Tibetan
གིས་ཀྱང་དེ་དག་བྱེད་པོ་བྲལ་བར་གསང་བ་ཡེ་ཤེས་ཙམ་དུའང་གྲུབ་པ་མེད་པའི་དམིགས་གཏད་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ཧར་སངས་བས་དགོངས་པ་མངོན་དུ་གྱུར་དངོས་གྲུབ་རང་ལ་བརྙེས་པར་འགྱུར་རོ༔ སེངྒེ་རྩལ་རྫོགས་ལས༔ རྫོགས་ཆེན་གསང་སྔགས་ངོ་བོ་ཉིད༔ མཆོད་པའི་དངོས་གྲུབ་མི་འབྱུང་སྟེ༔ ཟིལ་གནོན་རྣམ་པ་གསུམ་ལ་ཐུག༔ ཅེས་དང་༔ ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའ་མཉམ་པ་ལས༔ ཆོས་ཉིད་རང་རིག་དོན་ཤེས་ན༔ དུག་ལྔ་ཡེ་ཤེས་རྩིས་ཟིན་པས༔ ཉོན་མོངས་རང་རྒྱུད་ཟིལ་གནོན་ཉམས༔ བ་མོ་ལ་ནི་ཉི་ཤར་འདྲ༔ སྣང་བ་ཆོས་དབྱིངས་ཉམས་མྱོང་ནི༔ སྒྱུ་མ་འདྲ་སྟེ་དངོས་པོ་མེད༔ ལྟ་བ་གདེང་ལྡན་ཉམས་མྱོང་བ༔ སྤྲིན་དང་ཆུ་བུར་ཉམས་མྱོང་འདྲ༔ ཞེས་སོ༔ གསུམ་པ་གྲོལ་བ་ཅིག་ཆོད་ཀྱིས་འདུལ་བ་ནི༔ དེ་ལྟ་བུའི་བདུད་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལྟ་བ་ཀློང་དུ་མ་གྱུར་བས་ལན་པས་ན༔ ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཀློང་གི་རྒྱུད་ལས༔ བདུད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱང་༔ ལྟ་བའི་བདུད་ཉིད་གཅིག་པུ་ཡིན༔ དེ་ཕྱིར་ལྟ་བ་དམན་པའི་བདུད༔ ཅེས་སོ༔ དེས་ན་ལྟ་བ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་འཁོར་བ་ཉིད་སྒྲིབ་པའི་ཚུལ༔ མྱང་འདས་ཉིད་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚུལ་དུ་རྫོགས་པར༔ དེ་གཉིས་ཀྱང་མཐོང་བ་ཡང་ལོག་གི་ཚུལ་དུ་རྫོགས་པར་ཤེས་ནས་རེ་དོགས་དབྱིངས་སུ་གཅོད་པ་དང་བསམ་ན་བློ༔ བསྒོམ་ན་འཆིང་རྒྱ༔ དགག་ན་རྩོལ་བ༔ སྒྲུབ་ན་ཚི་ཆད༔ རྟོགས་ན་འཁོར་བ༔ བཞག་ན་གྲོལ་བའི་ཚུལ་ཤེས་པས་གདེངས་ཀྱིས་གང་བྱུང་མེད་སྣང་བསླུ་ཆོས་སུ་ཤེས་པས་ཟིལ་གྱིས་མནན་ནོ༔ དེའི་འབྲས་བུ་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ངོ་བོ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ༔ བདེ་བ་འཁོར་ལོ་ལས༔ ལྟ་སྒོམ་བདུད་ནི་དེ་དག་ཀྱང་༔ རང་བྱུང་ཆོས་སྐུ་འདི་རྟོགས་པས༔ གང་བྱུང་ཟིལ་གནོན་རང་བརླགས་པས༔ འབྲས་བུ་ཡེ་ཤེས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ༔ རྟོགས་ན་རང་བྱུང་ཆོས་སྐུ་ཡིན༔ དེ་ཕྱིར་དོན་དྲན་བདུད་མེད་པས༔ ཟིལ་གྱིས་མནན་པས་ཐབས་མི་དགོས༔ ཞེས་སོ༔ གསུམ་པ་དགོངས་པའི་ངོ་བོ་ནི༔ དེ་ལྟ་བུའི་ཐབས་དག་ལས་རང་ཤར་བ་སྟེ༔ རང་སེམས་སྙིང་པོ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་གཤིས་ཐོག་ཏུ་སླེབ་པ་ལས་དམིགས་གཏད་མཚན་མའི་གཟུང་བྱ་མེད་དེ༔ མཉམ་བཞག་ཏུ་གཉིས་སྣང་མེད་པའི་ཅི་ཙམ་དུ་འཛིན་རྩོལ་བསྒོམ་དམིགས་ཡོད་རང་ལ་ཡང་དག་པ་མིན་ནོ༔ ཡེ་ཤེས་གཏིང་རྫོགས་ལས༔ རྫོགས་ཆེན་གོལ་ས་བཅད་པའི་ཕྱིར༔ ཡེ་ཤེས་བསྒོམ་མེད་དག་ཏུ་རབ་རྟོགས་ན༔ རང་སེམས་དོན་རྟོགས་སྙིང་པོ་ཆོས་སྐུ་ལས༔ བསྒོམ་བྱའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་གུད་ན་མེ
Chinese
也因為那些無有作者，僅僅是秘密智慧，沒有任何成立的，所有目標和相都徹底清淨，因此證悟了密意，將會獲得本自具有的成就。出自《獅子力圓滿》：「大圓滿秘密咒的自性，不會產生供養的成就，而是歸結於三種威懾。」等等。出自《智慧虛空等性》：「如果了知法性自明之義，五毒就被算作智慧，煩惱自性威懾消退，如同陽光照在雪山上。顯現法界之體驗，如同幻象沒有實質。具有見解信心的體驗，如同雲和水泡的體驗。」等等。第三，以決斷解脫來調伏，因為所有那些魔都是由於沒有將見解轉為法界之故。出自《普賢法界續》：「魔的十八種行為，唯一是見解之魔。因此，是見解低劣之魔。」等等。因此，見解自明智慧中，輪迴本身是遮蔽之相，涅槃本身是功德之相而圓滿。了知這兩者也是顛倒之相而圓滿，從而將希望和恐懼斷於法界，如果思維則是愚癡，如果修持則是束縛，如果遮止則是造作，如果成辦則是徒勞，如果了悟則是輪迴，如果安住則是解脫，了知這些道理，以信心將一切顯現都視為欺騙之法而加以威懾。其果報是獲得智慧法身自性任運成就之果位。出自《安樂輪》：「見修之魔也是如此，由於證悟了這自生法身，一切顯現威懾而自滅，果報是智慧任運成就。如果了悟則是自生法身，因此沒有憶念之魔，以威懾故不需要方便。」等等。第三，密意的本質是，從那樣的方便中自然生起，從自心精華到達法身本性之處，沒有目標和相的所取，在等持中沒有二取顯現，無論如何執著、勤作、修持、目標，都不是真實的。出自《智慧深奧圓滿》：「為了斷除大圓滿的歧途，如果徹底了悟無修之智慧，從自心了義精華法身中，沒有另外可修的智慧法身。」
