Tibetan
ང་བཞིན་ནི། །སྤྲོས་བྲལ་དངོས་པོ་སྟོང་པ་ལས། །སྲོག་དང་ཤེད་ཅན་བྱེད་པ་པོ། །སེམས་ཅན་པ་ལ་སོགས་པར་སྣང་། །མིག་ནད་ངོ་ལ་རྫས་ལྟར་སྣང་། །འཁྲུལ་པ་ཁོ་ན་སྣང་བར་ཟད། །དེ་བཞིན་སྔགས་ཀྱི་ལྟ་བ་ཡང་། །ཆོ་འཕྲུལ་མང་པོ་ཅིར་འཕྲུལ་བ། །སྣང་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལ། །འཁྲུལ་པ་སྣ་ཚོགས་སྣང་བར་ཟད། །རྣལ་འབྱོར་ཅན་གྱིས་དེ་ལྟར་ལྟ། །ཇི་ལྟར་མགལ་མེའི་རང་བཞིན་ནི། །གང་དག་ལག་ན་མགལ་མེ་ཐོགས། །བསྐོར་ན་འཁོར་ལོའི་རྒྱུན་ལྟར་སྣང་། །དེ་ལ་འཁོར་ལོའི་རང་བཞིན་མེད། །དེ་བཞིན་སྔགས་ཀྱི་ཆོ་འཕྲུལ་ཡང་། །མི་མཉམ་མཉམ་པའི་རང་བཞིན་ལས། །ཇི་ལྟར་དམིགས་པའི་དོན་འབྱུང་སྟེ། །ཆོ་འཕྲུལ་སྣ་ཚོགས་རྒྱུན་མི་འཆད། །དེ་ཕྱིར་མཚན་མའི་ ཆོས་ཐམས་ཅད། །མཚན་མེད་ངང་དུ་གཅིག་པས་ན། །རྟོག་པའི་བག་ཆགས་ཅི་འབྱུང་ཡང་། །ཆོས་ཀུན་དབྱིངས་སུ་གཅིག་པའི་ཕྱིར། །རྟོག་འཇུག་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་ཀུན། །མ་བྱུང་མ་སྐྱེས་དབྱིངས་ཉིད་ལ། །གཡོས་པ་མེད་ཅིང་ཆོ་འཕྲུལ་འབྱུང་། །ཡོན་ཏན་སྣ་ཚོགས་ཆེར་འབྱུང་བའི། །གཏེར་གྱི་དབྱིག་འདི་གང་མཐོང་བ། །སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཡོན་ཏན་ཡང་། །སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་དེ་ལ་འདུས། །དེ་བས་ཡིད་བཞིན་རིན་ཆེན་འདི། །ལྡོག་པ་མེད་པས་དང་དུ་བླང་། །དོན་དམ་ཡང་དག་གཏེར་གྱི་མཆོག །རྣལ་འབྱོར་ཀུན་གྱི་ནོར་མཆོག་སྟེ། །གང་རྟོགས་དེ་འཐོབ་གཅིག་པུ་ཉིད། །འབྲེལ་མེད་གཞན་གྱིས་ཐོབ་པར་དཀའ། །བདག་མེད་གཉིས་བྲལ་བདེ་ཆེན་ཀློང་། །སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བདེ་བ་ཆེ། །ཡེ་ནས་ལྷུན་གྲུབ་འདུས་མ་བྱས། །ཐིག་ལེ་ཆོས་ཉིད་ཡེ་འབྱམ་པས། །ཀུན་ཁྱབ་བདལ་བས་སྙིང་པོར་འདུས། །མི་དམིགས་སྤྲོས་བྲལ་བྱང་ཆུབ་སེམས། །ཟབ་མོར་སྣང་བའི་ངེས་དོན་འདི། །མཁའ་ལ་མདུད་འདྲར་གཏིང་དཔག་དཀའ། །རྣལ་འབྱོར་དམིགས་ལྡན་བློ་ཆུང་ཞིང་། །གང་ཞིག་རྩལ་ཞན་དེ་རྟོག་པ། །གཡོར་མོའི་ཚུལ་དུ་བདག་བརྟག་པ། །བརྟགས་ཀྱང་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དཔེར་ན་ཉི་མའི་སྙིང་པོ་ལ། །མིག་གི་དབང་པོས་རབ་བརྟགས་ན། །དེ་བརྟགས་དོན་དེ་མི་རྟོགས་ཀྱི། །འོད་ཀྱི་ཟེར་གྱིས་མིག་རྫིར་འགྱུར། །དེ་འདྲར་བྱིས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས། །ཟབ་མོའི་དོན་ལ་ཅིར་བརྟགས་ཀྱང་། །ཡང་དག་དོན་དེ་མི་མཐོང་གི། །བློ་ཞན་བྱིས་པ་ག་ཆད་བརྒྱལ། །བརྟག་ཏུ་མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི། །རྟོག་པ་ཅན་གྱིས་མི་རྟོགས་ཏེ། །གང་ཞིག་དེ་དོན་མི་རྟོགས་ཕྱིར། །གཡང་སར་ལྟུང་བ་ཅི་ཆ་ཡོད། །གདོད་ནས་མ་ཐོས་ཤིན་ཏུ་དགེ། །བསམ་དང་བྲལ
Chinese
我之本性，离戏论之事物空性中，显现具命与力之作者，以及有情众生等。如眼病患者眼中所见之物。仅是错觉显现而已。同样，密咒之见地亦是，众多神变如何变幻，于无显现之自性中，仅显现各种错觉。瑜伽士应如是观。如火把之自性，谁人手中持火把，旋转时显现如轮之相续。然彼无轮之自性。同样，密咒之神变亦是，从不平等与平等之自性中，如何生起所缘之义，神变种种相续不断绝。是故，有相之 诸法，以无相之状态为一，无论生起何种分别之习气，然诸法于法界中为一故。分别趣入之戏论诸相，于未生未成之法界中，无有动摇而生神变。大生种种功德之，此宝藏之精华，谁人若见之，一切佛之功德亦，于一刹那间融入彼。因此，此如意宝，以无有退转故，应欢喜纳受。胜义真实宝藏之殊胜，乃一切瑜伽士之殊胜财富，谁人证悟彼，即获得彼，是唯一之法。无有关联者难以获得。无我离二大乐之界，乃一切佛之大乐。本来自成无为法，明点法性本遍故，以周遍广大故，汇集于精要。不可思议离戏论菩提心，此显现深奥之决定义，如空中之结，难以测度其深度。瑜伽士具所缘心胸狭，何人若劣拙则生分别，如风中之幡，自以为是者，纵然思索亦不会证悟。譬如于日之精华，若以眼之根门善加观察，然彼观察不能领悟其义，反为光芒所迷。如是，以孩童之本性，无论如何思索深奥之义，亦不会见到真实之义，心智低下之孩童会昏厥。不可思议之诸法，有分别者不能领悟，谁人若不领悟其义，堕入悬崖有何可奇怪？不如最初未曾听闻甚为吉祥。离思离想。
English
