Tibetan
སྤྱི་དང་ཙིཏྟ་རྩ་ནད་ན༔ མ་བཅོས་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་གནས༔ ཞེས་དང་༔ ཕྲ་བཀོད་ལས༔ གཞལ་ཡས་ཆེན་པོ་དེ་བཞི་ན༔ གསང་སྔགས་ཀུན་གྱི་གསང་ཆེན་གནས༔ ཞེས་དང་༔ ངོ་སྤྲོད་སྤྲས་པ་ལས༔ དོན་ནི་རང་གི་ལུས་དཀྱིལ་ན༔ སྙིང་ནང་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོར་བཞུགས༔ ཞེས་དང་༔ རྩལ་རྫོགས་ལས༔ ཙིཏྟ་རིན་ཆེན་གཞལ་ཡས་དང་༔ རིན་ཆེན་རྩ་ཡི་གཞལ་ཡས་དང་༔ རྣམ་དག་དུང་ཁང་གཞལ་ཡས་དང་༔ བྲི་ཀུ་ཏ་ཡི་གཞལ་ཡས་སོ༔ གཞལ་ཡས་ཆེན་པོ་དེ་རྣམས་ན༔ རིག་པའི་ངོ་བོ་རྩལ་ལྟར་གནས༔ ཞེས་དང་༔ ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱམས་ཀྱི་རྒྱུད་དང་ཕྲ་བཀོད་ཆེན་པོ་མཐུན་པར༔ རིན་ཆེན་ཟུར་བརྒྱད་གཞལ་ཡས་དང་༔ འགྱུ་བྱེད་རྩ་ཡི་གཞལ་ཡས་དང་༔ དུང་ཁང་བྷནྡྷའི་གཞལ་ཡས་དང་༔ ལྟ་བྱེད་མིག་གི་གཞལ་ཡས་ཁང་༔ གཞལ་ཡས་ཆེན་པོ་དེ་བཞི་ན༔ གསང་སྔགས་ཀུན་གྱི་གསང་ཆེན་གནས༔ ཞེས་དང་༔ རབ་འབྱམས་ལས༔ རང་ལ་ཚུར་བལྟས་ཆོས་སྐུའི་ཡུལ༔ རང་གི་བྱང་ཁོག་སྟོད་ན་གནས༔ ཞེས་དང་༔ ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་སྐུ་ཡི་ཡུལ༔ རང་གི་མགོ་ཡི་དུང་ཁང་ཡིན་༔ ཞེས་དང་༔ སྤྲུལ་སྐུའི་བཞུགས་གནས་སྒལ་ཚིགས་སོ༔ ཡེ་ཤེས་ཟང་ཐལ་མིག་གི་དཀྱིལ༔ ཞེས་སོ༔ དེ་ལྟར་གང་གནས་པའི་ཚིག་གི་རྣམ་བཅད་ཀྱིས་གཞན་སེལ་བར་ནི་རྒྱུ་མཚན་ཀུན་ཏུ་ཡང་སྐུ་ལ་ཐུགས་མེད་པ་དང་༔ ཐུགས་ལ་སྐུ་དང་འོད་ཟེར་མེད་པ་མིན་ཏེ༔ དེས་ན་གང་དུའང་ཡེ་ཤེས་སུམ་ལྡན་གྱི་ཚུལ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གསུམ་འདུ་འབྲལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་སྐུ་གསུམ་དགུ་སྤྲུགས་སུ་ལྡན་པའི་ཆའི་ཆེ་ཆུང་ངམ་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་ཡང་གཞི་དབྱིངས་ཆོས་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐུགས། ལམ་དབྱིངས་རྩ་ནས་སྣང་བས་ཕྱི་ནང་གི་བརྡ་སྤྲོད་ཀྱི་གསུང་། འབྲས་དབྱིངས་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྤྲུལ་སྐུ་ཡིན་པས་སྐུར་བཤད་པ་དང་༔ ཡང་གཞི་དབྱིངས་ཀྱིས་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་རྟེན་བྱེད་པས་སྐུ། ལམ་གྱིས་བརྡའ་སྤྲོད་པས་གསུངས། འབྲས་བུ་བྲལ་དག་གི་ཆོས་སྐུར་ཐུགས་སུ་སྦྱར་བ་ཏེ་དབྱིངས་རིག༔ ཐིག་ལེར་གྲུབ་པའི་ཐུགས་གསུང་སྐུ་རིམ་དང་རིམ་མིན་དུ་བཞག་ཚུལ་དང༔ དེ་དག་གི་འོད་གསལ་ལས་ཕྱི་ནང་གི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ནས་སྙིང་ཀ་ཐུགས་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ལྟོས་འཇོག་ནང་ཚན་གྱི་བཟུང་སྟེ་སྙིང་ཀ་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་བཞག་ཅིང་ཐིག་ལེའི་རྣམ་པར་བཞུགས་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་མགྲིན་པ་དང་རྩ་གནས་གསུང་གི་ནང་གི་ཐུགས་རྗེ་སྤྲུལ་སྐུའི་ལུས་དཀྱིལ་དང་། ཕྱིར་ཟང་ཐལ་གྱི་སྐུའམ་སྤྲུལ་སྐུར། ཞི་བའི་རང་མདངས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་ལོངས་སྐུར་མཛད་དེའི་ལྷ་སྐུའི་སྒྱུ་མ་ལས་ངོ་
Chinese
总的来说，在心（藏文：ཙིཏྟ་）脉疾病中，存在着未被改造的清净法性。以及，在《细部布置》中说：四座大宫殿中，存在着所有密咒的最深秘密。以及，在《介绍装饰》中说：要点在于自己的身体坛城中，智慧大乐安住在心中。以及，在《力量圆满》中说：心珍宝宫殿，珍宝脉宫殿，清净海螺宫殿，以及眉间的宫殿。在这些大宫殿中，觉性的自性如力量般存在。以及，与龙钦饶绛（藏文：ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱམས་）的续部和《细部布置大部》相一致：珍宝八角宫殿，流动脉宫殿，海螺宝瓶宫殿，以及观看之眼的宫殿。在这四座大宫殿中，存在着所有密咒的最深秘密。以及，在《广大》中说：向内观照自身是法身的境界，它位于自身的胸腔上部。以及，圆满受用身的境界，是自己头部的海螺。以及，化身的住所是脊椎。智慧通彻之境在眼睛中央。如此这般，以所安住之处的词语区分来排除其他，是由于任何情况下，身体没有心，以及心没有身体和光芒都不是这样的；因此，无论在哪里，智慧三身的自性，身语意三者不可能分离，因此，三身九转都具备，从大小的角度来说，或者从基道果的角度来说，最根本的本初法身坛城是心。道之本初从脉中显现，是内外交流的语。果之本初是这两者的化身，因此说是身。并且，根本的本初是道和果的所依，因此是身。道是交流，因此是语。果与离垢法身结合为心，即界智。以明点成就的心语身次第和非次第的安立方式，以及从这些的光明中，内外所有的续部都将心要、心、法身作为内在的参照，将心要安立在心轮中，并以明点的形式安住，从喉咙和脉络处，语的内在是慈悲化身的身体坛城，向外则是通彻之身或化身。寂静自性的忿怒尊作为报身，从那里的本尊幻化中……
