, is that knower the mind? Or, does it grasp this here, this object, mind, name, meaning, thing as "this"? Does the mind grasp the characteristics and appearance of this object as "like this"? (Among these two interpretations, the one with more accurate wording is retained. Note.) If it is like the first interpretation, the word "manner" seems incorrect. If it is like the second interpretation, it is somewhat inconsistent with the previous selective interrogative sentence "Is it the mind?", so it needs to be examined. When examining in this way, the knower is the mind. If one thinks that the self-characteristic, common characteristic, and functional mode of the object are "like this", then, between the object and awareness, is the form and color of the namer—the mind—established or not established? Observe as before. However, if one thinks that the object and consciousness are different, and naming arises due to the power of dependent origination, that is also not the case. Because the encounter of meaning, appearance, and consciousness is not established, as has been said before. Are all these named things ultimately permanent or impermanent? Thus, they are made to observe well. In short, because the meaning being examined is not established, the name is like the son of a barren woman, and the name itself has no self-characteristic. From the perspective of the change of names, a knife cuts, and the cut becomes a needle.