As for my nature, from the emptiness of things devoid of elaboration, appear beings who are life-possessing, powerful doers, and sentient beings, etc. Like objects appearing to someone with an eye disease. It is merely the appearance of illusion. Likewise, the view of mantra is also, how manifold magical displays are manifested, in the nature of non-appearance, only various illusions appear. Yogis should view it in this way. Like the nature of a firebrand, whoever holds a firebrand in their hand, when spun, it appears like a continuous wheel. But it does not have the nature of a wheel. Similarly, the magical displays of mantra are also, from the nature of non-equality and equality, how the meaning of the object of focus arises, various magical displays continue without ceasing. Therefore, all phenomena with characteristics, because they are one in the state of no-characteristics, no matter what habit of thought arises, because all phenomena are one in the realm of reality. All signs of elaboration that enter into thought, in the realm of reality that is unborn and uncreated, there is no movement, and magical displays arise. Whoever sees this treasure of essence, which greatly produces various qualities, the qualities of all Buddhas are also, gathered into it in a single instant. Therefore, this wish-fulfilling jewel, because it is without reversal, should be gladly accepted. The supreme of the ultimate true treasure, is the supreme wealth of all yogis, whoever realizes it, obtains it, it is the only dharma. It is difficult for others without connection to obtain. The realm of great bliss, free from self and other, is the great bliss of all Buddhas. Primordially self-perfected, uncompounded, because the essence of thigle is primordially pervasive, because it is all-pervasive and vast, it is gathered into the essence. The inconceivable, non-elaborate Bodhicitta, this definitive meaning that appears profound, like a knot in the sky, it is difficult to fathom its depth. Yogis with objects of focus, with small minds, whoever is unskilled, that one thinks, self-conceited in the manner of a weathervane, even if they think, they will not realize it. For example, if one were to thoroughly examine the essence of the sun, with the sense faculty of the eye, that examination will not realize its meaning, but the rays of light will become a cataract. Likewise, with the nature of a child, no matter how one examines the profound meaning, one will not see the true meaning, the child with a weak mind will faint. Phenomena that cannot be examined, are not realized by those with thoughts, because whoever does not realize that meaning, what is surprising about falling into an abyss? It is very auspicious to have never heard of it from the beginning. Beyond thought and conception.