English
Generally, in diseases of the citta (Tibetan: ཙིཏྟ་) channels, the unmodified, pure nature of reality abides. And, in the 'Detailed Arrangement,' it says: In those four great palaces, the deepest secret of all mantras resides. And, in the 'Introduction Ornamented,' it says: The point is that within one's own body mandala, great wisdom bliss dwells in the heart. And, in the 'Perfection of Power,' it says: The citta precious palace, the precious channel palace, the pure conch palace, and the palace of the brow. In those great palaces, the essence of awareness abides like power. And, in accordance with the tantra of Longchen Rabjam (Tibetan: ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱམས་) and the 'Great Detailed Arrangement': The precious eight-cornered palace, the moving channel palace, the conch bhāṇḍa palace, and the viewing eye's palace. In those four great palaces, the deepest secret of all mantras resides. And, in the 'Vastness,' it says: Looking inward at oneself is the realm of the dharmakāya, it resides in the upper part of one's chest. And, the realm of the saṃbhogakāya is the conch of one's head. And, the dwelling place of the nirmāṇakāya is the spine. The all-penetrating wisdom is in the center of the eye. Thus, distinguishing what abides by means of the words that exclude others is because in all circumstances, it is not the case that the body is without mind, or that the mind is without body and light; therefore, wherever the nature of the three wisdom bodies is, the three—body, speech, and mind—are inseparable, so the three bodies are fully endowed with nine aspects, from the perspective of size, or from the perspective of ground, path, and result, the most fundamental primordial dharmakāya maṇḍala is the mind. The ground of the path manifests from the channels, it is the speech of inner and outer communication. The ground of the result is the nirmāṇakāya of these two, therefore it is said to be the body. Furthermore, the fundamental ground supports the path and result, therefore it is the body. The path is communication, therefore it is speech. The result is combined with the dharmakāya of separation and purity as the mind, that is, the realm of wisdom. The way in which the heart, speech, and body are established in order and out of order, accomplished as bindus, and from the luminosity of these, all the inner and outer tantras take the heart essence, mind, and dharmakāya as an inner reference, establishing the heart essence in the heart chakra, and abiding in the form of bindus, from the throat and channel places, the inner compassion of speech is the body mandala of the nirmāṇakāya, and outwardly it is the all-penetrating body or nirmāṇakāya. The wrathful one of the peaceful self-radiance is made into the saṃbhogakāya, from the illusion of that deity form...
