Tibetan
ལུས། བཟླས་བརྗོད་ལ་ངག །བསྒོམ་ན་སེམས་གཙོ། འབྲས་དུས་སུ་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ལ་གཙོ་ཆེ་ཆུང་གི་ཁྱད་པར་མེད་ཚུལ་ལ་བསམ་ན་གནས་སྐབས་དབྱེར་མེད་འདྲ་ཡང་། ལེགས་པར་བརྟགས་ན་ཤ་ཁྲག་གི་ལུས་འདི་མ་གཏོགས་པ། བར་དོའི་ཡིད་ཀྱི་ལུས། དམྱལ་བ་མྱོང་རིག་གི་ལུས། གཟུགས་ཁམས་འོད་གསལ་གྱི་ལུས། གཟུགས་མེད་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ལུས་ལ་སོགས་པ་དང་། རྨི་ལམ་བག་ཆགས་ཀྱི་ལུས་ཀུན་སེམས་ཀྱིས་བཟོས་པ་དང་། ངག་སེམས་ལ་སྣང་བ་ཡིན་མ་ཟད་དེ་དག་གི་ཡུལ་ལུས་སེམས་སུ་སྣང་བ་ཀུན་སེམས་གྱི་བག་ཆགས་ལས་རྨི་ལམ་བཞིན་སྣང་བ་ཡིན་ན། དེ་བཞིན་དུ་ད་ལྟའི་ལུས་སེམས་ཀྱང་བག་ཆགས་ཀྱི་སྣང་བ་མཁའ་ལ་རབ་རིབ་དང་འདྲ་བ་དང་། ཡང་འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས། རྒྱུ་ཀུན་ནས་བསླང་མཁན། འབྲས་བུ་ཉེ་བར་ལེན་མཁན། ཟོ་ཆུའི་འཁྱུད་མོ་བཞིན་དུ་འཁོར་བར་འཁྱམས་མཁན་གང་ཡིན་དཔྱད་དེ་སེམས་གཙོ་ཆེ་བར་ཤེས་པ་ནི་རྐུན་མ་ངོས་ཟིན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ལྟར་ལྟ་བ་བརྒལ་བརྟགས་ཀྱིས་རྩད་དུ་མ་ནས་བཅད་དེ་བསྐོར་གྱིན་བསྐོར་གྱིན་གཏན་ལ་ཕབས་པས་དྲི་རྟོགས་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལས། དེ་ནས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་པོ། །གཙོ་བོ་གང་ཡིན་ངོ་ཡི་གཟུང་། །ཞེས་སོ། ། གཉིས་པ་མཚངས་བཙལ་བ་ནི། ཡང་ལུས་འདི་ནས༴ གདབས་ཀྱི་བར་ནི། ཡང་ད་ལྟའི་ལུས་འདི་མ་ཡིན་པའི་སྔོན་ལུས་མང་པོ་ལེན་པའི་དུས་ཀྱི་སེམས་དང་ད་ལྟའི་སེམས་འདི་གཅིག་གམ་ཐ་དད། གཅིག་ཏུ་ན་དེ་དག་གི་བདེ་སྡུག་ཀྱང་ད་ལྟ་མངོན་དུ་མྱོང་བར་ཐལ་པ་དང་། ཡང་ན་སྔར་གྱི་སེམས་བཞིན་ད་ལྟ་བའང་ལྐོག་གྱུར་དུ་ཐལ་བ་དང་། ཕན་ཚུན་འཆོལ་བར་ཐལ་བ་དང་སྐྱེ་འགགས་མེད་པའི་སེམས་རྟག་པར་ཐལ་བ་དང་། ཐམས་ཅད་རིལ་བོར་འགྱུར་བ་དང་། ཐ་དད་ན་ད་ལྟའི་སྐྱེ་བ་དང་བདེ་སྡུག་ལ་རྒྱུ་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང་། སྔར་གྱི་ལས་ལ་མྱོང་བ་པོ་མེད་པར་ཆུད་ཟོས་པ་སོགས་ཀྱིས་མི་འཐད་ལ། ཡང་ད་ལྟའི་སེམས་རང་ཡང་གཅིག་གམ་ཐ་དད་བརྟགས་པས། གཅིག་ན་ངོ་བོ་ཚོགས་བརྒྱད་དང་། སེམས་བྱུང་ལྔ་བཅུ། རྟོག་ཚོགས་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་འདི་མི་རིག་པ་དང་། རྟོག་བཅས་ཀྱང་རྣམ་རྟོག་གི་ཕྲེང་བ་འདི་མི་འཐད་པ་དང་། ཡང་ན་རྟོག་པ་སྔ་ཕྱིའི་ཐ་སྙད་མེད་པར་འཆོལ་བ་དང་། རིལ་བོ་གཅིག་བདེན་དུ་འགྱུར་བའོ། །ཡང་ཐ་དད་ན་དྲན་པའི་རྟགས་འདི་མི་རུང་བ་བྱམས་པ་དང་ཉེ་སྦས་ལ་བརྟེན་པའི་ཆོས་ཐ་དད་བཞིན་འགྱུར་བ་དང་། སྔ་མ་རྐྱེན་མེད་དུ་ཤི་བ་དང་། ཕྱི་མ་རྒྱུ་མེད་དུ་སྐྱེ་བའང་ཡིན་ལ།
Chinese
身体，念诵时语重要，禅修时心重要。果时三金刚没有主次之分，如果这样想，暂时似乎没有差别。但仔细观察，除了血肉之躯外，中阴的意身，地狱的感受之身，色界的光明之身，无色界的禅定之身等等，以及梦境习气的身体都是由心所造。不仅显现于语和心，而且显现为它们的对境，一切显现为身和心都是由心的习气如梦般显现。同样，现在的身心也是习气的显现，如同空中的薄雾。而且，从无始轮回以来，什么是发起因，什么是接受果，什么是像水车的转动一样在轮回中漂泊的，如果进行观察，就会知道心是主要的，就像认出盗贼一样。因此，通过观察和分析来彻底断除这种观点，反复思考并确定，这样才能消除疑惑。正如龙钦饶绛巴的续部中所说：“从身语意三者中，抓住哪个是主要的。” 第二，寻找相同之处：从这个身体到安置之间。还有，现在的这个身体以外，在获得众多前世身体的时候的心，和现在的心，是一还是不同？如果是一，那么它们的苦乐也应该现在显现地体验到，或者像以前的心一样，现在的心也应该变成隐没的，或者互相混淆，或者没有生灭的心变成常有的，或者一切都变成整体。如果是不同，那么现在的出生和苦乐就没有原因，以前的业也没有体验者而白白浪费，等等，这些都是不合理的。而且，现在的这个心本身，也是一还是不同，如果进行观察。如果是一，那么自性八识，五十大心所，八万四千种分别念，这些都是非理性的。即使有分别念，也和分别念的连续性不符。或者，前后念的说法会混淆，整体会变成真实的。如果是不同，那么记忆的标志是不允许的，会像依赖慈爱和亲近的法一样变得不同。前一个会无因死亡，后一个也会无因出生。