English
Also, because those are without an agent, merely secret wisdom, without any establishment, all targets and signs are completely purified, therefore, having realized the intention, one will attain the naturally present accomplishment. From 'Lion's Strength Perfection': 'The very nature of the Great Perfection secret mantra, the accomplishment of offerings does not arise, but it culminates in the three types of subjugation.' And so on. From 'Wisdom Equal to Space': 'If the meaning of self-aware dharmata is understood, the five poisons are counted as wisdom, the afflictions' own nature is weakened by subjugation, like the sun rising on a snow mountain. The experience of appearance as dharmadhatu is like an illusion, without substance. The experience of view with confidence is like the experience of clouds and bubbles.' And so on. Third, taming with decisive liberation: because all those demons are due to not transforming the view into the expanse, from the 'Kuntuzangpo Expanse Tantra': 'Even the eighteen actions of demons, the demon of view alone is the one. Therefore, the demon of inferior view.' And so on. Therefore, in the wisdom of self-aware view, samsara itself is the aspect of obscuration, nirvana itself is the aspect of qualities, being perfected. Knowing that these two are also the aspect of inversion, being perfected, thereby cutting off hope and fear in the expanse, if one thinks, it is foolishness; if one meditates, it is bondage; if one rejects, it is effort; if one accomplishes, it is futility; if one realizes, it is samsara; if one abides, it is liberation, knowing these reasons, with confidence, knowing whatever arises as deceptive phenomena, one subdues them. The result of that is that one will attain the accomplishment of the spontaneously present nature of the wisdom dharmakaya. From 'Bliss Wheel': 'The demons of view and meditation are also like that, by realizing this self-born dharmakaya, whatever arises is subjugated and self-liberated, the result is the spontaneously present wisdom. If one realizes, it is the self-born dharmakaya, therefore there is no demon of remembrance, because of subjugation, there is no need for means.' And so on. Third, the essence of intention is: arising naturally from such means, from the essence of one's own mind, reaching the nature of the dharmakaya, there is no object to be grasped with targets and signs, in equipoise there is no dualistic appearance, no matter how much one clings, strives, meditates, or aims, it is not authentic in itself. From 'Wisdom Profound Perfection': 'In order to cut off the wrong paths of the Great Perfection, if one thoroughly realizes the wisdom of non-meditation, from the essence of one's own mind, the meaning of the dharmakaya, there is no separate wisdom dharmakaya to be meditated upon.'