Tibetan
་བས་དེ་བཞིན་གཞག །མི་བརྟགས་བཞག་པའི་ཆོས་འདི་གང་། །བྱིས་པ་རྣམས་ལ་ངས་མ་བསྟན། །བསྟན་ཀྱང་གོ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། །བསྟན་ དུ་མེད་ཅིང་གོ་བར་དཀའ། །ཚིག་གིས་བརྗོད་པ་ཀུན་དང་བྲལ། །འདི་ཞེས་བསྟན་དུ་ག་ལ་ཡོད། །མེད་པས་བསྟན་པའི་དམིགས་མི་ཕྱེད། །མི་དམིགས་ཆོས་ལ་བློ་སྦྱངས་ཤིང་། །ཡིད་ཀྱི་མེ་ལོང་གསལ་བྱས་ན། །ནམ་མཁའ་དག་ལ་རབ་བརྟགས་ན། །སྣང་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ནི། །ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་དེ་ཉིད་འགྱུར། །ཆོས་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་སྟེ། །ནམ་མཁའ་ལ་ཡང་མཚན་ཉིད་མེད། །ནམ་མཁའ་གང་མིང་རྗོད་བྱེད་པ། །བརྗོད་པ་དེ་ཉིད་དངོས་པོ་སྟེ། །དངོས་པོ་དེ་ཡི་མིང་བརྗོད་ཀྱང་། །ནམ་མཁའ་དེ་ལ་འགག་མི་འགྱུར། །དེ་བཞིན་མི་རྟོག་རྗོད་བྱེད་པ། །བརྗོད་པ་དེ་ཉིད་རྣམ་རྟོག་སྟེ། །རྣམ་རྟོག་དེ་ཡི་མིང་བརྗོད་ཀྱང་། །མི་རྟོག་དེ་ལ་འགག་མི་འགྱུར། །དེ་འདྲར་སེམས་ཀྱང་དེ་ལྟར་བལྟ། །སེམས་ཉིད་གཞན་དུ་མ་གྲུབ་སྟེ། །དེ་བཞིན་ཆོས་ཀྱང་གྲུབ་མ་ཡིན། །སེམས་དང་ཆོས་ཉིད་གཉིས་མེད་དེ། །སེམས་ཉིད་གང་ཡིན་ཆོས་ཉིད་དེ། །ཆོས་ཉིད་ཀྱང་ནི་དེ་བཞིན་ནོ། །ཆོས་སེམས་གཉིས་མེད་ལྡན་གྱུར་པ། །བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་བཤད། །སེམས་ནི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་སྟེ། །རྣམ་པར་རྟོག་བྲལ་གང་མི་རྟོགས། །དེ་བཞིན་ས་གཞི་ཆེན་པོ་ལྟར། །བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་མྱུ་གུ་སྐྱེད། །མེ་ཡི་རང་བཞིན་ལྟར་སྣང་བས། །རྨོངས་པའི་བུད་ཤིང་སྲེག་པར་བྱེད། །རླུང་གི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ན། །མི་ཤེས་པ་ཡི་རྡུལ་ཀུན་སེལ། །ཆུ་ཡི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ན། །ཉོན་མོངས་གདུང་བ་ཀུན་སིམ་བྱེད། །སྨན་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ན། །འཁོར་བའི་གཅོང་རྙིང་རྣམ་པར་འབྱིན། །དེ་ལྟར་རྩི་ཡི་རང་བཞིན་པས། །འཚོ་བ་རྣམས་ཀྱི་གསོས་སུ་འབབ། །དེ་བཞིན་རྣོ་དབལ་རང་བཞིན་པས། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱ་མཚོ་རྣམ་པར་གཅོད། །ཉི་མ་ལྟ་བུར་སྣང་བ་ཡིས། །མུན་ཁང་སྣང་སྟོན་སེལ་བར་བྱེད། །རི་རབ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་པས། །བརྟན་པོ་མི་འགྱུར་གཡོ་བ་མེད། །རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་པས། །མི་གཡོ་བ་ལ་བྱིན་བརླབས་ཆེ། །སེམས་ནི་འདི་ལྟར་ཆོ་འཕྲུལ་བས། །དེ་ཕྱིར་འཁོར་དང་མྱ་ངན་ འདས། །གཉིས་སུ་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་བཟང་ངན་ལས། །གཉིས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ཕྱེ་སྟེ་བསྟན། །སེམས་ལས་ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་། །དེ་བཞིན་བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་། །ཆོས་དང་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་། །དགེ་འདུན་ཡང་ནི་དེ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ཚོག
Chinese
如是安住于彼性。 不思而住之法为何？ 于诸稚童吾未示， 示亦不能令其解， 不可示且难领会， 离于一切言语诠。 此为何物岂能示？ 无故不立能示境。 于无所缘法修心， 若能明净意之镜， 若能善观于虚空， 无有显现之自性， 其性如空即如是。 法性犹如虚空界， 虚空亦无有体性。 何者虚空名言诠， 所诠之名即是物， 虽诠彼物之名相， 然于虚空无损减。 如是不思名言诠， 所诠之名即分别， 虽诠彼名之分别， 然于不思无损减。 如是观心亦如是， 心性非由他所成， 如是法亦非所成。 心与法性无二别， 心性即是法性也， 法性亦即是如是。 法心无二合而具， 说为无上大菩提。 心如虚空之自性， 离诸分别无所思。 如彼广大之地基， 生出无上菩提苗。 如火自性之显现， 焚烧愚昧之薪柴。 以其风之自性故， 遣除一切无知尘。 以其水之自性故， 寂灭一切烦恼苦。 以其药之自性故， 拔除轮回诸痼疾。 如是草木自性故， 降注一切众生食。 如是利刃自性故， 断除痛苦之大海。 如日显现之光明， 遣除暗室之冥暗。 如须弥山之自性， 坚固不动无变异。 如海自性之深广， 不摇不动加持大。 心有如是之神变， 是故轮回与涅槃， 非是二取之显现， 由心自性之善恶， 分别二取之觉受。 从心生出真智慧， 如是生出乐与苦， 法与佛陀智慧生， 僧伽亦是如是生， 从此生出度彼岸。