English
Body, speech is important for recitation, mind is important for meditation. At the time of fruition, there is no distinction of importance among the three vajras. If you think like this, it seems that there is no difference temporarily. But if you observe carefully, apart from this body of flesh and blood, the mind-body of the bardo, the body of experiencing hell, the luminous body of the form realm, the body of formless concentration, and so on, and the body of dream imprints are all made by the mind. Not only does it appear to speech and mind, but also appears as their object. All that appears as body and mind is a dreamlike appearance from the imprints of the mind. Similarly, the present body and mind are also appearances of imprints, like a haze in the sky. Moreover, from beginningless samsara, what is the cause that initiates, what is the fruit that receives, what is it that wanders in samsara like the turning of a waterwheel? If you observe, you will know that the mind is the main thing, just like recognizing a thief. Therefore, thoroughly cut off this view through observation and analysis, repeatedly contemplate and determine, so that doubts can be eliminated. As it is said in the tantra of Longchen Rabjampa: "From the three, body, speech, and mind, grasp which is the main one." Second, searching for similarities: From this body to the placement. Also, apart from this present body, is the mind at the time of obtaining many previous bodies and the present mind the same or different? If they are the same, then their happiness and suffering should also be experienced manifestly now, or like the previous mind, the present mind should also become obscured, or they should be confused with each other, or the mind without arising and ceasing should become permanent, or everything should become a whole. If they are different, then the present birth and happiness and suffering will have no cause, and the previous karma will be wasted without an experiencer, and so on, which are all unreasonable. Moreover, the present mind itself, is it the same or different, if observed. If it is the same, then the nature of the eight consciousnesses, the fifty-one mental factors, the eighty-four thousand conceptual thoughts, these are all irrational. Even with conceptualization, it does not conform to the continuity of conceptual thoughts. Or, the terms of previous and subsequent thoughts will be confused, and the whole will become real. If they are different, then the sign of memory is not allowed, and it will become different like the dharma that depends on love and closeness. The former will die without cause, and the latter will also be born without cause.