Tibetan
ད༔ ཅེས་པ་ལྟར་རོ༔ དེ་ལྟར་བཞག་པའི་ཐོག་མར་ཞི་ལྷག་ཟུང་དུ་ཆུད་ནས་མཉམ་བཞག་གི་ཚེ་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ལ་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བར་གཉིས་འཛིན་རང་སར་གྲོལ་བ་ནི་སྣང་སྲིད་གཞིར་བཞེངས་ཀྱི་དགོངས་པ་གནས་ལུགས་དང་པོ་ཤར་བ་ཡིན་ལ༔ དེ་ནས་ཡང་སྤངས་རྟོགས་གཉུག་བསྲིང་སྟེ་གོམས་པས༔ བར་དུ་སྣང་སྲིད་གཞིར་བཞག་དུ་སོང་ནས་མཉམ་རྗེས་ཁྱད་མེད་དུ་གྱུར་སྒོམ་ཆེན་བསྒོམ་གྱིས་མི་གཏོང་བར་གདེངས་ཐོབ༔ ཡང་གོམས་མཐོང་ཇེ་བཟང་གི་ངེས་པས་ཁམས་གསུམ་ཡོངས་གྲོལ་དུ་འཆར་བས་འཁོར་བ་མིང་མེད་དུ་འགྱུར་བའི་གདེངས་ཐོབ༔ མཐར་ནི་ཡིད་ལ་བྱ་རྒྱུའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བོར་བ་དང་༔ ཡང་གོམས་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཀུན་ནས་ལྡང་བའི་དྲི་མ་སྒོ་གསུམ་ལ་མངོན་གྱུར་དུ་མེད་པས་སྲིད་གསུམ་ཀ་དག་གི་དགོངས་པ་ཤར་བ་ཞེས་བྱའོ༔ འདི་ལ་ཁྱད་པར་ནི་སྔ་མ་ལ་མཉམ་བཞག་དུ་འཁྲུལ་སྣང་ཡོད་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་ལ་ཟློ་ཐུབ་པ་ཙམ་དང་༔ དེ་ནས་རྗེས་ཐོབ་དུའང་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དེའི་ངང་ཚུགས་མི་ཤོར་བ་དང་༔ དེ་ནས་མཉམ་བཞག་དུ་འཁྲུལ་སྣང་འཁྲུལ་འཛིན་འགགས་པ་དང་༔ དེ་ནས་མཉམ་རྗེས་གང་དུའང་སྲིད་གསུམ་ཀ་དག་འབའ་ཞིག་ཏུ་འཆར་བ་ཡིན་ནོ༔ རིན་པོ་ཆེ་སྤུངས་པ་ཡི་རྒྱུད་ལས༔ བཞག་ཐབས་མན་ངག་རྣམ་བཞི་ཡིས༔ རིག་པ་རྟེན་མེད་གནས་སུ་བཞག༔ དེ་དོན་དགོངས་པ་རྣམ་བཞི་ཡི༔ སྣང་སྲིད་ཆོས་ཀུན་གདར་ཤ་བཅད༔ དུས་ཚོད་གང་ཟག་རྣམ་བཞི་ཡིས༔ ཆོས་རྣམས་ཀུན་ལ་རང་བྱན་ཚུད༔ དག་ལུགས་གྲོལ་ལུགས་རྣམ་བཞི་ཡི༔ ཉོན་མོངས་རྣམས་ལས་རང་དབང་བསྒྱུར༔ ཞེས་སོ༔ གཞན་དུ་སྣང་བ་ཡུལ་གྱི་བློ་ཅན་ལ་ཚན་དུ་ཕྱེ་བས་བསྟན་ཀྱང་༔ རང་སྣང་གི་བློ་ཅན་ལ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ༔ བཞག་ཐབས་དང་གྲོལ་ལུགས་བཞིན་ནོ༔ འདི་ལས་གཞན་དུ་དགོངས་པ་དང་པོ་ལ་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བློ་ཐོག་ཏུ་བུང་གི་ཤར་ནས་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་གང་སྣང་ལམ་དུ་བྱས་དེ་གང་ལའང་ཐོགས་པ་མེད་པར་གྱུར་ནས་ཉོན་མོངས་ཤར་བ་དང་ཡེ་ཤེས་ཤར་བ་ཁྱད་མེད་པར་ཉོན་མོངས་ཡེ་ཤེས་སུ་གྲོལ་བར་ཕྱེད་ཐུབ་པས་མི་གནོད་པ་དང་༔ གཉིས་པ་ལ་གཞི་བཞག་དུ་སོང་ནས་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ཡོད་དམ༔ སྤྲོས་པ་མེད་པའི་གཞི་དངོས་པོའི་གཤིས་ཀྱི་ངང་ལ་ལྷན་ནེར་གནས་ནུས་ནས་ཉོན་མོངས་རྩོལ་མེད་དུ་གྲོལ་ཐུབ་པ་དང་༔ དེ་ནས་དགོངས་པ་ཁམས་གསུམ་ཡོངས་གྲོལ་དུ་ཤར་ཏེ༔ རྟོགས་ལྡན་གྱི་ངོར་མ་གྲོལ་བ་ཆ་ཙམ་ཡང་མེད་པར་རྟོགས་པ་དང་༔ མཐར་གནས་འགྱུར་ཐོབ་ནས་ལས་ཉོན་བག་ཆགས
Chinese
ད༔ 如是说。 如此安住之初，止观双运，于等持之时，对于轮回涅槃之法，远离分别思择之戏论，二取于自性解脱，此乃显现世间立基之意，第一个实相生起。 之后，又断证相续，串习之故，中间显现世间立基，于等持后得无有差别，大瑜伽士不舍弃修持而获得定解。 又因串习见解日渐增上之故，三界显现为完全解脱，获得轮回变为无名之定解。 最终，舍弃心中所作一切法，又因串习，烦恼一切生起之垢染，于三门中无有显现，故称三有本净之意生起。 此处差别在于，前者于等持中有错觉显现，然仅能于法性中遮止，之后于后得中，亦不失彼各别了知之智慧体性，之后等持中错觉显现错觉执着止息，之后等持后得任何时候，皆显现三有本净唯一。 珍宝积聚续云： 安住方便诀窍四， 觉性无依处安住， 彼义意趣有四种， 显有诸法断好坏， 时间有情有四种， 诸法皆能自掌握， 清净方式解脱式， 烦恼之中得自在。 如是说。 他处，对于显现外境之心者，虽以分门别类而宣说，然对于自显之心者，并非没有，如安住方便与解脱方式。 除此之外，于第一意，轮回涅槃一切法，如蜂拥般于心中生起，随分别思择之所显现而为道用，彼于任何亦无有阻碍，烦恼生起与智慧生起无有差别，能分辨烦恼解脱为智慧故无有损害。 第二，已成基之故，有分别思择之戏论吗？于无有戏论之基，实物之自性中，能安住任运，故能无勤解脱烦恼。 之后，三界完全解脱之意生起，于证悟者前，无有丝毫未解脱而证悟。 最终获得住处转变，业惑习气
English