Tibetan
བོ་ངོ་བོ་སྐུའི་ཚུལ་དུ་སྙིང་ཀ་ན་བཞུགས་རང་བཞིན་འོད་དུ་རྩ་ན། ཐུགས་རྗེ་སྒྲོན་མར་བྷྲི་ཀུ་ཏ་ན་བཞུགས་སྐུར་བཤད་པ་ལྟོས་འཇོག་ནང་ཚན་གྱི་ཁྱད་མ་འབྱེད་པའི་བློ་ཐག་གི་སྤུན་བཞིན་འཛིང་ནས་གར་ཐོད་དུ་སྨྲ་བ་དང་༔ ཡང་ཐེ་ཚོམ་གྱིས་ཆོས་སྤངས་པའི་གང་ཟག་གི་ཁ་བདུད་ཀྱིས་ཕྱེ་བ་ལ་ནི་ཡ་མཚན་ཅི་ཡང་མི་མངོན་པར་སྙིང་རྗེའི་ཡུལ་དུ་གནས་སོ༔ འདིའི་དགོངས་པ་ནི་རྒྱུད་སྡེ་གོང་འགྲིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་དུ་ཡོད་ལ༔ དེ་ལྟར་ན་གོང་དུ་སྙིང་ཀའི་ཞི་བ་ཆོས་སྐུར་བྱས་པ་ནི་ཆོས་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྙིང་ལ་བཞུགས་པའི་སྤྱི་སྒྲར་སོང་བས་ཡིན་གྱི་དོན་དུ་ཞི་ཁྲོ་གཉིས་ཀ་ཆོས་སྐུའི་ལོངས་སྐུ་དང་༔ ལོངས་སྐུའི་ཆོས་སྐུར་དོན་གཅིག་གིས་རང་སྣང་ལོངས་སྐུ་ཡིན་པས༔ རང་ཤར་ལས༔ ཆོས་སྐུའི་ལོངས་སྐུ་ནི་འོད་ལྔའོ༔ ཞེས་དང༔ ལོངས་སྐུའི་ཆོས་སྐུ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་སྣང་བ་མ་འགགས་པར་སང་ངེ་གནས་པའོ༔ ཞེས་དང་༔ སྙིང་གི་དགོངས་པ་ལས་ཀྱང་༔ སངས་རྒྱས་རིགས་ལྔ་རང་གི་སྙིང་གི་ནང་ན་བཞུགས་སོ༔ ལོངས་སྐུ་ཡིན་ནོ༔ ཞེས་པ་ཡིན་པས་དེ་ཟུང་འཇུག་གི་ལྷ་སྐུའི་ངོ་བོ་སྐུར་བཞུགས་པ་དང་མི་འགལ་ལོ༔ ཡང་རང་བཞིན་གསུང་འོད་ཀྱི་ཐིག་ལེར་བཞུགས་པའི་ཕྱི་ནང་གི་ཁྱབ་པར་ལས་འབྱུང་བཞིའི་ས་བོན་ནམ་ཕ་མའི་རྒྱུའི་ཐིག་ལེ་ལ་ལྟོས་པའི་དོན་དམ་གྱི་ཐིག་ལེ་ཡེ་ཤེས་དང་དེའི་རང་གདངས་ལ་ལྟོས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀུན་རྫོབ་རྒྱུའི་ཐིག་ལེ་ཡིག་འབྲུའི་རྣམ་པར་གནས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དཔའ་བོ་མཁའ་འགྲོའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ནི་ཕྱེད་སྤྲུལ་ལོངས་སྐུ་དང་༔ འདི་དང་ཐུགས་རྗེ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་གཞུང་པ་ན་བཞུགས་པ་ཚུལ་མཚུངས་སོ༔ ཡང་ཡེ་ཤེས་ཟང་ཐལ་གྱི་སྐུ་ནི་ཆོས་སྐུའི་སྤྲུལ་སྐུ་དང་༔ སྤྲུལ་སྐུའི་ཆོས་སྐུ་དོན་གཅིག་པས་དེ་ཉིད་ཡིན༔ རང་ཤར་ལས༔ ཆོས་སྐུའི་སྤྲུལ་སྐུ་ནི་མིག་གི་དབང་པོའི་མཐོང་བ་མ་འགགས་པའོ༔ ཞེས་དང་༔ སྤྲུལ་སྐུའི་ཆོས་སྐུ་ནི་སྒྲོན་མ་གཉིས༔ ཞེས་སྤྲུལ་སྐུའི་ངོ་བོ་ནི་ཐུགས་རྗེ་ཀུན་ཁྱབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན༔ དེའི་རང་གདངས་སུ་གནས་པས་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་བཞག་པར་མཛད་པའོ༔ གསུམ་པ་གཞན་གྱི་ལོག་རྟོག་བསལ་བ་ནི༔ འདིར་ཆོས་ཉིད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་སྟོན་པའི་རྡོ་རྗེའི་གནས་ལ་བློ་གྲོས་སྐྱེས་སྦྱངས་ཀྱི་མིག་བུ་མ་དག་ཅིང་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་ཐེག་མཆོག་དང་ལས་འབྲེལ་མེད་པ་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་ཀྱི་རྟོག་གེ༔ སུན་ཅི་ཕྱིན་དུ་རྒོལ་བའི་ཚིག་དོན་ལྷུར་ལེན་ཅིང་ཆོས་སྤངས་ཆེ
Chinese
本性以法身之形式安住于心间，自性为光明之脉。慈悲之灯于眉间安住，如是宣说之身，如同不分别相对范畴之智慧兄弟般争执，于嘎热托（Gar Thod）中宣说。又，以疑惑舍弃佛法之人，其口为魔所开，对此不显现任何稀奇，安住于悲悯之境。此之密意乃因续部次第井然，故可堪观察。如是，先前将心间之寂静作为法身，乃因法身坛城安住于心之总称故，实则寂静与忿怒二者皆为法身之报身，报身之法身以一义而为自显报身故。自显中云：法身之报身为五光。又云：报身之法身乃五智之显现不灭，明朗安住。心之密意中亦云：五部佛安住于自心之中，是报身。如是，与双运之本尊身之体性安住并不相违。又，于自性语光明之明点中安住，于内外之遍布中，观待业生四元素之种子，或父母之因之明点，观待胜义之明点智慧及其自性光明，观待世俗因之明点，字母之形式安住，依此于勇士空行之城市中任运成就，乃半化身报身。此与慈悲化身安住于中脉相同。又，智慧通彻之身乃法身之化身，化身之法身意义相同，故即是彼。自显中云：法身之化身乃眼根之见不灭。又云：化身之法身乃二灯。如是，化身之体性乃慈悲周遍之智慧。于彼之自性光明中安住，故观待于彼而安立。第三，遣除他人之邪分别念：于此，对于显示法性不可思议之金刚处，智慧生起修习之眼未清净，且与金刚藏之殊胜乘无有联系，向外看之分别念，极力争辩驳斥之词义，执为要点，舍弃佛法之大