Tibetan
གང་ཟག་གཅིག་གི་ཤེས་རྒྱུད་མིན་པར་ཐལ་ཏེ། ཕྲེང་རྡོག་བརྒྱ་རིགས་འདྲ་ཡང་ངོ་བོ་མི་གཅིག་པ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་རྣམ་རྟོག་ཙམ་ཐ་དད་པ་ལས་སེམས་གཅིག་ཡིན་སྙམ་ན། རྣམ་རྟོག་བསལ་བའི་ཕ་མཐའི། དེ་དག་གི་འཕྲོ་གཞིའི་སེམས་དེ་རྟ་བསལ་ཤུལ་གྱི་བ་གླང་བཞིན་ཡོད་དགོས་ཀྱང་མ་མཐོང་བས་བསལ་ལོ། །ཡང་ཁམས་གསུམ་འཁོར་བའི་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་དང་། རང་གི་སེམས་གཉིས་གཅིག་གམ་ཐ་དད། གཅིག་ན་གཅིག་གྲོལ་བས་ཀུན་གྲོལ་བ་དང་། གཅིག་ཤི་ན་ཀུན་ཤི་བ་ལ་སོགས་སྐྱོན་མང་པོ་དང་། ཕྱི་ནང་གི་སེམས་ཅན་མི་འདྲ་བ་མང་པོ་འོང་བ་ཅི་ཡིན། མི་གཅིག་ན་ཤི་ཡིས་དོགས་པ་ཀུན་ལ་རྟོག་པ་གཅིག་ཏུ་མི་འབྱུང་བར་ཐལ་བ་དང་། བདག་བདེ་བ་དང་། དགྲ་ཕམ་ན་དགའ་བ་སོགས་རིགས་འདྲ་བར་འབྱུང་བས་མ་ཁྱབ་ལ། མི་གཅིག་ཤི་ཡང་སྲིན་བུ་ཀུན་འཚོ་བར་ཐལ་བས་མཚོན་ཁྱད་པར་གང་གིས་ཕྱེ་ཞིང་། ལུས་མི་འདྲ་བ་མང་པོ་ལ་སེམས་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་དང་བྱད་བཞིན་ཅི་ཡོད་ཅེས་དྲིས་པ་ན། འདི་འདྲའོ་ཞེས་ངོས་བཟུང་གི་མཚན་མ་དང་བྲལ་བར་དྲན་རྟོགས་བརྗོད་མི་ཤེས་པར་སྐྱེ་མེད་དུ་ཧད་དེ་བ། རྟོག་པའི་རྙོགས་མ་མེད་པར་རིག་སྟོང་གསལ་སེང་ངེ། བསལ་བཞག་བསྒྱུར་བཀོད་མེད་པར་ཕྱལ་ལེ་པར་འགྲོའོ། ། དེའི་དུས་སུ་གཞི་རང་གནས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་དང་བྲལ་བ་སྟོན་པའི་གདམས་པ་བློས་གང་བཟོད་འཐད་པའི་རྒྱན་ལུང་རིག་གིས་བརྒྱན་ཏེ་ངོ་སྤྲད་དོ། ། གསུམ་པ་ལ། བྱུང་ས་ལ་བརྟགས་པ་དང་། བྱུང་ཚུལ་ལ་བརྟགས་པ། བྱུང་མཁན་བརྟགས་པ། ཆོས་སྐུ་རང་ངོ་སྤྲད་པའོ། ། དང་པོ་ནི། དེའི་རྗེས་སུ༴ ནས། ཕ་མ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས། སེམས་ཞེས་བྱ་བའི་རིག་རིག་ཏུར་ཏུར་བོ་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་ཚོར་གྱི་རྟོག་པ་ཡུལ་ཉམས་སུ་མྱོང་ཞིང་ཤེས་མཁན་འདི་མེད་པ་བཅིང་མེད་དང་། ཡོད་པ་དངོས་པོའི་ཕྱོགས་གང་ནས་བྱུང་བ་ཡིན་དཔྱོད། མེད་པ་ལས་མི་འབྱུང་སྟེ། རི་བོང་གི་རྭ་ལས་སུ་ཡང་མི་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་ཡོད་པ་ལས་འོས་མ་མཆིས་སྙམ་ན། ཕྱི་འབྱུང་བ་བཞིའི་ཁམས་གང་ནས། དུས་ནམ་བྱུང་བརྟགས་ཡང་འགྲོ་བ་གཞན་སེམས་ཀྱི་ཕ་མ་གང་ཞིག་ལས་སྐྱེས་ནས་བྱུང་བ་ཡིན་དཔྱད། དེ་མི་དྲན་ཀྱང་ཡོད་ངེས་སྙམ་ན། སེམས་ལ་རྒྱུ་ཡོད་ཚེ་འདུས་བྱས་མི་རྟག་པ་ཡིན་པས་འཇིག་པར་ཐལ། དེ་ལྟ་ན་ལས་ལ་བཟང་ངན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། འོ་ན་རྒྱུ་མེད་དོ་སྙམ་ན་ནི་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མེད་ན་འབྲས་བུ་ཡོད་མི་སྲིད་པས་སོ། །སེམས་རང་ལས་བྱུང
Chinese
应成为不是一个人相续的，如同念珠百颗种类相同，体性却不相同一样。然而如果认为仅仅是分别念不同而已，心识还是一样的。那么，遣除分别念的尽头，那些的剩余基础之心，应该像马被驱赶后剩下的牛一样存在，但因为没有见到而被遣除了。还有，三界轮回的众生之心和自己的心，是相同还是相异？如果相同，那么一个解脱则全部解脱，一个死亡则全部死亡等等，会有很多过失。内外众生有很多不同之处，这是为什么？如果不相同，那么会成为所有人都不会对死亡产生同样的疑惑，并且自己快乐、敌人失败时感到高兴等等，虽然种类相同，却无法遍及。即使一个人死亡，所有虫子也应该都活着，用什么来区分这些差别呢？对于身体众多不同，心识不同的差别和面貌是什么这个问题。回答不出“是这样的”，与可以认定的特征相分离，对于忆念、觉悟无法言说，而愣在无生之中。没有分别念的杂乱，觉性空明澄澈。没有去除、安立、改变、造作，而是坦然放任自如。那时，以符合心意的、可以忍受的、合理的庄严，以及教证、理证来装饰，从而开示了基位自住的法性离戏论的诀窍。第三，有对生起之处进行观察，对生起方式进行观察，对生起者进行观察，开示法身自性。第一，从“在那之后”到“父母”之间。所谓心，这个明明白白、鲜活生动、感受苦乐的分别念，体验着对境，并且知晓者，这个无有束缚，存在的事物是从哪一方面产生的呢？不会从无有中产生，如同兔子角不会生长出来一样。然而如果认为只能从有中产生，那么，从外在四大种的哪一个界中，什么时候产生的进行观察，也要观察是从哪一个众生之心的父母所生而产生的。即使不记得，也认为一定存在，那么，如果心有因，则是有为法，是无常的，因此会坏灭。如果那样，业就没有善恶之分了。如果认为没有因，那么就会像虚空中的花朵一样，没有因就不会有果。心从自身产生
English