English
Thus abide in that nature. What is this dharma of abiding without thought? I have not shown it to children, Even if shown, they would not understand, It cannot be shown and is difficult to comprehend, It is separate from all verbal expressions. How can this be shown as "this"? Because it is non-existent, no object of demonstration is established. Cultivate the mind in the dharma of non-objectification, If you can clarify the mirror of the mind, If you can contemplate well on the sky, The nature of non-appearance, Will become like the sky itself. Dharmata is like the sky, Even the sky has no characteristics. Whatever name is expressed for the sky, That expression itself is the object, Even if the name of that object is expressed, It does not diminish the sky. Likewise, expressing non-thought, That expression itself is conceptual thought, Even if the name of that conceptual thought is expressed, It does not diminish non-thought. View the mind in this way as well, The nature of mind is not established by others, Likewise, dharma is also not established. Mind and dharmata are non-dual, Whatever is the nature of mind is dharmata, And dharmata is also just like that. When dharma and mind are united and possessed, It is taught as the unsurpassed great bodhi. The mind is like the sky, Free from all conceptual thoughts, without any thought. Like the great foundation of the earth, It sprouts the seed of unsurpassed bodhi. Like the appearance of the nature of fire, It burns the firewood of ignorance. Because it is the nature of wind, It dispels all the dust of unknowing. Because it is the nature of water, It pacifies all the suffering of afflictions. Because it is the nature of medicine, It uproots all the chronic diseases of samsara. Thus, because it is the nature of plants, It pours down as nourishment for all beings. Thus, because it is the nature of a sharp blade, It cuts through the ocean of suffering. Like the light of the sun's appearance, It dispels the darkness of a dark room. Like the nature of Mount Meru, It is stable, unchangeable, and without movement. Like the nature of the ocean's depth and vastness, It is unwavering, unmoving, and greatly blessed. The mind has such miraculous powers, Therefore, samsara and nirvana, Are not the appearance of duality, From the good and bad of the mind's nature, The perception of duality is distinguished and shown. From the mind arises true wisdom, Likewise, happiness and suffering arise, Dharma and the wisdom of the Buddha arise, The Sangha also arises in the same way, From this arises the collection of perfections.