English
The essence dwells in the heart as the Dharmakaya, its nature being light in the channels. The lamp of compassion dwells in the bhrkuti, the body thus described. Like brothers of wisdom who do not differentiate between relative categories, they argue and speak wildly. Moreover, for a person who abandons the Dharma due to doubt, whose mouth is opened by demons, nothing wondrous appears; they dwell in the realm of compassion. The meaning of this is that the tantras are arranged in order, so it can be examined. Thus, previously, the peace of the heart was made the Dharmakaya because the mandala of the Dharmakaya dwells in the heart as a general term. In reality, both peace and wrath are the Sambhogakaya of the Dharmakaya, and the Dharmakaya of the Sambhogakaya is the self-appearing Sambhogakaya with one meaning. In "Self-Arisen" it says: "The Sambhogakaya of the Dharmakaya is the five lights." And: "The Dharmakaya of the Sambhogakaya is the unceasing appearance of the five wisdoms, abiding clearly." Also, in the meaning of the heart, it says: "The five Buddha families dwell within one's own heart. It is the Sambhogakaya." Thus, it is not contradictory to the nature of the deity body of union residing as a body. Furthermore, dwelling in the bindu of the self-nature speech and light, in the inner and outer pervasiveness, depending on the seed of the four elements of karma or the bindu of the cause of parents, the ultimate bindu wisdom and its own radiance, depending on the conventional bindu of wisdom, abiding in the form of letters, by relying on this, spontaneously accomplishing in the city of heroes and heroines is the half-emanated Sambhogakaya. This is similar to the way the compassionate Nirmanakaya dwells in the central channel. Moreover, the body of pristine wisdom is the Nirmanakaya of the Dharmakaya, and the Dharmakaya of the Nirmanakaya is the same in meaning, so it is that. In "Self-Arisen" it says: "The Nirmanakaya of the Dharmakaya is the unceasing sight of the eye faculty." And: "The Dharmakaya of the Nirmanakaya is the two lamps." Thus, the nature of the Nirmanakaya is the all-pervading wisdom of compassion. Abiding in its own radiance, it is established in relation to that. Third, refuting the wrong conceptions of others: Here, for the vajra place that shows the inconceivable nature of reality, the eye of wisdom born from study is not pure, and there is no connection with the supreme vehicle of the vajra essence, the outwardly looking conceptualization, taking the words and meanings of refuting arguments as important, abandoning the great Dharma.