It would follow that it is not the mental continuum of a single person, just as a hundred beads of a rosary are of the same kind but not of the same essence. However, if you think that it is only the conceptualizations that are different, but the mind is the same, then at the end of the elimination of conceptualizations, that mind that is the remaining basis of those, should exist like an ox left behind after the horses have been driven away, but since it is not seen, it is eliminated. Also, are the minds of sentient beings in the three realms of samsara and your own mind the same or different? If they are the same, then if one is liberated, all are liberated, and if one dies, all die, and so on, there would be many faults. Why are there so many different sentient beings, internal and external? If they are not the same, then it would follow that everyone would not have the same doubts about death, and it would not be pervasive that one is happy when one is happy and happy when one's enemy is defeated, etc., even though they are of the same kind. Even if one person dies, all the worms should still be alive, so what distinguishes these differences? When asked what is the difference and appearance of different minds for many different bodies, one is speechless, unable to remember, realize, or speak, separated from the characteristics of recognition, and stunned into non-birth. Without the confusion of conceptualization, awareness is clear and bright. Without removing, establishing, changing, or fabricating, it goes on naturally and freely. At that time, the key to the nature of the ground's self-abiding, free from elaboration, is pointed out, adorned with ornaments of what is pleasing to the mind, tolerable, and reasonable, and with scriptural and logical proofs. Third, there is examining the place of origin, examining the manner of origin, examining the one who originates, and pointing out the self-nature of the Dharmakaya. First, from "after that" to "parents." The so-called mind, this clear, vivid, and lively conceptualization that experiences happiness and suffering, experiences objects, and the one who knows, this unconstrained, existing thing, from which aspect does it arise? It does not arise from non-existence, just as a rabbit's horn does not grow. However, if you think that it can only arise from existence, then from which realm of the external four elements, when did it arise? Also examine from which parents of another sentient being's mind it was born and arose. Even if you don't remember it, you think it must exist, then if the mind has a cause, it is conditioned, impermanent, and therefore it will perish. If that is the case, then there will be no good or bad in karma. If you think there is no cause, then it will be like a flower in the sky, without a cause there will be no result. The mind arises from itself.