D. Thus it is said. In the beginning of settling in this way, when stillness and insight are combined, at the time of equipoise, the clinging to duality is liberated in its own place, free from the elaboration of conceptual judgment on the phenomena of samsara and nirvana. This is the first arising of the intention of establishing the basis of appearance and existence, the first reality. Then, again, by continuously cultivating abandonment and realization, and through familiarity, in the middle, appearance and existence become established as the basis, and equipoise and post-equipoise become inseparable. One gains confidence by not abandoning the great meditation. Again, due to the certainty of increasingly improving familiarity and vision, the three realms appear as completely liberated, and one gains the confidence that samsara becomes nameless. Finally, all the dharmas to be done in the mind are abandoned, and again, through familiarity, the defilement of all arising afflictions does not manifest in the three doors, so it is said that the intention of the three existences being primordially pure arises. The difference here is that in the former, there is illusory appearance in equipoise, but one can only ward it off in the state of dharmata. Then, in post-equipoise, one does not lose the nature of that wisdom that individually realizes. Then, in equipoise, illusory appearance and illusory clinging cease. Then, in both equipoise and post-equipoise, only the three existences being primordially pure appear. The Tantra of the Heap of Jewels says: With four methods of settling, awareness is settled in a supportless place. The meaning of that is four intentions, all phenomena of appearance and existence are judged. With four times and individuals, all dharmas are completely mastered. With four ways of purifying and liberating, one gains freedom from all afflictions. Thus it is said. Elsewhere, although it is taught by dividing into categories for those with minds focused on external objects, it is not that it does not exist for those with minds focused on self-appearance, just like the methods of settling and liberating. Other than this, in the first intention, all the dharmas of samsara and nirvana arise in the mind like a swarm of bees, and whatever appears in conceptual judgment is used as the path, and one becomes unobstructed in anything. There is no difference between the arising of afflictions and the arising of wisdom, and one is not harmed because one can distinguish between afflictions being liberated as wisdom. Secondly, because it has become the basis, is there elaboration of conceptual judgment? One is able to abide effortlessly in the nature of the basis of reality without elaboration, and thus one is able to effortlessly liberate afflictions. Then, the intention of the three realms being completely liberated arises, and one realizes that there is not even a small part that is not liberated in the presence of the realized one. Finally, one obtains the transformation of the abode, karmic afflictions, and habitual tendencies.